Rb. Haarlem, 14-06-2010, nr. 15/700409-09

De rechtbank acht de door [slachtoffer] afgelegde verklaringen betrouwbaar op grond van het volgende.

Allereerst kan worden vastgesteld dat [slachtoffer] kort na het gewelddadig gebeuren en voordat zij met anderen heeft kunnen spreken verklaringen heeft afgelegd over wat zich op 2 juni 2009 (in de Brinkmannpassage) heeft afgespeeld. Zij heeft later weliswaar meer uitgebreid beschreven wat haar was overkomen, maar heeft daarbij haar voorgaande verklaringen steeds herhaald en een consistent verhaal verteld zonder daaraan, wat betreft de door haar vader verrichte geweldshandelingen, nieuwe elementen toe te voegen.

Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat de verklaringen van [slachtoffer] ondersteuning vinden in andere, hierna te noemen, feiten en omstandigheden:

Uit het door de politie verrichte onderzoek in de kelder van de Brinkmannpassage is gebleken dat vanaf de nooduitgang in de Barteljorisstraat een nat schoenspoor te zien was, afkomstig uit de voormalige groentewinkel, die was afgesloten met houten schotten waarvan er een gedeeltelijk geopend was. Op de nooddeur en het schot zijn bloedsporen aangetroffen. Het natte schoenspoor liep vervolgens via het schot door een keukengedeelte, op welke route op diverse plaatsen bloedsporen zijn aangetroffen. De twee deuren waarmee het keukengedeelte tevens te bereiken is, waren slotvast afgesloten. Het gangspoor met hetzelfde golf-profiel kwam uit de richting van een put. De put bleek te zijn afgedekt door twee afzonderlijke deksels, waarvan er één schuin lag over de daarvoor bestemde uitsparing. In een bak direct naast de put trof de politie een zaklamp aan, waarop bloedsporen te zien waren. Op het water in de put dreef een gedeeltelijk gescheurde en met een knoop bij elkaar gebonden plastic zak. Op de onderzijde van de putdeksel en op de plastic zak zijn bloedsporen aangetroffen.

Van het aangetroffen bloed op de plastic zak, de onderzijde van de putdeksel en de zaklamp is een DNA-profiel verkregen dat matcht met het DNA-profiel van [slachtoffer]. De kans dat het DNA-profiel van een willekeurig gekozen vrouw matcht met deze DNA-profielen (ofwel de berekende frequentie van deze DNA-profielen) van het bloed in deze bemonsteringen, is kleiner dan één op één miljard.

[slachtoffer] heeft, zoals hiervoor is aangegeven, verklaard dat haar vader onder andere haar bankpas en telefoon heeft afgepakt. In de fouillering van verdachte is een Fortis bankpas op naam van [slachtoffer] aangetroffen. Deze pas behoort bij de jongerenrekening van [slachtoffer], geboren op [geboortedatum]. Op een kopie daarvan is de bankpas door [slachtoffer] herkend als de bankpas die op 2 juni door haar vader is weggenomen.

Uit onderzoek naar het telefoonverkeer met de mobiele telefoonnummers van [slachtoffer] en verdachte volgt voorts dat de telefoon van [slachtoffer] op 2 juni 2009 om 10.01 uur en 10.42 uur twee sms-berichten heeft ontvangen. Haar telefoon straalt op dat moment een mastlocatie aan in de buurt van de woning van [slachtoffer] en verdachte aan de [adres]. Verdachte heeft verklaard dat hij op 2 juni 2009 rond 10:00 uur weer thuis was. Daarnaast is in de auto van verdachte een deel van een simkaart aangetroffen, welk gedeelte met de pincode van aangeefster uit te lezen bleek.

De verklaring van [slachtoffer] dat verdachte haar bankpas en telefoon (met simkaart) zou hebben afgepakt, wordt door deze bevindingen ondersteund.

Ook het letsel dat op 2 juni 2009 bij [slachtoffer] is geconstateerd sluit aan bij haar verklaring over het gebeuren die dag. De aard, ernst, en omvang van de bij haar geconstateerde verwondingen passen bij de geweldshandelingen waarover zij heeft verklaard. De rechtbank acht het volstrekt niet aannemelijk dat — zoals de raadsman van verdachte voor mogelijk houdt — het bij [slachtoffer] geconstateerde ernstige letsel (enkel) zou (kunnen) zijn veroorzaakt doordat bij haar pogingen om de put te openen, het putdeksel hard op haar hoofd terecht zou zijn gekomen. In dat geval zou zij immers in de toestand waarin zij zich in de put moet hebben bevonden, met een gebroken hand, een zestig kilo zwaar putdeksel omhoog hebben weten te tillen waarna dit deksel dan met zoveel kracht op haar hoofd terecht zou zijn gekomen, dat daardoor het ernstige geconstateerde letsel van 13 hoofdwonden zou zijn ontstaan. Vanwege de onaannemelijkheid daarvan gaat de rechtbank aan een dergelijk scenario voorbij.

In de kofferbak van de auto van verdachte is in een plastic zak, naast een polo-shirt met daarop het logo van het schoonmaakbedrijf [naam], waar verdachte in dienst was, een spijkerbroek aangetroffen. Het bloed op die broek matcht met het DNA-profiel van aangeefster, met een berekende frequentie die kleiner is dan één op één miljard.

Tenslotte heeft de vrouw van verdachte verklaard dat zij van diens broer heeft gehoord dat verdachte tegen hem zou hebben gezegd dat hij [slachtoffer] met een hamer zou hebben geslagen.

Met al het voorgaande zijn naar het oordeel van de rechtbank in strijd de verklaringen van verdachte dat hij zijn dochter slechts met een zaklamp heeft geslagen en dat hij haar in slechts licht gewonde toestand heeft achtergelaten. De rechtbank gaat dan ook aan die verklaringen voorbij.

Naar het oordeel van de rechtbank zijn voornoemde feiten en omstandigheden, in onderling verband en samenhang beschouwd, redengevend voor het bewijs dat verdachte heeft gepoogd zijn dochter opzettelijk van het leven te beroven.

Dat, zoals door de raadsman van verdachte is betoogd, op de plastic zak geen biologische sporen van verdachte zijn aangetroffen komt in het licht van al hetgeen hiervoor is vastgesteld geen ontlastende betekenis toe, mede nu is komen vast te staan dat de zak aanzienlijke tijd in het water heeft gelegen en alleen al daarom de kans bestaat dat eventuele sporen zijn verdwenen. Hetzelfde geldt voor het verweer van de raadsman dat geen relatie kon worden vastgesteld tussen het vuil op de rand van de put en de sporen op de spijkerbroek van verdachte. Dat hiernaar en naar eventuele biologische sporen op de put als gevolg van de door de rechtbank op 7 december 2009 gehouden schouw op de plaats delict geen nader onderzoek meer kon worden verricht, zoals de raadsman heeft gesteld, is onjuist: de officier van justitie heeft ter terechtzitting aangegeven dat alle sporen, waaronder ook het putdeksel, zijn veiliggesteld en bewaard gebleven. Overigens heeft de rechtbank moeten constateren dat de raadsman het bestaan van deze en andere onbekend gebleven onderzoekswensen eerst op de inhoudelijke terechtzitting aan de orde heeft gesteld en daar — ook na mededeling van de officier van justitie dat alle sporen zijn veiliggesteld en bewaard gebleven — niet het verzoek heeft gedaan alsnog onderzoek te laten verrichten.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat ook wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte zijn dochter [slachtoffer] in een plastic zak heeft gestopt en vervolgens gebracht heeft in de deels met water gevulde put.

Van voorbedachte raad — in de tenlastelegging (feitelijk) omschreven als ‘na kalm beraad en rustig overleg’ — is volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad sprake, indien een verdachte de tijd en de gelegenheid heeft gehad na te denken over en zich rekenschap te geven van de gevolgen van zijn voorgenomen handelen. Dat de geweldshandelingen van verdachte tegen zijn dochter niet voortkwamen uit een ogenblikkelijke gemoedsbeweging, maar dat hij de tijd en de gelegenheid heeft gehad na te denken over en zich rekenschap te geven van de gevolgen van deze, door hem voorgenomen geweldshandelingen, leidt de rechtbank af uit de volgende omstandigheden.

Verdachte heeft zijn dochter [slachtoffer] in de vroege ochtend van 2 juni 2009 opgebeld met de mededeling dat zij naar zijn werk moest komen. Een duidelijke verklaring voor de reden of noodzaak voor dit bezoek heeft verdachte nimmer gegeven. [slachtoffer] heeft verklaard dat verdachte in het telefoongesprek heeft aangegeven dat zij geld gingen pakken onder de ‘hutjes’. Nadat [slachtoffer] bij de Brinkmannpassage was aangekomen, heeft verdachte tegen haar gezegd dat zij naar een plek moesten gaan waar het rustig en stil was. Zij zijn daarop naar een ruimte in de kelder gegaan, welke plek niet voor het publiek toegankelijk is en waar het zonder licht, dat daar ontbreekt, aardedonker is. Verdachte heeft hier een zaklamp gebruikt, een put geopend en aangegeven dat zich daarin een groot geldbedrag zou bevinden. Vervolgens heeft verdachte zijn dochter geprobeerd te wurgen en met een zaklamp geslagen en daarbij gezegd dat hij haar ging vermoorden. Na een (rook-)pauze van ongeveer 30 minuten heeft verdachte gezegd dat ze gewoon verder zouden gaan. Hij heeft zijn dochter daarop meerdere keren met een hamer geslagen en toen zij niet meer bewoog en zich dood hield, haar persoonlijke bezittingen afgenomen, haar in een plastic zak gedaan en haar vervolgens in de ondergrondse put gestopt, waarna hij het deksel boven haar hoofd heeft gesloten. Verdachte heeft de ruimte daarna verlaten. Het kan, gelet op de verklaringen van zijn dochter en de resultaten van het forensisch onderzoek op de plaats delict, niet anders dan dat hij de ruimte daarbij heeft afgesloten.

De rechtbank acht het verhaal over een groot geldbedrag dat zich in de ondergrondse put zou moeten bevinden, mede gelet op het feit dat dit dezelfde put is als waar verdachte zijn dochter later in heeft gegooid en het feit dat er nooit enig geldbedrag is aangetroffen, onaannemelijk en gaat ervan uit dat verdachte dit verhaal als smoesje heeft gebruikt om zijn dochter naar de afgelegen en donkere plek te lokken. Toen zij eenmaal op die plek was aangekomen, heeft verdachte geweld tegen zijn dochter gebruikt en daarbij gezegd dat hij haar ging vermoorden. De rechtbank gaat er op grond van het voorgaande vanuit dat bij verdachte ten minste reeds op het moment dat hij aangeefster 's ochtends opbelde met de mededeling dat zij naar zijn werk moest komen, het voornemen heeft bestaan haar van het leven te beroven. Aangezien na dit telefoontje van verdachte en voor de komst van zijn dochter ook enige tijd is verstreken, heeft verdachte naar het oordeel van de rechtbank voldoende tijd en gelegenheid gehad zich rekenschap te geven van de betekenis en gevolgen van zijn voorgenomen handelen. Niet alleen heeft verdachte na het telefoongesprek en voor de komst van zijn dochter (in de Brinkmannpassage) ruimschoots de mogelijkheid gehad van de uitvoering van zijn voornemen af te zien, verdachte heeft ook tijdens de (rook-)pauze van ongeveer 30 minuten na de eerste gewelddadige handelingen gelegenheid gehad zich te bezinnen op zijn voorgenomen daad zijn dochter van het leven te beroven. Verdachte heeft er na die pauze echter voor gekozen aan zijn voornemen verdere uitvoering te geven. Hij heeft toen een hamer gepakt en zijn dochter daarmee diverse keren op haar hoofd, rug en handen geslagen. Toen zijn dochter niet meer bewoog heeft verdachte haar in de zak gedaan en haar in de ondergrondse put gegooid. Dergelijke gedragingen kunnen naar het oordeel van de rechtbank slechts worden uitgelegd als uitingen van het vaste voornemen zich te ontdoen van het lichaam op een wijze dat dit wellicht nooit meer gevonden zou worden.

Op grond van de feitelijke handelingen die verdachte heeft ondernomen, nadat hij het besluit moet hebben genomen zijn dochter te doden, komt de rechtbank tot het oordeel dat verdachte tijd en gelegenheid heeft gehad zich rekenschap te geven van de betekenis en de gevolgen van zijn daad. De rechtbank acht derhalve ook de voorbedachte raad bewezen

Hoe sterk het voorgenomen plan van verdachte om zijn dochter van het leven te beroven was, leidt de rechtbank ook af uit de handelingen die verdachte diezelfde dag nog heeft verricht. Na haar lichaam te hebben verstopt, verkeerde verdachte blijkbaar tot zijn aanhouding in de veronderstelling dat de uitvoering van zijn plan was geslaagd. Zo deed verdachte diezelfde dag (pas na aandringen van zijn gezinsleden) 's avonds aangifte van vermissing van zijn dochter op het politiebureau en gaf hij daarbij aan dat hij zijn dochter die ochtend om 07:00 uur voor het laatst telefonisch had gesproken. Daarnaast bevat het dossier zeer sterke aanwijzingen op grond waarvan de rechtbank ervan uitgaat dat verdachte in naam van zijn dochter een afscheidsbericht via MSN heeft verstuurd: verdachte is op 2 juni 2009 rond 14.00 uur op het station gezien , het emailadres van [slachtoffer] werd om 13.56 uur benaderd vanaf het IP-adres van het internetcafé [naam], gevestigd naast het station Haarlem, en bij verdachte is in zijn fouillering zowel een briefje van dit internetcafé als een briefje met het e-mailadres en het wachtwoord van zijn dochter aangetroffen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verdachte op deze wijze voor de buitenwereld een verklaring willen creëren voor de verdwijning van zijn dochter, zodat er geen (opsporings)onderzoek zou worden ingesteld en hij zelf buiten schot zou blijven.

De raadsman van verdachte heeft, onder verwijzing naar een briefrapport van psycholoog [psycholoog], het standpunt ingenomen dat de verklaringen van aangeefster onbetrouwbaar zijn en niet als bewijsmiddel kunnen dienen. Daartoe is aangevoerd dat de zogenoemde disclosure (de eerste keer dat aangeefster over het vermeende misbruik heeft verteld) tot stand is gekomen op basis van een gesloten vraag van een van de verbalisanten, verbalisanten informatie hebben ingevuld, aangeefster slechts summiere verklaringen heeft afgelegd en zij van verbalisanten positieve feedback heeft ontvangen op door hen ‘gewenste’ informatie. Daar komt nog bij, aldus de raadsman, dat aangeefster door haar zwakbegaafdheid gevoeliger is voor beïnvloeding dan normaal gesproken het geval zou zijn.

De rechtbank overweegt dat in haar algemeenheid in zaken als deze bij de beoordeling van de verklaringen waarin het begaan van zedenmisdrijven aan de orde is, de nodige behoedzaamheid dient te worden betracht.

De rechtbank is echter na kennisneming van de letterlijk uitgewerkte verhoren van aangeefster waarin zij verklaart over het seksueel misbruik, van oordeel dat die verhoren op een zorgvuldige wijze hebben plaatsgevonden. Daarbij zijn aangeefster geen vragen gesteld noch zijn opmerkingen gemaakt die haar mogelijk hebben kunnen beïnvloeden of haar in een zodanige positie hebben kunnen brengen, dat zij een verklaring zou hebben afgelegd, die zij — naar de inhoud daarvan bezien — niet wilde afleggen. Dat aangeefster zwakbegaafd zou zijn, is voor de rechtbank, zoals hiervoor onder 2.3. reeds is overwogen, niet althans onvoldoende aannemelijk geworden. Ook overigens kan uit de vele verhoren van aangeefster niet de indruk ontstaan dat zij gevoelig zou zijn voor beïnvloeding. De rechtbank acht, alles overziende, de door aangeefster in haar verhoren afgelegde verklaringen over het seksueel misbruik betrouwbaar en daarmee bruikbaar voor het bewijs. Het door de raadsman overgelegde briefrapport van psycholoog [psycholoog] kan daaraan niet afdoen. Dat aangeefster tegenover anderen dan de politie het seksueel misbruik heeft ontkend en zich in zijn algemeenheid niet negatief heeft uitgelaten over (het hebben van) seks, doet hier evenmin aan af.

De rechtbank ziet dan ook geen noodzaak nader onderzoek te laten verrichten naar de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster, zoals dit voorwaardelijk is verzocht door de raadsman.

De verklaringen van aangeefster vinden naar het oordeel van de rechtbank bovendien ondersteuning in de volgende feiten en omstandigheden.

Familieleden hebben over de relatie tussen aangeefster en verdachte verklaard dat hun band intiemer was dan de band tussen verdachte en zijn andere kinderen en dat verdachte en zijn dochter [slachtoffer] soms samen weggingen , dat hun relatie sinds een half jaar zeer goed was en verdachte zijn dochter overal mee naar toe nam , of dat ze samen ('s avonds) weggingen.

Een nicht van [slachtoffer] heeft verklaard dat verdachte wist dat [slachtoffer] ontmaagd was en dat zij, verdachte en zijn dochter, nadien een goede band kregen. Na december 2008 werd de band tussen verdachte en zijn dochter nog beter. Ze gingen 's avonds of 's nachts samen naar buiten. Zij waren ineens heel close, volgens deze getuige. Ook verklaart deze getuige dat [slachtoffer] vertelde dat zij met haar vader ging afspreken.

Een schoolvriendin van aangeefster heeft verklaard, dat verdachte alles van haar wist, dat zij, verdachte en aangeefster, een goed contact hadden en dat aangeefster haar heeft verteld dat zij met haar vader rondjes was wezen rijden in de auto.

Een vriendin en buurmeisje van aangeefster heeft verklaard dat [slachtoffer] en haar vader erg close waren en dat zij één tot twee keer per week samen op pad gingen.

Verder is op de passagiersstoel in de auto van verdachte een spermaspoor aangetroffen. Het daaruit verkregen DNA-profiel matcht met dat van verdachte, de berekende frequentie is kleiner dan één op één miljard. De aanwezigheid van dit spermaspoor op de passagiersstoel in de auto van verdachte duidt erop dat verdachte in zijn auto minimaal één keer seksuele handelingen moet hebben verricht. De onderzoeksbevinding ondersteunt de verklaring van [slachtoffer] dat de ontuchtige handelingen ook in de auto van haar vader plaatsvonden, waarbij de stoel naar achteren werd gedaan en haar vader op haar kwam.

Naar het oordeel van de rechtbank zijn voornoemde feiten en omstandigheden, in onderling verband en samenhang beschouwd, redengevend voor het bewijs dat verdachte ontuchtige handelingen heeft gepleegd met zijn dochter die destijds 14 of 15 jaar oud was, welke handelingen telkens mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam. Anders dan de raadsman heeft bepleit, is de rechtbank van oordeel dat de verklaringen van aangeefster voldoende worden ondersteund door andere bewijsmiddelen. Van een schending van het voorschrift van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering is dan ook geen sprake.

De rechtbank acht, anders dan de officier van justitie, niet bewezen dat de ontuchtige handelingen een aanvang hebben genomen op 1 januari 2008. De rechtbank gaat uit van de verklaring van aangeefster dat de handelingen eind 2008, begin 2009 zijn begonnen en acht om die reden een kortere periode bewezen dan is ten laste gelegd.