Hof Den Haag, 19-10-2023, nr. BK-21/00563, nr. BK-21/00564, nr. BK-21/00565

De Inspecteur heeft aan belanghebbende naheffingsaanslagen in de omzetbelasting opgelegd over de volgende tijdvakken (de naheffingsaanslagen):

- 1 januari 2014 tot en met 31 december 2015 (tijdvak 2014-2015);

- 1 januari 2016 tot en met 31 december 2016 (tijdvak 2016);

- 1 januari 2017 tot en met 31 december 2018 (tijdvak 2017-2018).

Verder heeft de Inspecteur bij beschikkingen belastingrente in rekening gebracht over de nageheven omzetbelasting (de rentebeschikkingen).

De Inspecteur heeft bij uitspraken op bezwaar van 29 november 2019 de naheffingsaanslagen en de rentebeschikkingen gehandhaafd.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraken op bezwaar beroep ingesteld bij de Rechtbank. Ter zake daarvan is een griffierecht geheven van € 48. De beslissing van de Rechtbank luidt, waarbij belanghebbende is aangeduid als eiser en de Inspecteur als verweerder:

“De rechtbank:

- verklaart de beroepen met de zaaknummers SGR 20/288 en SGR 20/289 ongegrond;

- verklaart het beroep met zaaknummer SGR 20/280 gegrond;

- vernietigt de uitspraak op bezwaar inzake de naheffingsaanslag over het tijdvak 2014-2015;

- vermindert de naheffingsaanslag over het tijdvak 2014-2015 tot € 3.352, vermindert de rentebeschikking over het tijdvak 2014-2015 tot € 473 en bepaalt dat deze uitspraak in zoverre in de plaats treedt van de vernietigde uitspraak op bezwaar;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af;

- veroordeelt verweerder tot vergoeding van de proceskosten tot een bedrag van € 28;

- draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 48 aan eiser te vergoeden.”

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld bij het Hof. Van belanghebbende is € 270 griffierecht geheven. De Inspecteur heeft een verweerschrift ingediend. De Inspecteur heeft bij separaat geschrift incidenteel hoger beroep ingesteld. Belanghebbende heeft op 6 februari 2022 een pleitnota ingediend.

Het Hof heeft het hoger beroep van belanghebbende op 17 februari 2022 ter zitting behandeld. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt. Belanghebbende heeft op de zitting een verzoek tot wraking van de raadsheren gedaan.

De wrakingskamer van het Hof heeft het verzoek tot wraking ter zitting van 16 maart 2022 behandeld. Bij uitspraak van 30 maart 2022 heeft de wrakingskamer het verzoek tot wraking afgewezen.

Op 6 januari 2023 heeft belanghebbende een e-mailbericht naar de griffie van het Hof verzonden, welk bericht tevens is verzonden naar de rijksrecherche, het Openbaar Ministerie, de korpschef van de politie Rotterdam en de president van de Rechtbank Den Haag. Daarbij heeft belanghebbende een beroep gedaan op het bepaalde in artikel 8:29 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

Bij e-mailbericht van 11 januari 2023 heeft belanghebbende het eerder op 6 januari 2023 toegezonden stuk alsmede twee andere bijlagen naar het Hof, ter attentie van de president, gestuurd en daarbij vermeld dat hij deze stukken ook naar de geheimhoudingskamer van het Hof zal zenden.

Op 12 januari 2023 heeft het Hof twee enveloppen met stukken ontvangen, met op één enveloppe de vermelding “8:29 Awb”. De andere enveloppe bevat stukken gericht aan de president van het Hof. Ook voor deze stukken is een beroep gedaan op artikel 8:29 Awb. Beide enveloppen met stukken zijn mitsdien doorgeleid naar de geheimhoudingskamer. De stukken betreffen een strafrechtelijke aangifte van belanghebbende en een brief gericht aan de president van het Hof.

De geheimhoudingskamer heeft geen aanleiding gezien de zaak mondeling te behandelen en heeft uitspraak gedaan op basis van de stukken. De beslissing van de geheimhoudingskamer luidt:

“De geheimhoudingskamer:

- verklaart belanghebbende niet-ontvankelijk in zijn verzoek;

- bepaalt dat de griffier de stukken ten aanzien waarvan een beroep op geheimhouding is gedaan, binnen twee weken na verzending van deze tussenuitspraak aan belanghebbende retourneert;

- verwijst de zaak voor de verdere behandeling van het geschil naar de meervoudige kamer van het Hof; en

- bepaalt dat een afschrift van deze tussenuitspraak wordt verzonden naar belanghebbende en de Inspecteur.”

Belanghebbende heeft op 2 augustus 2023, 28 augustus 2023, 6 september 2023 en op 7 september 2023 nadere stukken ingediend.

De tweede mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgehad ter zitting van het Hof van 7 september 2023. Partijen zijn verschenen. Voorafgaand aan de mondelinge behandeling heeft de Inspecteur een pleitnota ingediend. Belanghebbende heeft ter zitting een pleitnota overgelegd. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt.

Belanghebbende heeft in maart 2008 een nieuwbouwappartement (het appartement) gekocht dat omstreeks 8 oktober 2009 is opgeleverd. Belanghebbende heeft het appartement tot zijn ondernemingsvermogen gerekend en de omzetbelasting die aan hem in 2008 en 2009 ter zake van de bouw in rekening is gebracht in zijn aangiften teruggevraagd. Dit betreft een bedrag van € 33.529,41.

In een “toelichting op de voorgenomen uitspraak op bezwaaren” van 19 oktober 2016 is onder meer vermeld:

“[adres] te [woonplaats]

Bij het boekenonderzoek hebt u aan de controlemedewerker verklaard dat u het appartement aan de [adres] te [woonplaats] in het jaar 2010 voor het eerst in gebruik hebt genomen. In ons gesprek van 20 april 2016 hebt u ook geen commentaar gegeven op mijn opmerking dat het appartement in 2010 aan particulieren is verhuurd en dat sprake is van een vrijgestelde prestatie. In het gesprek van 7 september 2016 hebt u mij verklaard dat het appartement nog in 2009 voor uzelf (uw eenmanszaak) in gebruik is genomen. In de periode van de economische crisis hebt u het appartement aan particulieren verhuurd, maar dat u altijd de intentie had om het appartement voor belaste activiteiten te gebruiken. Deze verklaring hebt u niet met reële en objectieve gegevens ondersteund. U hebt mij alleen het naamboordje van het appartement laten zien. Volgens het gemeentelijke register was uw eenmanszaak nooit op dit adres ingeschreven. Volgens dit register bent u in de periode van 16 november 1999 tot en met 25 januari 2005 in Nederland ingeschreven geweest en daarna pas vanaf 27 september 2011. Naar mijn mening hebt u in de periode 25 januari 2005 tot en met 27 september 2011 in [buitenland] gewoond. In het jaar 2010 waren in het appartement enkele particulieren ingeschreven. Het feit dat u uw verklaring niet met reële en objectieve gegevens hebt ondersteund en het feit dat u in het laatste aangiftetijdvak van het jaar 2009 de herziening voor het appartement niet hebt aangegeven leidt ertoe dat ik van mening ben dat de eerste in gebruik name in het jaar 2010 voor vrijgestelde prestaties (vrijgestelde verhuur aan particulieren) heeft plaatsgevonden.

Als blijkt dat de aftrek van voorbelasting op grond van het eerste gebruik van het onroerend goed afwijkt van de aftrek waartoe de ondernemer gerechtigd is op basis van de bestemming, dan wordt de ondernemer de teveel in aftrek gebrachte omzetbelasting verschuldigd. De ondernemer moet deze verschuldigde omzetbelasting via zijn aangifte voldoen in het belastingtijdvak waarin hij het goed voor het eerst gaat gebruiken. In uw geval bent u de belasting verschuldigd geworden in het tijdvak van het jaar 2010 waarin het appartement voor de eerste keer in gebruik is genomen. Volgens uw verklaring hebt u het appartement bestemd voor belaste handelingen. In het jaar 2010 is het daadwerkelijk gebruik van uw bestemming afgeweken. Op dit moment speelt de bestemming (intentie) geen rol meer, maar het daadwerkelijk gebruik van het appartement.

In dit geval is de totale in aftrek gebrachte voorbelasting met betrekking op de kosten van de aanschaf van het appartement terecht nageheven in de aanslag met aanslagnummer [aanslagnummer]. Ik ben voornemens het bezwaar tegen deze naheffingsaanslag af te wijzen.

Nu de voorbelasting op het appartement over het jaar 2010 volledig gecorrigeerd zal worden, is er geen sprake van verschuldigde omzetbelasting inzake een herziening in het jaar 2010 en de jaren daarna.

Omdat de corrigeerde voorbelasting over het jaar 2010 nog niet onherroepelijk vaststaat ben ik voornemens mij het recht te behouden om de verschuldigde omzetbelasting inzake de herziening alsnog na te heffen indien de volledig gecorrigeerde voorbelasting over het appartement over het jaar 2010, geheel of gedeeltelijk zal komen te vervallen. De herziening omzetbelasting zal dan conform de wettelijke bepalingen verschuldigd worden.”

Ik bevestig hierbij dat bovengenoemde betaling op 20 december 2016 bij ons is binnengekomen en het bedrag is verwerkt en afgeboekt op het bij de betaling aangegeven betalingskenmerk, t.w. de aangifte omzetbelasting 4e kwartaal 2016 met nummer (…) t.n.v. [belanghebbende].

Vanwege de samenhang informeer ik u in aanvulling hierop over het volgende.

Bij brief van 10 maart 2017 hebt u verzocht om de aangifte omzetbelasting over het 4e kwartaal 2016 te reduceren naar nihil. Als gevolg hiervan heeft de inspecteur met dagtekening 22 april 2017 en met beschikkingsnummer (…) een ambtshalve vermindering ten bedrage € 13.418 verleend. Dit bedrag is vervolgens op 13 juni 2017 door de ontvanger verrekend met de te betalen aanslag omzetbelasting over 2010 met nummer (…).”

3. De Rechtbank heeft geoordeeld, waarbij belanghebbende is aangeduid als eiser en de Inspecteur als verweerder:

“Na de zitting ingediende stukken

17. Eiser heeft na sluiting van het onderzoek op 14, 15 en 20 april 2021 stukken ingediend. De rechtbank heeft daarin geen aanleiding gezien het onderzoek te heropenen.

Verzoek openbaarheid

18. Eiser heeft op 2 april 2021 verzocht een camerateam mee te mogen nemen en geluidsopnamen te mogen maken. Dit verzoek is onder verwijzing naar artikel 27c van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr) en het Huisreglement van de rechtbank afgewezen. Ter zitting heeft eiser zich op het standpunt gesteld dat dit ten onrechte is onder verwijzing naar een passage in het boek Een nieuw sociaal contract van Pieter Omtzigt over de effectieve toegang tot de rechter. De rechtbank heeft daarin echter geen aanleiding gezien de behandeling te schorsen en alsnog aan het verzoek om openbaarheid van eiser tegemoet te komen.

Ontvankelijkheid bezwaar

19. De termijn voor het indienen van een bezwaarschrift bedraagt zes weken na dagtekening van de naheffingsaanslag. Dit volgt uit artikel 22j van de Awr. Tegen de naheffingsaanslag voor het tijdvak 2016 (dagtekening 29 augustus 2019) heeft eiser op 18 september 2019 bezwaar gemaakt. Dat bezwaar is dus tijdig ingediend en ontvankelijk.

20. Eiser heeft vervolgens op 30 september 2019 per e-mail bezwaar gemaakt tegen alle hier voorliggende naheffingsaanslagen. De bezwaartermijn voor de naheffingsaanslagen voor de tijdvakken 2014-2015 en 2017-2018 (beide met dagtekening 27 juni 2019) liep echter af op 8 augustus 2019. Voor deze naheffingsaanslagen is op zichzelf dus te laat bezwaar gemaakt.

21. In zijn brief van 22 juni 2019 aan het Ministerie van Financiën heeft eiser echter meegedeeld dat hij bezwaar maakt tegen alle huidige en toekomstige beschikkingen in dat kalenderjaar. Hoewel in die brief op zichzelf de omzetbelasting niet wordt genoemd, heeft verweerder daaruit terecht opgemaakt dat eiser ook bedoelde op te komen tegen onderhavige naheffingsaanslagen. Het betreft hier dus een bij het verkeerde bestuursorgaan ingediend bezwaarschrift zodat ingevolge artikel 7:15 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) moet worden uitgegaan van de datum van ontvangst door het Ministerie van financiën, te weten 22 juni 2019. Nu de naheffingsaanslagen voor de tijdvakken 2014-2015 en 2017-2018 zijn gedagtekend 27 juni 2019, is dat bezwaar prematuur ingediend. Ter zitting heeft verweerder desgevraagd verklaard dat over het algemeen naheffingsaanslagen eerder worden verzonden dan de dagtekening daarvan en dat eiser de naheffingsaanslagen vermoedelijk een week voor die dagtekening heeft ontvangen. Op grond van artikel 7:10 van de Awb blijft de niet-ontvankelijk verklaring van het bezwaar wegens het te vroeg indienen daarvan daarom achterwege. De rechtbank acht ook het bezwaar tegen de naheffingsaanslagen 2014-2015 en 2017-2018 ontvankelijk.

De op de zaken betrekking hebbende stukken

22. Eiser stelt dat verweerder het gehele dossier dat vanaf 2014 bij de belastingdienst over eiser en zijn B.V.’s is opgebouwd, dient te overleggen zowel wat betreft de belastingheffing als wat betreft de invordering. Nu verweerder dat niet heeft gedaan, heeft hij volgens eiser de verplichting van artikel 8:42 van de Awb geschonden.

Anders dan eiser meent, zijn de stukken over de naheffingsaanslagen die in de vorige procedure zijn beoordeeld, geen op onderhavige zaken betrekking hebbende stukken. Het enkele feit dat in de vorige zaak ook is gesproken over het gebruik van het appartement voor belaste prestaties is daarvoor onvoldoende. Voor zover eiser bewijsstukken die hij daar heeft overgelegd ook relevant acht voor onderhavige zaken, ligt het op zijn weg die over te leggen. Eiser heeft dat in zijn nadere stukken van 2 april 2021 ook gedaan. Stukken die betrekking hebben op de inkomstenbelasting, de vennootschapsbelasting en de invordering van de diverse belastingen, zijn evenmin stukken die betrekking hebben op onderhavige naheffingsaanslagen. Die stukken behoeven dan ook niet door verweerder te worden overgelegd. Verweerder heeft ter zitting desgevraagd verklaard dat er geen andere op deze zaken betrekking hebbende stukken zijn dan hij heeft overgelegd. De rechtbank ziet geen aanleiding die verklaring in twijfel te trekken. Van schending van artikel 8:42 van de Awb is dan ook geen sprake.

Schending hoorrecht

23. Met dagtekening 18 oktober 2019 heeft verweerder eiser uitgenodigd voor een hoorgesprek waarvoor hij twee mogelijkheden biedt: 22 oktober 2019 om 10.00 uur of28 oktober 2019 om 10.00 uur. Eiser heeft hier niet op gereageerd waarop verweerder bij brief van 23 oktober 2019 het aanbod voor 28 oktober 2019 heeft herhaald en als alternatief 31 oktober 2019 om 15.00 uur heeft gegeven. Eiser heeft in reactie hierop meegedeeld dat wat hem betreft een hoorgesprek medio november zou kunnen plaatsvinden en verweerder verzocht daartoe contact op te nemen met mevrouw [C] . Op 5 november 2019 hebben verweerder en [C] afgesproken dat het hoorgesprek zal plaatsvinden op 15 november 2019 om 10:00 uur. Bij e-mail van 8 november 2019 deelt eiser mee hier niet mee akkoord te gaan onder meer omdat verweerder ook de uitspraaktermijn heeft verlengd. Verweerder heeft vervolgens per e-mail van 11 november 2019 meegedeeld geen aanleiding te zien een nieuwe afspraak te maken en dat hij vasthoudt aan het gesprek op 15 november 2019. Gezien het voorgaande is geen sprake van schending van de hoorplicht. Eiser is voldoende in de gelegenheid gesteld gebruik te maken van zijn hoorrecht. Dat hij heeft besloten niet op het hoorgesprek van 15 november 2019 te verschijnen, dient voor zijn rekening en risico te blijven[3]. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat de afspraak voor dit gesprek is gemaakt met [C] , degene die daartoe door eiser is aangewezen, en dat gesteld noch gebleken is dat eiser op 15 november 2019 verhinderd was.

Schending inzagerecht

24. Op grond van artikel 7:4, tweede lid, van de Awb moet verweerder de op de zaak betrekking hebbende stukken voorafgaand aan het hoorgesprek ter inzage leggen. Ingevolge het derde lid van dat artikel moet daar bij de uitnodiging van het hoorgesprek op worden gewezen. Uit de stukken van het geding blijkt niet dat de stukken daadwerkelijk voorafgaand aan het geplande hoorgesprek ter inzage zijn gelegd. Nu echter de stukken van het geding in de beroepsfase alsnog, via de rechtbank, aan eiser zijn toegezonden is eiser door het achterwege laten van de inzage niet in zijn belangen geschaad. De rechtbank gaat dan ook met toepassing van artikel 6:22 van de Awb aan deze schending van artikel7:4 van de Awb voorbij.

Bevoegdheid tot naheffen/nieuw feit/vertrouwensbeginsel

25. Anders dan eiser meent, heeft de uitspraak van de rechtbank van 26 april 2018 geen betrekking op de jaren 2015 tot en met 2018. Die uitspraak en de uitspraak van het gerechtshof van 25 januari 2019 bieden daarvoor geen aanknopingspunten. Die procedures hadden uitsluitend betrekking op naheffingsaanslagen voor de jaren 2010 tot en met 2014. Dat er, zoals eiser stelt, op de zitting van de rechtbank en het gerechtshof bij de vorige procedure ook vragen zijn gesteld en opmerkingen zijn gemaakt over de gang van zaken na 2014, maakt dat niet anders. De rechtbank merkt daarbij op dat in april 2018 en in januari 2019 de naheffingsaanslagen die betrekking hebben op de jaren 2015 tot en met 2018 nog niet bestonden zodat reeds daarom de rechtbank en het gerechtshof zich daarover niet hebben kunnen en mogen uitlaten.

26. Eiser stelt dat verweerder niet beschikt over een nieuw feit als bedoeld in artikel16 van de Awr en dat om die reden de naheffingsaanslagen moeten komen te vervallen. Deze stelling berust op een misvatting. Artikel 16 van de Awr ziet op navorderingsaanslagen en niet op naheffingsaanslagen zoals hier aan de orde zijn. Deze naheffingsaanslagen zijn gebaseerd op artikel 20 van de Awr dat niet de eis van een nieuw feit bevat. De rechtbank heeft het betoog van eiser over het ontbreken van een nieuw feit daarom opgevat als een beroep op het vertrouwensbeginsel.

27. De vorige procedure had mede betrekking op het jaar 2014. Eiser heeft er op grond van de uitspraak van de rechtbank in die vorige procedure vanuit kunnen en mogen gaan dat op dat jaar niet zou worden teruggekomen. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat verweerder in de aanloop naar de vorige procedure aanvankelijk de herzieningsbelasting had nageheven over 2014 maar die correctie bij de daar voorliggende uitspraak op bezwaar heeft teruggenomen. Met de enkele verwijzing naar de vorige procedure die, zoals hiervoor reeds is overwogen uitsluitend betrekking had op de jaren 2010 tot en met 2014, heeft eiser echter niet aannemelijk gemaakt dat voor de jaren 2015 tot en met 2018 bij hem het in rechte te honoreren vertrouwen is gewekt dat herziening en naheffing achterwege zouden blijven. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagt dus uitsluitend voor zover het de naheffing voor het jaar 2014 betreft.

Juistheid van de naheffingsaanslagen: herziening

28. Ingevolge artikel 15 van de Wet op de omzetbelasting 1968 (Wet OB) in samenhang met artikel 13, tweede lid, van de Uitvoeringsbeschikking wordt met betrekking tot onroerende zaken de aftrek van voorbelasting herzien in elk van de negen boekjaren volgend op het jaar waarin de ondernemer de onroerende zaak is gaan gebruiken. Vaststaat dat het appartement in 2009 door eiser in gebruik is genomen, zodat tot en met het jaar 2018 voor ieder jaar moet worden beoordeeld of het gebruik van het appartement aanleiding geeft tot correctie van wat in eerste instantie ter zake van de bouw aan omzetbelasting is afgetrokken.

29. Verweerder heeft zich, gezien de vorige uitspraak, op het standpunt kunnen en mogen stellen dat wanneer er niets is veranderd ten opzichte van de jaren tot en met 2014, er ook in onderhavige jaren geen sprake is van gebruik van het appartement ten behoeve van belaste prestaties. Het ligt onder die omstandigheden op de weg van eiser om aannemelijk te maken dat het appartement na 2014 weer voor zijn belaste activiteiten is gebruikt. In zijn brief van 2 mei 2019 heeft verweerder meegedeeld er vanuit te gaan dat het appartement na 2009 niet meer voor belaste activiteiten werd gebruikt. Hij heeft eiser de gelegenheid gegeven zich hierover uit te laten. Eiser heeft daarop niet inhoudelijk gereageerd, maar slechts gesteld dat in de vorige procedure herziening heeft plaatsgevonden tot 2019. Uit wat is overwogen bij 25 volgt dat dit op een misvatting berust.

30. In bezwaar heeft eiser geen stukken overgelegd waaruit zou kunnen worden afgeleid dat het appartement na 2014 voor belaste prestaties werd gebruikt. In beroep heeft eiser bij zijn nader stuk van 1 april 2021 in dit verband verwezen naar de volgende bij dat nader stuk gevoegde bescheiden:

- een overzicht van diverse omzetbelastingbetalingen voor verschillende fiscale nummers waaronder dat van eiser;

- bankafschriften van een ING-rekening ten name van “Erven De heer [D] ” waaruit betalingen aan de belastingdienst blijken;

- bankafschriften van een ABN-AMRO-rekening ten name van [B B.V.] waarop betalingen aan de belastingdienst zijn aangekruist;

- een overzicht van door hem ingediende aangiften omzetbelasting.

31. Aangezien die stukken echter niets zeggen over het feitelijke gebruik van het appartement door eiser, heeft hij daarmee niet aannemelijk gemaakt dat en in hoeverre het appartement is gebruikt voor de belaste activiteiten van eiser. De stelling dat ook [B B.V.] op het adres van het appartement is gevestigd, is daarvoor onvoldoende. Het vestigingsadres van een BV valt niet zonder meer samen met de plaats van de ondernemingsactiviteiten van die BV. Verder brengen eventuele activiteiten van de BV niet mee dat daarmee eiser het appartement voor belaste activiteiten heeft gebruikt. Eiser heeft overigens voor deze stelling geen bewijs overgelegd en ook niet inzichtelijk gemaakt op grond waarvan dat gebruik door [B B.V.] zou plaatsvinden. Dat sprake zou zijn van een fiscale eenheid tussen [B B.V.] en eisers onderneming is, tegenover de weerspreking door verweerder, evenmin aannemelijk gemaakt.

32. Uit het voorgaande volgt dat verweerder terecht over de jaren 2015 tot en met 2018 de voorbelasting op de bouw heeft gecorrigeerd.

Overige correcties naheffingsaanslag voor het tijdvak 2016

33. Naast de correctie van de voorbelasting op de bouw heeft verweerder voor het jaar 2016 ook een bedrag van € 2.817 nageheven dat betrekking heeft op de bij rubriek 1e aangegeven omzet van € 13.418. Rubriek 1e ziet op: “Leveringen/diensten belast met 0 % of niet bij u belast”. Aangezien het hier een uitzondering betreft op de hoofdregel dat leveringen en diensten belast zijn met omzetbelasting, ligt het op de weg van eiser om aannemelijk te maken dat hij over deze omzet terecht geen omzetbelasting heeft voldaan. Eiser heeft daartoe in reactie op de vragen van verweerder niets overgelegd. De verklaring van eiser in zijn brief van 6 mei 2019 dat het hier gaat om een betaling die is verrekend met de openstaande aanslagen kan uitsluitend betrekking hebben op de ambtshalve vermindering vermeld bij 4. Het bij rubriek 1e vermelde bedrag betreft immers niet een te betalen bedrag maar slechts een omzetbedrag. Verweerder heeft dit bedrag dan ook terecht nageheven.

34. Wat eiser in beroep heeft aangevoerd en overgelegd leidt niet tot een ander oordeel. De enkele opmerking van eiser in het nadere stuk van 17 april 2020 dat deze omzet met de suppletieaangifte van 2 september 2017 is gecorrigeerd naar nihil, is onvoldoende omdat hij daarmee niet inzichtelijk maakt waarom dit is gebeurd. Uit de aangifte voor het vierde kwartaal 2016 volgt immers dat eiser kennelijk meende voor dit bedrag omzet te hebben gerealiseerd. Eiser kan dan niet volstaan met het enkel verwijzen naar de suppletieaangifte waarin dit omzetbedrag geheel is verdwenen. Zoals hiervoor bij 33 is overwogen ziet de betaling van een bedrag van € 13.418 en de verrekening daarvan op de afhandeling van de ambtshalve teruggaaf vermeld bij 4. Ook dat biedt dus geen inzicht in de aard van het op de oorspronkelijke aangifte vermelde omzetbedrag.

35. In de brief van 27 oktober 2017 heeft verweerder eiser verzocht facturen over te leggen ter onderbouwing van de in de suppletieaangifte vermelde voorbelasting. Eiser heeft dergelijke stukken niet overgelegd, maar volstaan met een algemene omschrijving van de desbetreffende kostenposten tot een bedrag van € 934. In zijn brief van 6 mei 2019 heeft hij daar aan toegevoegd dat het ook om kosten gaat die betrekking hebben op [B B.V.] . Aldus heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat hij terecht aanspraak heeft gemaakt op aftrek van het bedrag van € 934. Verweerder heeft er verder in de brief van 10 mei 2019 terecht op gewezen dat de voorbelasting die betrekking heeft op de oprichting van [B B.V.] niet bij eiser voor aftrek in aanmerking komt. Voor het overige betreft het hier de naheffing van een bedrag dat volgens de suppletie over het jaar 2016 te weinig op aangiften is voldaan. Eiser heeft hiertegen slechts aangevoerd dat als gevolg van de Kleineondernemersregeling dit bedrag niet verschuldigd is. De door eiser verschuldigde belasting overschrijdt echter de voor het jaar 2016 geldende grens voor de Kleineondernemersregeling van € 1.883.

Stalking

36. De rechtbank kan uitsluitend een oordeel geven over de aan haar voorgelegde naheffingsaanslagen. Voor klachten over de handelwijze van een individuele medewerker van verweerder kan eiser zich wenden tot de leiding van de belastingdienst of tot de nationale ombudsman. Indien eiser meent dat sprake is van onrechtmatig handelen door of namens verweerder, dient hij zich te wenden tot de burgerlijke rechter.

37. Anders dan eiser kennelijk meent, kan het feit dat hij niet te spreken is over de handelwijze van verweerder, niet tot de conclusie leiden dat de naheffingsaanslagen zouden moeten worden vernietigd. De belastingplicht vloeit rechtstreeks voort uit de wet- en regelgeving en de handelwijze van verweerder heeft daar op zichzelf geen invloed op. Dat zou hooguit anders kunnen zijn indien sprake zou zijn van misbruik van bevoegdheden door verweerder. Dat daarvan sprake is, is niet gebleken. Verweerder was zonder meer gerechtigd vragen te stellen over het gebruik van het appartement, de aftrek van voorbelasting en de suppletieaangifte in samenhang met de oorspronkelijke aangiften voor het jaar 2016. Ook met het opleggen van de naheffingsaanslagen is verweerder zijn bevoegdheden niet te buiten gegaan. Eiser heeft overigens evenmin aannemelijk gemaakt dat sprake is van stalking dan wel het stelselmatig controleren en lastigvallen van eiser door verweerder respectievelijk door een bepaalde medewerker van verweerder of dat die medewerker zich bij zijn beslissingen heeft laten leiden door persoonlijke motieven.

Slotsom

38. Gezien het voorgaande, is het beroep tegen de naheffingsaanslag voor het tijdvak 2014-2015 gegrond en zijn de overige beroepen ongegrond.

Redelijke termijn

39. Eiser stelt zich op het standpunt dat de redelijke termijn reeds in 2016 is overschreden. De redelijke termijn voor de afhandeling van bezwaar en beroep bedraagt in beginsel twee jaar tussen de datum van ontvangst van een bezwaarschrift en de uitspraak van de rechtbank daarover, waarbij aan de bezwaarfase een half jaar en aan de beroepsfase anderhalf jaar toekomt.[4] Het oudste bezwaarschrift in deze zaken is van 18 september 2019. Deze uitspraak van de rechtbank heeft als dagtekening 26 mei 2021. Dat is binnen twee jaar na binnenkomst van het oudste bezwaarschrift, zodat geen sprake is van overschrijding van de redelijke termijn.

Schadevergoeding

40. Eiser heeft met een beroep op artikel 8:88 Awb verzocht verweerder te veroordelen tot een schadevergoeding van € 24.999. Ingevolge artikel V van de Wet nadeelcompensatie en schadevergoeding bij onrechtmatige besluiten is titel 8:4 van de Awb alleen van toepassing op besluiten van de belastingdienst ter uitvoering van de Wet op de vennootschapsbelasting. Voor besluiten op de voet van de Wet OB blijft artikel 8:73 van de Awb van toepassing. De rechtbank heeft het verzoek om schadevergoeding dan ook opgevat als een beroep op artikel 8:73 van de Awb. Nu de beroepen ongegrond zijn voor zover zij betrekking hebben op de jaren 2015 tot en met 2016, is voor die jaren in ieder geval geen sprake van een onrechtmatigheid op grond waarvan schade vergoed zou moeten worden. Eiser, op wie in deze de bewijslast rust[5], heeft met hetgeen hij heeft overgelegd en aangevoerd niet aannemelijk gemaakt dat hij de door hem gestelde schade heeft geleden als gevolg van de naheffingsaanslag voor het jaar 2014.

Proceskosten

41. Eiser heeft verzocht om vergoeding van verletkosten. Eiser heeft daarvan geen specificatie overgelegd zodat de rechtbank uitgaat van het laagste tarief zoals dit volgt uit artikel 2, eerste lid, onderdeel d van het Besluit proceskosten bestuursrecht[6] te weten € 7. Uitgaande van een tijdsbeslag van 4 uur voor de zitting en de reistijd die met het bijwonen van de zitting gemoeid is, stelt de rechtbank de proceskostenvergoeding vast op € 28.

(…)

[3] Vergelijk ECLI:NL:HR:2020:1728

[4] ECLI:NL:HR:2016:252

[5] ECLI:NL:HR:2015:559

[6] ECLI:NL:RVS:2012:BV9511”

Verzoek tot tardief verklaren van stukken

Omdat het hoger beroep gegrond is moet de Inspecteur het griffierecht aan belanghebbende vergoeden en krijgt belanghebbende een vergoeding van zijn proceskosten.

Voor zover belanghebbende verzoekt om een vergoeding van kosten voor door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand in de zin van artikel 1, letter a, van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb), wijst het Hof dit verzoek af. De van de zijde van belanghebbende bij de Rechtbank en het Hof ingediende processtukken vermelden immers belanghebbende als indiener en zijn (uitsluitend) door hem ondertekend. Ook overigens zijn geen omstandigheden gebleken die de conclusie rechtvaardigen dat aan hem beroepsmatig rechtsbijstand is verleend.

Voor zover belanghebbende verzoekt om een vergoeding van de kosten voor een getuige wijst het Hof dit verzoek ook af. De door belanghebbende naar de zitting meegenomen personen zijn niet als getuigen gehoord.

Uit artikel 1, onderdeel c, Bpb in verbinding met artikel 2, lid 1, onderdeel c, Bpb en het daarin vermelde artikel 11, lid 1, onderdeel d, van het Besluit tarieven in strafzaken 2003 volgt dat de te vergoeden reiskosten gelijk zijn aan de reiskosten per openbaar vervoer, laagste klasse dan wel een kilometervergoeding van € 0,28 per kilometer indien openbaar vervoer niet of niet voldoende mogelijk is. Belanghebbende komt niet in aanmerking voor een kilometervergoeding nu gesteld noch gebleken is dat vervoer met het openbaar vervoer niet of niet voldoende mogelijk is. De reiskosten welke voor vergoeding in aanmerking komen, stelt het Hof daarom vast op een retour openbaar vervoer tweede klasse van het adres van belanghebbende naar het Paleis van Justitie in Den Haag, zijnde afgerond € 15.

Belanghebbende heeft verzocht om vergoeding van verletkosten. Dit bedrag ziet op de tijd voor het bijwonen van de zitting en de heen- en terugreis en voorbereidingstijd. Op grond van artikel 2, eerste lid onderdeel e van het Besluit kunnen verletkosten worden vergoed overeenkomstig een tarief dat, afhankelijk van de omstandigheden, tussen € 7 en € 89 per uur bedraagt. Volgens de nota van toelichting bij het Besluit proceskosten fiscale procedures zijn verletkosten kosten van tijdsverzuim voor bijvoorbeeld het persoonlijk bijwonen van een zitting, en gaat het dus niet om tijdsverzuim voor werkzaamheden die verband houden met de voorbereiding, zoals het lezen van stukken (vgl. Hof Den Haag 9 maart 2021, ECLI:NL:GHDHA:2021:546, het cassatieberoep tegen deze uitspraak is afgedaan met artikel 81 van de Wet op de rechterlijke organisatie, HR 12 mei 2023, ECLI:NL:HR:2023:701). De opvatting van belanghebbende dat de voorbereidingstijd voor vergoeding in aanmerking komt, kan daarom niet worden gevolgd. Gelet op de duur van de zitting en de reistijd acht het Hof een vergoeding van 4 uur redelijk. Omdat voor het door belanghebbende gehanteerde uurtarief van € 79 een concrete onderbouwing ontbreekt, gaat het Hof uit van een uurtarief van € 50. Dit betekent dat een bedrag van € 200 aan verletkosten moet worden vergoed.

De totale proceskostenvergoeding bedraagt € 215 (€ 15 + € 200).

Het Hof ziet geen aanleiding om de door de Rechtbank gegeven beslissing over de proceskostenvergoeding te vernietigen. Deze dient te worden bevestigd.

Aan belanghebbende dient ook het door hem betaalde griffierecht van € 270 te worden vergoed.

Het Gerechtshof:

Deze uitspraak is vastgesteld door A. van Dongen, W.M.G. Visser en J.B.O. Bijl, in tegenwoordigheid van de griffier R. Wijkstra. De beslissing is op 19 oktober 2023 in het openbaar uitgesproken.

aangetekend aan

partijen verzonden:

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), Postbus 20303, 2500 EH Den Haag.

Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

1 - bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;

2 - (alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;

3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:

a. - de naam en het adres van de indiener;

b. - de dagtekening;

c. - de vermelding van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. - de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.

De Inspecteur heeft aan belanghebbende naheffingsaanslagen in de omzetbelasting opgelegd over de volgende tijdvakken (de naheffingsaanslagen):

- 1 januari 2014 tot en met 31 december 2015 (tijdvak 2014-2015);

- 1 januari 2016 tot en met 31 december 2016 (tijdvak 2016);

- 1 januari 2017 tot en met 31 december 2018 (tijdvak 2017-2018).

Tevens heeft de Inspecteur bij beschikkingen belastingrente in rekening gebracht over de nageheven omzetbelasting (de rentebeschikkingen).

De Inspecteur heeft bij uitspraken op bezwaar van 29 november 2019 de naheffingsaanslagen en de rentebeschikkingen gehandhaafd.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraken op bezwaar beroep ingesteld bij de Rechtbank Den Haag (de Rechtbank). De Rechtbank heeft op 26 mei 2021 uitspraak gedaan. De beslissing van de Rechtbank luidt:

“De rechtbank:

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld bij het Hof.

Het Hof heeft het hoger beroep van belanghebbende op 17 februari 2022 ter zitting behandeld. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt. Belanghebbende heeft op de zitting een verzoek tot wraking van de raadsheren gedaan.

De wrakingskamer van het Hof heeft het verzoek tot wraking ter zitting van 16 maart 2022 behandeld. Bij uitspraak van 30 maart 2022 heeft de wrakingskamer het verzoek tot wraking afgewezen.

Op 6 januari 2023 heeft belanghebbende een e-mailbericht naar de griffie van het Hof verzonden, welk bericht tevens is verzonden naar de rijksrecherche, het Openbaar Ministerie, de korpschef van de politie Rotterdam en de president van de Rechtbank Den Haag. Daarbij heeft belanghebbende een beroep gedaan op het bepaalde in artikel 8:29 Awb.

Bij e-mailbericht van 11 januari 2023 heeft belanghebbende het eerder op 6 januari 2023 toegezonden stuk alsmede twee andere bijlagen naar het Hof, ter attentie van de president, gestuurd en daarbij vermeld dat hij deze stukken ook naar de geheimhoudingskamer van het Hof zal zenden.

Op 12 januari 2023 heeft het Hof twee enveloppen met stukken ontvangen, met op één enveloppe de vermelding “8:29 Awb”. De andere enveloppe bevat stukken gericht aan de president van het Hof. Ook voor deze stukken is een beroep gedaan op artikel 8:29 Awb. Beide enveloppen met stukken zijn mitsdien doorgeleid naar de geheimhoudingskamer. De stukken betreffen een strafrechtelijke aangifte van belanghebbende en een brief gericht aan de president van het Hof.

De geheimhoudingskamer heeft geen aanleiding gezien de zaak mondeling te behandelen en doet uitspraak op basis van de stukken.

De geheimhoudingskamer:

Deze tussenuitspraak is gedaan door I. Reijngoud, in tegenwoordigheid van de griffier N. Veenstra. De tussenbeslissing is op 23 februari 2023 in het openbaar uitgesproken.

aangetekend aan

partijen verzonden:

Tegen tussenuitspraken, zoals die bedoeld in artikel 8:29, lid 3, Awb, stelt de wet geen afzonderlijk, tussentijds beroep in cassatie open. Tegen dergelijke uitspraken kan ingevolge artikel 28, lid 5, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen slechts worden opgekomen tegelijkertijd met het beroep in cassatie tegen de einduitspraak.

GERECHTSHOF DEN HAAG

Zaaknummers : BK-21/00563 W tot en met BK-21/00565 WRolnummers hoofdzaak : BK-21/00563 tot en met BK-21/00565

Beslissing van de meervoudige kamer voor de behandeling van wrakings- en verschoningsverzoeken van 30 maart 2022

inzake het verzoek tot wraking, als bedoeld in artikel 8:15 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), in de hoofdzaak met genoemde rolnummers van:

wonende te [Z] ,verzoeker.

1. De bestuursrechtelijke procedure waarin verzoeker het bovenvermelde wrakingsverzoek heeft gedaan, is op 17 februari 2022 door de meervoudige belastingkamer van het Hof tijdens een besloten zitting behandeld. De bestuursrechtelijke procedure betreft een zaak van verzoeker tegen de inspecteur van de Belastingdienst (hierna: de Inspecteur). Uit het proces-verbaal van de zitting volgt dat namens de Inspecteur waren verschenen: [A] en

[B] . Zitting hadden mr. A. van Dongen ( voorzitter), mr. W.M.G. Visser en mr. J.B.O. Bijl.

2. Verzoeker heeft op 17 februari 2022 ter zitting mondeling een verzoek tot wraking van de raadsheren gedaan. De gronden voor het wrakingsverzoek zijn opgenomen in het proces-verbaal van de zitting.

3. Verzoeker heeft bij e-mailbericht van 18 februari 2022 een verzoek tot de wrakingskamer gericht de heer [C] , medewerker van de Belastingkamer van het Hof, te horen en verzocht het dossier van de hoofdzaak in te mogen zien.

4. Verzoeker heeft bij brief van 23 februari 2022, ontvangen door het Hof op diezelfde datum, het wrakingsverzoek nader gemotiveerd.

5. De wrakingskamer van het Hof heeft verzoeker bij e-mailbericht van 24 februari 2022 te kennen gegeven dat de heer [C] vooralsnog niet zal worden gehoord door de wrakingskamer en dat verzoeker in de gelegenheid zal worden gesteld tot inzage van het dossier van de hoofdzaak.

6. Verzoeker heeft op 7 maart 2022 een nadere brief aan het Hof verzonden, onder toezending van een tweetal bijlagen.

7. Verzoeker heeft op 10 maart 2022 het dossier van de hoofdzaak ingezien. De griffier heeft vervolgens op 10 maart 2022 digitale afschriften van de door verzoeker gewenste stukken uit het hoofddossier per e-mailbericht aan hem doen laten toezenden.

8. Verzoeker heeft op 15 maart 2022 een e-mailbericht aan het Hof verzonden.

9. De wrakingskamer van het Hof heeft het verzoek tot wraking ter zitting van 16 maart 2022 behandeld. Verzoeker is verschenen. Voorts zijn verschenen de raadsheren tegen wie het wrakingsverzoek is gericht. Verzoeker heeft ter zitting een pleitnota met bijlage overgelegd.

10. Na de sluiting van het onderzoek ter zitting heeft verzoeker op 16 maart 2022 nog een e-mailbericht ingezonden.

11. In het proces-verbaal van de zitting van 17 februari 2022 staat dat verzoeker het wrakingsverzoek als volgt mondeling heeft toegelicht:

“Belanghebbende (verzoeker, Hof):

- U heeft gezegd dat ik rustiger moet spreken. U refereert aan stukken over klachten die er niet zijn. Ik heb een toezegging van de inspecteur dat de heer [A] niet aanwezig zal zijn en u heeft er alvast een mening over.

- Ik heb voorafgaand aan de zitting ook aangegeven dat het belangrijk voor mij is dat de heer [A] niet aanwezig is. U heeft niet het lef te doen wat nodig is om de equality of arms te garanderen.

- De griffier belde mij twee keer in paniek omdat het Hof van de Inspecteur heeft vernomen dat ik positief was getest op corona en stelde voor de zitting online te doen. Het bericht dat ik positief was getest kwam niet van mij.

- U bent bevooroordeeld.”

12. In het onder 4 genoemde bericht heeft verzoeker zijn wrakingsgronden nader toegelicht. In dit bericht staat, voor zover hier van belang, het volgende:

Aanvulling bedoeld onder 4:

“(…)

Wij ontvingen het PV van de huidige belastingkamer met hiaten waar het Hof ex post en na de wraking een andere voorstelling van zaken geeft. Een extra zwaarwichtige reden een zitting mbt dit verzoek te organiseren.

Terzake het volgende:

- Het Hof heeft geen of onvoldoende kennis genomen van de correspondentie vanaf 23 aug 2021 tot nu.

- Ik heb [A] niet horen zeggen dat de ombudsman ook heeft geantwoord. Het Hof had kunnen constateren met de mails in het dossier dat de ombudsman naar aanleiding van klacht van belanghebbende recent een onderzoek is gestart. Dat is de procedurele vervolgstap bij een klachtbehandeling als de overheid kennelijk onbehoorlijk en onzorgvuldig handelt en staat onder de klachtbrieven.

- Over klachtbehandeling en de inhoud zijn geen stukken aan het Hof gezonden. Het Hof is vooraf meerdere malen gewezen en dat is overlegd met [C] dat [A] exit was en niet meer bij de zaak is betrokken en dat het gesprek van 23 aug 2021 met teamleider leidde tot de belofte er samen uit te komen waardoor de procedure werd verzocht aan te laten houden.

- De voorzitter deelde [A] mede, nadat hij twee keer moest stellen dat hij de inspecteur was, dat ook [A] niets schriftelijk kon overleggen aan het Hof. Dat staat nadrukkelijk niet in het PV.

- De voorzitter verontschuldigde zich tegenover belanghebbende dat zij er ook maar tussen zaten en zij wilde net als Visser gewoon de OB zaken maar gaan behandelen. Zij leken de discussie over [A] niet spannend te vinden terwijl belanghebbende nadrukkelijk last heeft van de rancune van een persoon.

- Belanghebbende benadrukte dat [A] volgens zijn teamleider geen inhoudelijke materie kennis heeft van deze OB zaak, IB of VPB zaken. Het Hof neemt dat nadrukkelijk niet op in het PV

- De voorzitter sprak over de OB zaak en wat andere zaken. (…)

- Ter plaats haalde zij namen van [D] , [D-1] en [D-2] [verzoeker] en meende dat terwijl belanghebbende haar hier op wees dat [D] een verklaring ging afleggen waarom [A] er niet bij mocht zijn. Belanghebbende benadrukte dat [D] een financieel expert die al eerder over vierde kwartaal en het gesprek in dec 2015 een auditverklaring aan de rechtbank zond en daarover kan getuigen.

De voorzitter wekte de indruk de inhoud van het dossier (niet ) volledig te kennen omdat zij zaken op eigen houtje interpreteerde

- Raadsheer Visser schrok van de opmerking dat er geen sprake is van equality of arms als zij

[A] niet wegsturen en gaf daarvoor al snel aan niet vooringenomen te zijn. Een natuurlijke reactie zou moeten zijn dat nader toe te lichten door het Hof omdat deze zaak louter en alleen vanwege de persoon van [A] op de rol staat die intern niet als materie deskundig wordt gekwalificeerd.

- Het Hof liet de motivering achterwege en probeert dit alsnog via de PV te corrigeren omdat haar belang om targets te halen (naar eigen zeggen van [C] ) en deze zaak op haar manier snel af te handelen belangrijker is dan mijn proces of partij belang. Deze indruk kan op geen enkele wijze worden weggenomen.

- Nadrukkelijk staat ook niet in het PV dat de teamleider [E] belanghebbende nadrukkelijk vroeg het telefoongesprek van 20 dec jo brief van die datum en van 13 dec aan hem en mevrouw [B] samen te vatten en schriftelijk te verzoeken om de toe te zenden extra dossier informatie en mediation begin januari te gaan behandelen.

-Het belang van de dossier informatie was uitgebreid met [C] doorgesproken en hij sprak tijdens het gesprek in december twee keer namens het Hof en suggereerde de brief van 13 dec 2022 te zenden aan de teamleider wiens foto in het dossier zit. Om zo voor het Hof beweging te creëren en te voorkomen dat het dossier in de kast wordt opgeborgen.

- Belanghebbende heeft letterlijk gezegd dat de houding van het Hof en beslissing om gewoon verder te gaan een ‘proxy; is voor later te vragen beslissingen tijdens de zitting. En dat daarmee de vooringenomenheid duidelijk wordt. Deze proxy opmerking staat ook niet in het PV.

Ik verwijs u hierbij nadrukkelijk naar de verzoeken A t/m C in de pleitnota die het Hof al elf dagen voor de zitting onder embargo ontving. Zonder deze instrumenten kan van een fair Trail of equality of arms conform art 6 EVRM geen sprake zijn. Met de aanwezigheid van [A] is er feitelijk geen behoorlijke procesorde en behandeling mogelijk.”

13. Door verzoeker is ter zitting van de wrakingskamer, kort en zakelijk weergegeven, nog het volgende aangevoerd:

In mijn optiek is mijn wrakingsverzoek gegrond, nu de raadsheren van wie wraking is verzocht, niet op mijn wrakingsverzoek hebben gereageerd. Ik hoor het graag van de wrakingskamer als ik te snel praat, dat schijn ik nog wel eens te doen.

Het Hof heeft ter zitting van 17 februari 2022 gezegd er “niet tussen te willen gaan zitten”. Als ik dat hoor, vraag ik mij af waarom er nog rechtspraak is. De Belastingdienst heeft bij mij de suggestie gewekt er onderling uit te willen komen, en heeft mij een aantal maanden voor niets laten wachten. Ter zitting ontstond verwarring over een aantal namen. Men kon mij niet volgen. Ik heb geprobeerd tot tien te tellen en weer rustig te worden op dat moment. Het ging om een verklaring over het opleggen van de naheffingsaanslag die in de inhoudelijke procedure aan de orde is en die naar mijn idee door de Belastingdienst is opgelegd puur om mij te treiteren. Ik had ter zitting sterk het gevoel dat het dossier niet was gelezen door de raadsheren en had in mijn pleitnota voor die zitting ook nog een aantal verzoeken opgenomen en op dat moment ontstond bij mij het gevoel “heeft deze zitting op deze manier nog wel zin”.

De voorzitter heeft ter zitting wel degelijk brieven nagezocht in het dossier en het dossier op dit punt nageslagen en vragen aan de Inspecteur gesteld en mr. Visser wilde ook doorgaan met de inhoudelijke zaak. Indien de heer [A] niet aanwezig was geweest bij de zitting, hadden we hier niet gezeten. De teamleider van de Belastingdienst heeft mij zelf gezegd dat de heer [A] “exit” was, omdat deze geen verstand van de omzetbelasting heeft en geen “inhoudelijke heffer” is. Ik heb het gevoel dat iedereen die een mooi pak aan trekt en zegt dat hij namens de Belastingdienst verschijnt, als vertegenwoordiger namens de Belastingdienst wordt toegelaten bij een zitting. Daarom trek ik steeds de vergelijking met de Toeslagenaffaire. Ik respecteer ieders professionaliteit, maar ik trek die nu in twijfel.

14. Door de raadsheren van wie wraking is verzocht, is ter zitting van de wrakingskamer, kort en zakelijk weergegeven het volgende aangevoerd:

Wij willen vooropstellen dat het dossier door ons allen wel degelijk goed gelezen is en de inhoud van het dossier heel goed bekend is bij ons allen. De verwarring rond de genoemde namen komt door het snelle praten van verzoeker. De voorzitter verstond verzoeker niet goed, daarom heeft de voorzitter hem verzocht rustiger te spreken zodat hij goed te begrijpen zou zijn. Dat de namen enigszins gemankeerd uit de mond van de voorzitter kwamen, komt doordat zij letterlijk probeerde te herhalen wat verzoeker zei om zo duidelijkheid te krijgen of zij hem goed verstaan en begrepen had. De getuige die door verzoeker mee was genomen, diende op de gang te wachten tot het Hof kon aanvangen met het horen van de getuige. Wij zijn echter zo ver niet gekomen, omdat verzoeker bezwaar maakte tegen de aanwezigheid van de heer [A] . Als bestuursrechter heb je te maken met twee partijen en het principe van hoor en wederhoor. Het Hof heeft daarom ook de reactie van de Inspecteur gevraagd op dit punt. De Inspecteur was heel stellig. Bij de Belastingdienst gaat de uitnodiging naar een centraal punt en deze uitnodiging wordt intern doorgeleid aan de bevoegde Inspecteur. Beide namens de Inspecteur aanwezige personen gaven in antwoord op de bevoegdheidsvraag aan dat zij aangewezen waren als Inspecteur. De heer [A] heeft nadrukkelijk gezegd dat zijn leidinggevende hem op het dossier had geplaatst. Daarna is de discussie in een stroomversnelling geraakt. Verzoeker merkte direct op dat indien de heer [A] mocht blijven, hij de raadsheren zou wraken. Wij hebben geprobeerd te achterhalen wat er nu precies speelde en geprobeerd dit in kaart te brengen. Dit zegt niets over onze onpartijdigheid. We waren bezig de waarheid te achterhalen en de feiten op een rij te krijgen in dat stadium. De beweerdelijke mededeling van de Inspecteur dat de heer [A] “exit” zou zijn, kon niet door de Inspecteur bevestigd worden en werd zelfs tegengesproken. Wij kunnen als belastingrechter een partij bij een zaak niet zomaar wegsturen. Het onderzoek daarover was nog niet afgerond. Wel hebben wij gezegd dat wij voorlopig geen aanwijzingen hadden om te oordelen dat de heer [A] de wederpartij niet kon vertegenwoordigen en op dat moment heeft verzoeker ons gewraakt. Inhoudelijk was de zaak nog niet eens aangevangen. Wij wilden uiteraard de zaak wel tot een inhoudelijke behandeling laten komen, de zaak was immers grondig voorbereid door drie OB-specialisten, maar het punt van de bevoegdheid diende eerst onderzocht en beoordeeld te worden.

Het wrakingsverzoek dient in onze optiek te worden afgewezen en wij verzoeken de wrakingskamer in de wrakingsbeslissing tevens op de voet van artikel 8:18 Awb te bepalen dat een volgend verzoek om wraking van verzoeker niet in behandeling wordt genomen.

15. Op grond van artikel 8:15 Awb kan op verzoek van een partij elk van de rechters die een zaak behandelen, worden gewraakt op grond van feiten en omstandigheden waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Op grond van artikel 8:108, eerste lid, Awb is deze bepaling van overeenkomstige toepassing op de behandeling van het hoger beroep in belastingzaken.

16. De wrakingskamer stelt voorop dat, anders dan verzoeker meent, een wrakingsverzoek niet gegrond is enkel en alleen omdat de raadsheren tegen wie het wrakingsverzoek is gericht niet schriftelijk op het wrakingsverzoek hebben gereageerd.

17. Bij de beoordeling van een beroep op het ontbreken van onpartijdigheid van de rechter dient voorop te staan dat een rechter uit hoofde van zijn aanstelling moet worden vermoed onpartijdig te zijn, tenzij zich uitzonderlijke omstandigheden voordoen die zwaarwegende aanwijzingen opleveren voor het oordeel dat hij jegens de verzoeker een vooringenomenheid koestert, althans dat de bij de verzoeker dienaangaande bestaande vrees objectief gerechtvaardigd is (vgl. onder meer HR 6 juni 2014, ECLI:NL:HR:2014:1331).

18. De beide personen die op de zitting van 17 februari 2022 namens de Inspecteur zijn verschenen, hebben zich gemeld als vertegenwoordiger van de Inspecteur. Gelet op de inhoud van het proces-verbaal van de zitting van 17 februari 2022 heeft het Hof onderzoek gedaan naar de feiten die van belang waren voor de stelling van verzoeker dat de heer [A] niet bevoegd was namens de Inspecteur ter zitting te verschijnen:

“U heeft beiden uw eigen opvattingen over wat er aan de hand is. Het Hof heeft geen stukken aangetroffen waaruit blijkt dat de heer [A] niet namens de Inspecteur aanwezig mag zijn. Formeel kan het Hof de heer [A] dan niet wegsturen. De heer [A] is hier namens de Inspecteur, daarin heeft het Hof geen rol. Het kan ook zijn dat het Hof zelf bezwaren ziet; maar ik zie nergens in de stukken dat de klacht tegen de heer [A] gegrond is verklaard.”

De door het Hof genomen beslissing over de aanwezigheid van de heer [A] moet worden aangemerkt als een processuele beslissing. Voor dergelijke beslissingen geldt dat onvrede over de genomen beslissing op zichzelf onvoldoende grond is voor wraking. De wettelijke mogelijkheid van wraking is niet bedoeld als een verkapt rechtsmiddel tegen – de verzoeker onwelgevallige – (processuele) beslissingen van de zittingsrechter. Het behoort tot de normale taak van de zittingsrechter om, gaande de procedure (tussen)beslissingen te nemen. Alleen als de beslissing zo onbegrijpelijk is dat deze een zwaarwegende aanwijzing oplevert voor de conclusie dat het Hof jegens verzoeker een vooringenomenheid koestert, althans dat de bij verzoeker dienaangaande bestaande vrees voor vooringenomenheid naar objectieve maatstaven gerechtvaardigd is, kan dit tot een ander oordeel leiden. Hetgeen verzoeker in dit verband heeft gesteld levert geen omstandigheid op die tot dat oordeel zou kunnen leiden.

19. Met betrekking tot de door verzoeker opgevoerde wrakingsgrond dat het Hof verzoeker ter zitting van 17 februari 2022 heeft gevraagd rustiger te spreken en dat de griffier van de zitting van 17 februari 2022 verzoeker een aantal dagen voorafgaand aan de zitting heeft gebeld met de vraag omtrent de doorgang van bedoelde zitting en de wijze waarop deze doorgang zou kunnen vinden, is onduidelijk gebleven waarom dit redenen voor wraking zouden zijn en op welke manier daaruit van vooringenomenheid jegens verzoeker zou blijken. Verzoeker heeft dit niet nader gemotiveerd. Verder geldt hiervoor dat het in belang van verzoeker is dat hij ter zitting goed wordt verstaan en begrepen. Ten aanzien van de bij het Hof, via de Inspecteur bekend geworden besmetting met Covid 19 van verzoeker, geldt dat, blijkens het (wrakings)dossier, verzoeker dit de Inspecteur zelf heeft meegedeeld en de Inspecteur, in het belang van een goede voorbereiding van de zaak, heeft gevraagd of de zitting doorgang zou vinden, waarna de desbetreffende griffier begrijpelijkerwijs contact met verzoeker heeft opgenomen ter verificatie hiervan. In het licht van deze gang van zaken heeft verzoeker niet duidelijk gemaakt waarom deze kwestie een grond voor wraking oplevert.

20. Met betrekking tot het verzoek van verzoeker tot het horen van de heer [C] (zie onder 3) overweegt de wrakingskamer als volgt. Verzoeker heeft niet duidelijk gemaakt om welke reden deze persoon als getuige zou moeten worden gehoord. Ook ambtshalve ziet de wrakingskamer niet in waarom het horen van deze persoon relevant is voor de beoordeling van het wrakingsverzoek.

21. Uit het vorenstaande volgt dat het verzoek tot wraking ongegrond is en afgewezen zal worden.

22. Het verzoek van de raadsheren van wie wraking is verzocht, op de voet van artikel 8:18 Awb te bepalen dat een volgend verzoek om wraking van verzoeker niet in behandeling zal worden genomen, wijst de wrakingskamer af. De wrakingskamer acht dit verzoek prematuur. De wrakingskamer acht onvoldoende gronden aanwezig te oordelen dat sprake is van, het voor toepassing van dat wetsartikel en toewijzing van dat verzoek vereiste, misbruik van recht.

De wrakingskamer:

Deze beslissing is gegeven op 30 maart 2022 door mrs. D. Aarts, C.A. Joustra en J.W. van den Hurk, in aanwezigheid van de griffier mr. E.J. Nederveen.