Hof Arnhem, 03-05-2002, nr. 01-00897

Aan belanghebbende is voor het tijdvak 1 januari 1994 tot en met 31 december 1997 een naheffingsaanslag in de omzetbelasting opgelegd, ten bedrage van ƒ 32.181, met een verhoging van ƒ 1.434, en een bedrag aan heffingsrente van ƒ 2.973. Voor het tijdvak 1 januari 1998 tot en met 31 december 1998 is aan belanghebbende een naheffingsaanslag in de omzetbelasting opgelegd, ten bedrage van ƒ 14.348, met een verhoging van ƒ 1.434 en een bedrag aan heffingsrente van ƒ 430.

Belanghebbende heeft tegen deze naheffingsaanslagen bezwaar gemaakt.

De Inspecteur heeft de naheffingsaanslagen bij de bestreden uitspraken gehand-haafd, maar heeft de verhogingen geheel kwijtgescholden.

Belanghebbende is van deze uitspraken in beroep gekomen bij het Hof.

De Inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

De mondelinge behandeling van de - gevoegde - zaken heeft plaatsgehad ter zitting van het Hof van 23 januari 2002 te Arnhem. Aldaar zijn verschenen en gehoord [belanghebbendes gemachtigde alsmede de Inspecteur].

Belanghebbende heeft ter zitting een pleitnota voorgedragen en exemplaren daarvan overgelegd aan het Hof en aan de Inspecteur. De inhoud van deze pleitnota moet als hier ingelast worden aangemerkt.

Tussen partijen is in geschil of de keurloongelden als "andere belastingen en heffingen gedane uitschotten" in de zin van artikel 4, eerste lid, onderdeel c, Uitvoeringsbesluit omzetbelasting 1968, kunnen worden beschouwd.

Voorts is, na ter zitting is gebleken, in geschil of de keurloongelden, welke op de afrekening in mindering worden gebracht, voor de berekening van het bedrag dat dient als grondslag voor de te claimen voorbelasting op grond van artikel 27, vierde lid, van de Wet op de omzetbelasting 1968, opgeteld dient te worden bij het netto uitbetaalde bedrag.

Artikel 4, eerste lid, aanhef en onderdeel c, van het Uitvoeringsbesluit omzetbelasting 1968 bepaalt dat tot de vergoeding niet behoren de voor degene, aan wie de dienst wordt bewezen, aan invoerrechten en andere belastingen en heffingen gedane uitschotten. De Hoge Raad heeft het begrip uitschot van andere belastingen in zijn arrest van 20 februari 1985, nr. 22618, BNB 1985/128, in navolging van eerdere vaste jurisprudentie van de Tariefcommissie ruim uitgelegd. Het gaat daarbij om alle doorberekende belastingen die door de ondernemer zelf verschuldigd zijn naar evenredigheid van zijn dienst en als zodanig afzonderlijk en naar evenredigheid worden doorberekend aan wie de dienst wordt bewezen. Aldus dient te zijn voldaan aan twee voorwaarden. In de eerste plaats moet degene die de dienst verricht de belasting naar evenredigheid van zijn verrichte dienst verschuldigd zijn. In de tweede plaats moet de belasting afzonderlijk en naar evenredigheid van de dienst worden doorberekend.

De overeenkomstig de Vleeskeuringswet verrichte keuringen, terzake waarvan de zogenaamde keurloongelden op grond van deze wet worden geheven, zijn een noodzakelijke voorwaarde voor de slacht en maken, indien een slachtdienst in opdracht van een ander wordt gedaan, daarvan een onlosmakelijk onderdeel uit. Aangezien de keurloongelden worden geheven naar vastgestelde tarieven welke naar evenredigheid van de verrichte keuring worden berekend, is voldaan aan de voorwaarde dat de belasting verschuldigd is naar evenredigheid van de verrichte dienst, waarvan de keuring onderdeel uitmaakt. Hoewel belanghebbende de keurloongelden afzonderlijk door-berekent aan haar opdrachtgevers, deze betreffen niet de werkelijke keurloonkosten, maar een aandeel in de totale kosten van de keuringen, zodat niet wordt voldaan aan de voorwaarde dat de heffingen naar evenredigheid van de dienst worden doorberekend. Derhalve kunnen de berekende keurloongelden niet worden beschouwd als voor degene aan wie de dienst wordt bewezen gedane "andere belastingen en heffingen gedane uitschotten" in de zin van artikel 4, eerste lid, onderdeel c, Uitvoeringsbesluit omzetbelasting 1968.

Nu de inkoop geschiedt onder de conditie "franco slachterij", waarbij de leverancier de kosten draagt van vervoer naar de slachterij, de transportverzekering en overige kosten voorafgaande aan de aflevering bij de slachterij, zijn de keurloongelden en slachtlonen kosten welke opkomen in de normale bedrijfsuitoefening van belanghebbende. Aldus is geen sprake van een met de leverancier contractueel overeengekomen slachtdienst, welke in zijn opdracht en voor zijn risico worden verricht. Anders dan belanghebbende heeft gesteld, dient in geval van inkoop van vee ten behoeve van de verkoop, het op grond van artikel 27, vierde lid, van de Wet op de omzetbelasting 1968 terugvorderbare forfaitaire voorbelastingbedrag berekend te worden over het netto uitbetaalde bedrag, zonder bijtelling van de doorberekende keurloongelden of slachtlonen.

Uit het vorenoverwogene volgt dat het beroep ongegrond is.

Het Hof acht geen termen aanwezig voor een veroordeling de proceskosten als bedoeld in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.