Rb. Zeeland-West-Brabant, 20-07-2021, nr. C/02/386206 / KG ZA 21-237

wonende te Hoevenen, België,

2. [eis 2],

wonende te Putte,

3. [eis 3],

wonende te Roosendaal,

4. [eis 4],

wonende te Roosendaal,

eisers,

advocaat mr. R.H.U. Keizer te Roosendaal,

tegen

de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid

GREENPOINT DEVELOPMENTS BV,

gevestigd te Den Haag,

gedaagde,

advocaat mr. M.G. Hop te Dreischor.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

Ten slotte is vonnis bepaald.

Eisers vorderen als voorlopige voorziening gedaagde te gebieden om binnen 24 uur na betekening van dit vonnis op haar kosten de bungalow(kavels) van eisers weer op het elektriciteitsnet aan te sluiten c.q. te doen aansluiten en weer elektriciteit (door) te leveren, zulks op straffe van een dwangsom van € 5.000,= per dag dat zij daarmee in gebreke blijft, met veroordeling van gedaagde in de kosten van deze procedure.

Gedaagde voert verweer.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

Tussen partijen staat het navolgende vast.

Eisers stellen dat gedaagden niet bevoegd is hun bungalowkavels af te sluiten van de elektriciteit, althans dat gedaagde misbruik van bevoegdheid maakt. Op gedaagde rust een verplichting tot levering. Gedaagde heeft de parkbijdrage eenzijdig verhoogd, terwijl de service minder is geworden. Omdat onduidelijk is hoe deze verhoging is berekend hebben zij deze niet voldaan.

Daarnaast heeft gedaagde (veel) hogere voorschotten in rekening gebracht voor het (door)leveren van nutsvoorzieningen dan waartoe het werkelijke verbruik van eisers aanleiding geeft. Eisers hebben gedaagde betaald voor hun daadwerkelijk verbruik, hetgeen een redelijke vergoeding is. De afsluiting van de elektriciteit voldoet niet aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit. Bovendien handelt gedaagde in strijd met haar toezegging in de bodemprocedure om de nutsvoorzieningen (door) te blijven leveren zolang daarvoor een redelijke vergoeding wordt betaald. Eisers zijn ten slotte van mening dat er op gedaagde een rechtsplicht ligt om hen van nutsvoorzieningen te blijven voorzien zolang er geen redelijk alternatief is en dat gedaagde jegens eisers onrechtmatig handelt door hun de toegang tot de nutsvoorzieningen te ontzeggen.

Gedaagde stelt zich op het standpunt dat zij gerechtigd is de bungalowkavels van eisers af te sluiten van elektriciteit, aangezien eisers zowel met betrekking tot de parkbijdrage als met betrekking tot de (voorschotten voor de) levering van de nutsvoorzieningen betalingsachterstanden hebben. Eisers hebben van het aan hen gefactureerde bedrag, een bedrag van in totaal € 6.299,02 onbetaald gelaten

(€ 783,94 door eiser 1, € 666,52 door eiser 2, € 4.121,16 door eiser 3 en € 727,40 door eiser 4). Gedaagde beroept zich op opschorting (artikel 6:262 BW), aangezien eisers weigeren te betalen voor door gedaagde geleverde diensten. Daarnaast komt haar een algemeen recht tot opschorting toe (6:52 BW).

Gedaagde stelt dat zij bevoegd was de parkbijdrage eenzijdig te verhogen omdat bungalow(kavel)eigenaren op vakantieparken gehouden zijn om bij te dragen aan de instandhouding van centrumvoorzieningen. De verhoging van de parkbijdrage is redelijk. De hoogte van de parkbijdrage wordt jaarlijks vastgesteld aan de hand van gemaakte kosten. De parkbijdrage was al ongeveer 20 jaar op hetzelfde niveau en was niet of nauwelijks geïndexeerd. De parkbijdrage is zelfs na verhoging nog niet kostendekkend. Ook de voorschotten voor de nutsvoorzieningen zijn redelijk vastgesteld, op basis van het verbruik van het voorgaande jaar en met doorberekening van de kostenstijging van energie.

Daarnaast stelt gedaagde dat zij geconfronteerd is met het feit er op grote schaal elektriciteit op het park verdwijnt. Zij heeft illegale tappunten van elektriciteit ontdekt (en inmiddels ontmanteld) en zij heeft geconstateerd dat er wordt gefraudeerd met de elektriciteitsmeters in bungalows. Daarnaast blijkt dat er bungaloweigenaren zijn die de elektriciteitsmeters in de bungalows zonder toestemming hebben vervangen zodat controle op de meterstanden niet meer mogelijk is. Tevens heeft zij vastgesteld dat veel bungaloweigenaren een zekering van 16 of zelfs 20 ampère hebben geïnstalleerd (waardoor zij meer stroom (kunnen) gebruiken voor hun huishoudelijke apparaten) terwijl het netwerk is gebouwd voor een vermogen dat maximaal 10 ampère per zekering toestaat. Dit kan leiden tot gevaarlijke situaties (stroomstoring, kortsluiting en brand) indien bij veel stroomvraag het verdeelstation oververhit raakt.

Bij de opnames van de meterstanden van eisers zijn volgens gedaagde onregelmatigheden geconstateerd. Zo was bij eiser 1 de groepenkast op slot en kon gedaagde niet bij de meters. Ook kon niet worden geconstateerd of de juiste zekeringen waren aangebracht. Bij gedaagde 2 waren twee ampère 16 zekeringen aangebracht. Bij de twee bungalows van gedaagde 3 werd geconstateerd dat beide aansluitingen waren voorzien van vijf ampère 16 zekeringen en eiser 4 heeft geen toegang verleend, zodat de meters niet konden worden opgenomen. Eisers hebben zich niets aangetrokken van de redelijke verzoeken van gedaagde om een en ander op orde te brengen

De voorzieningenrechter overweegt als volgt.

Eiser sub 1 is woonachtig in België, waardoor het geschil internationale aspecten heeft. Derhalve dient allereerst beoordeeld te worden of de Nederlandse rechter bevoegd is om van het onderhavige geschil kennis te nemen. Die vraag dient bevestigend te worden beantwoord. Het geschil betreft immers een handelszaak als bedoeld in artikel 1 van de herschikte EEX-verordening. Ingevolge de hoofdregel van artikel 4 van de herschikte EEX-verordening komt aan de Nederlandse rechter rechtsmacht toe, nu de gedaagde partij gevestigd is in Nederland. Bovendien gaat het om een voorlopige voorziening die in Nederland ten uitvoer dient te worden gelegd, zodat ook artikel 35 van de herschikte EEX-verordening van toepassing is.

Met betrekking tot het toepasselijk recht geldt dat de vorderingen en het verweer zijn gebaseerd op Nederlands recht. De voorzieningenrechter begrijpt dat door partijen een rechtskeuze is gemaakt voor Nederlands recht.

De voorzieningenrechter is van oordeel dat de vordering van eisers, die ertoe strekt dat de afsluiting van de elektriciteit naar hun bungalows ongedaan wordt gemaakt, naar haar aard spoedeisend is.

Door (de advocaat van) gedaagde is tijdens de mondelinge behandeling erkend dat de rechtsrelatie tussen partijen inhoudt dat op gedaagde de verplichting rust om elektriciteit aan eisers te leveren. Nu gedaagde ondanks die leveringsplicht is gestopt met het (door)leveren van elektriciteit, dient zij daarvoor gegronde redenen te hebben. Door geen elektriciteit meer (door) te leveren aan de bungalows van eisers wordt het gebruiksnut van de woning ernstig beperkt. Op de tijdens de mondelinge behandeling door de voorzieningenrechter aan gedaagde gestelde vraag naar de reden voor afsluiting van de elektriciteit heeft haar gemachtigde [naam gemachtigde] verklaard dat deze was gelegen in het niet voldoen van de rekeningen. Dat er sprake zou zijn van een gevaar zettende situatie op het vakantiepark door toedoen van eisers is niet genoemd als reden voor afsluiting.

Vast staat dat eisers de facturen niet geheel onbetaald hebben gelaten. Zij hebben het deel van de facturen dat zij niet betwisten wel aan gedaagde betaald. Zij hebben met betrekking tot de parkbijdrage een bedrag van € 770,= per jaar betaald en met betrekking tot de (door)levering van de nutsvoorzieningen een bedrag dat volgens hen redelijk is gelet op hun werkelijk verbruik. Het geschil spitst zich dus toe op de verhoging van de parkbijdrage en het voorschot nutsvoorzieningen.

Gedaagde heeft ter onderbouwing van de verhoging inzake de door haar in rekening gebrachte parkbijdrage verwezen naar het door haar als productie 15 bij conclusie van antwoord overgelegd overzicht en de daarbij behorende email van 28 mei 2021. Volgens eisers biedt dit overzicht geen transparantie en is de verhoging van de parkbijdrage niet inzichtelijk gemaakt. Zij wijst er in dit verband op dat er een zeer hoog bedrag is opgenomen aan salariskosten en vakantiegeld, terwijl er blijkens het uittreksel van de Kamer van Koophandel slechts 1 werknemer werkzaam is bij gedaagde en dat er bijna een ton is uitgegeven aan groenonderhoud. Er zijn geen onderliggende stukken. Tenslotte zijn zij van mening dat de gehanteerde kostenverdeling arbitrair voorkomt.

Ten aanzien van de in rekening gebrachte voorschotten voor (door)levering energie stellen eisers zich op het standpunt dat deze niet in overeenstemming is met het werkelijk verbruik in het voorafgaande jaar, zoals te doen gebruikelijk is. Eisers stellen dat niet inzichtelijk is gemaakt hoe de verhoging van het voorschot is berekend. Gedaagde heeft dit niet, althans niet gemotiveerd weersproken.

Nu eisers de verhoging van de parkbijdrage en de in rekening gebrachte voorschotten nutsvoorzieningen gemotiveerd betwisten kan de voorzieningen-rechter niet vaststellen of deze redelijk zijn. Hiertoe is nadere bewijsvoering nodig, waarvoor in het bestek van dit kort geding geen plaats is. Partijen zullen hun standpunten in een bodemprocedure nader dienen te onderbouwen. Zolang er op deze punten nog geen klaarheid is gebracht door de bodemrechter is naar het oordeel van de voorzieningenrechter opschorting van de leveringsverplichting van gedaagde prematuur en gelet op de belangen van eisers een veel te zwaar middel.

Dit alles leidt tot de slotsom dat de vordering van eisers wordt toegewezen. De gevorderde dwangsom zal worden gematigd en gemaximeerd.

Gedaagde als in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten aan de zijde van eisers worden begroot op:

- betekening oproeping € 109,71

- griffierecht 309,00

- salaris advocaat 1.016,00

Totaal € 1.434,71

De voorzieningenrechter

veroordeelt gedaagde om binnen 24 uur na betekening van dit vonnis op haar kosten de bungalow(kavels) van eisers weer op het elektriciteitsnet aan te sluiten c.q. te doen aansluiten en weer elektriciteit (door) te leveren, zulks op straffe van een dwangsom van € 500,= per dag of gedeelte van de dag dat zij daar niet geheel aan voldoet, met een maximum van € 5.000,= aan te verbeuren dwangsommen;

veroordeelt gedaagde in de proceskosten, aan de zijde van eisers gevallen en tot op heden begroot op € 1.434,71;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst af het meer of anders gevorderde.

Dit vonnis is gewezen door mr. Poerink, voorzieningenrechter, en in het openbaar bij vervroeging op 20 juli 2021 uitgesproken door mr. Van Alphen.1.