1.4 Terminologie

9. Tenzij anders is aangegeven of uit de context anders blijkt, wordt in dit boek met ‘levering bij voorbaat’ niet alleen gedoeld op de levering bij voorbaat tot overdracht van een toekomstig goed (art. 3:84 lid 1 BW), maar ook de levering bij voorbaat strekkende tot vestiging van een pandrecht op een toekomstig goed (art. 3:98 jo. 3:84 lid 1 BW).1 Dit betekent vooral dat de hoofdstukken 4 en 6 betrekking hebben op beide gevallen. Daarnaast wordt de levering bij voorbaat tot overdracht van een vordering in dit boek ook wel ‘cessie bij voorbaat’ genoemd en wordt de levering bij voorbaat tot vestiging van een pandrecht als ‘vestiging bij voorbaat’ of ‘verpanding bij voorbaat’ aangeduid. Deze terminologie sluit aan bij het juridisch spraakgebruik.

10. De levering bij voorbaat leidt niet terstond tot een overdracht of vestiging van een beperkt recht. In zoverre is geen sprake van een voltooide vervreemding en verkrijging. Dat vormt echter geen bezwaar om degene die een toekomstig goed bij voorbaat levert eenvoudigweg ‘vervreemder’ te noemen en degene aan wie bij voorbaat is geleverd ‘verkrijger’. Een enkele keer zullen deze partijen ter verduidelijking worden aangeduid als ‘vervreemder-bij-voorbaat’ en ‘verkrijger-bij-voorbaat’. Is het object van de levering bij voorbaat een vordering dan worden zij ook wel ‘cedent’ respectievelijk ‘cessionaris’ genoemd. In de context van de verpanding bij voorbaat worden de partijen simpelweg aangeduid met ‘pandgever’ respectievelijk ‘pandhouder’.