Rb. 's-Gravenhage, 31-03-2011, nr. Awb 10/9716

Op 19 juni 2009 heeft eiseres een aanvraag ingediend om verlening van een machtiging tot voorlopig verblijf (hierna: mvv), voor verblijf bij echtgenoot, [de man] (hierna: referent).

Bij besluit van 20 juli 2009 heeft verweerder de aanvraag afgewezen. Bij brief van 10 augustus 2009 is daartegen bezwaar gemaakt. Verweerder heeft het bezwaar bij besluit van 15 februari 2010 ongegrond verklaard. Bij brief van 15 maart 2010 is daartegen beroep ingesteld. Het beroep is voorzien van gronden bij brief van 14 april 2010. Op 15 april 2010, 20 april 2010 en 31 juli 2010 zijn nadere stukken ingediend. Verweerder heeft een verweerschrift en een aanvullend verweerschrift ingediend.

Het beroep is ter zitting van 10 augustus 2010 behandeld. Eiseres is verschenen bij de gemachtigde. Tevens is verschenen referent. Verweerder heeft zich doen vertegenwoordigen door mr. M.S. Veld.

Bij brief van 20 augustus 2010 is het onderzoek heropend. Bij brief van 25 november 2010 heeft eiseres nadere stukken ingediend.

Bij brief van 29 november 2010 heeft verweerder een aanvullend verweerschrift ingediend.

De behandeling van het beroep is na verwijzing voortgezet ter zitting van 7 december 2010. Eiseres is verschenen bij de gemachtigde. Tevens is verschenen referent. Verweerder heeft zich doen vertegenwoordigen.

In geschil is de vraag of verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat eiseres niet in aanmerking komt voor een mvv omdat is gebleken, noch aangetoond dat zij het basisexamen inburgering buitenland met goed gevolg heeft afgelegd dan wel voor vrijstelling daarvan in aanmerking komt.

Wettelijk kader

Ingevolge artikel 2, aanhef en onder c, van Richtlijn 2003/86/EG van de Raad van de Europese Unie van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (hierna: Gezinsherenigingsrichtlijn) wordt onder 'gezinshereniger' verstaan: onderdaan van een derde land die wettig in een lidstaat verblijft en die een verzoek indient of wiens gezinsleden een verzoek indienen tot gezinshereniging om met hem verenigd te worden.

Ingevolge dat artikel, aanhef en onder d, wordt onder 'gezinshereniging' verstaan: toegang tot en verblijf in een lidstaat van de gezinsleden van een wettig in die lidstaat verblijvende onderdaan van een derde land, teneinde de eenheid van het gezin te behouden, ongeacht of de gezinsband tot stand is gekomen vóór of na de komst van degene die in de lidstaat verblijft.

Ingevolge artikel 4, eerste lid, aanhef en onder a, voor zover van belang, geven de lidstaten uit hoofde van deze richtlijn en op voorwaarde dat aan de in hoofdstuk IV en artikel 16 gestelde voorwaarden is voldaan, toestemming tot toegang en verblijf aan de echtgenoot van de gezinshereniger.

Artikel 5, vijfde lid, bepaalt dat de lidstaten er bij de behandeling van het verzoek voor zorgen dat terdege rekening wordt gehouden met de belangen van minderjarige kinderen.

Ingevolge artikel 7, tweede lid, kunnen de lidstaten van onderdanen van derde landen verlangen dat zij overeenkomstig het nationale recht aan integratievoorwaarden voldoen.

Artikel 17 bepaalt dat de lidstaten, ingeval van afwijzing van een verzoek, intrekking of niet-verlenging van een verblijfstitel, alsmede in geval van een verwijderingsmaatregel tegen de gezinshereniger of leden van diens gezin, terdege rekening houden met de aard en de hechtheid van de gezinsband van de betrokken persoon en met de duur van zijn verblijf in de lidstaat, alsmede met het bestaan van familiebanden of culturele of sociale banden met zijn land van herkomst.

Ingevolge artikel 20, voor zover thans van belang, doen de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 3 oktober 2005 aan deze richtlijn te voldoen.

Ingevolge artikel 24, tweede lid, van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie (hierna: Handvest) vormen de belangen van het kind, bij alle handelingen betreffende kinderen, ongeacht of deze worden verricht door overheidsinstanties of particuliere instellingen, een essentiële overweging.

Ingevolge artikel 16, eerste lid, aanhef en onder h, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: Vw 2000) kan een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 14 worden afgewezen indien de vreemdeling, die niet behoort tot een der categorieën, bedoeld in artikel 17, eerste lid, na verkrijging van rechtmatig verblijf in Nederland inburgeringsplichtig zou zijn op grond van de artikelen 3 en 5 van de Wet inburgering en niet beschikt over kennis op basisniveau van de Nederlandse taal en de Nederlandse maatschappij.

Ingevolge het tweede lid kunnen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld over de toepassing van de gronden, bedoeld in het eerste lid.

Deze regels zijn vastgelegd in paragraaf B1/4.7.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (hierna: Vc 2000).

Ingevolge artikel 3.18 van het Vreemdelingenbesluit 2000 (hierna: Vb 2000) wordt de verblijfsvergunning, bedoeld in artikel 3.13, eerste lid, verleend, indien de vreemdeling beschikt over een geldige machtiging tot voorlopig verblijf die overeenkomt met het verblijfsdoel waarvoor de verblijfsvergunning is aangevraagd of behoort tot één van de in artikel 17 van de Wet of in artikel 3.71, tweede lid, bedoelde categorieën.

Artikel 3.71a, eerste lid, van het Vb 2000 bepaalt dat een vreemdeling beschikt over kennis op basisniveau van de Nederlandse taal en van de Nederlandse maatschappij als bedoeld in artikel 16, eerste lid, onder h, van de Wet, indien hij binnen één jaar direct voorafgaand aan de aanvraag om de machtiging tot voorlopig verblijf het basisexamen inburgering, bedoeld in artikel 3.98a, met goed gevolg heeft afgelegd.

Het tweede lid, aanhef en onder c, van dit artikel bepaalt dat de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, bedoeld in artikel 14 van de Wet, niet wordt afgewezen op grond van artikel 16, eerste lid, onder h, van de Wet, indien de vreemdeling ten genoegen van Onze Minister voor Wonen, Wijken en Integratie heeft aangetoond door een geestelijke of lichamelijke belemmering blijvend niet in staat te zijn het basisexamen inburgering, bedoeld in artikel 3.98a, af te leggen.

Standpunten partijen

Bij besluit van 20 juli 2009 heeft verweerder de aanvraag van eiseres afgewezen, omdat, voor zover van belang, is gebleken noch aangetoond dat eiseres het basisexamen inburgering buitenland met goed gevolg heeft afgelegd. Niet is gebleken, onder meer gelet op een medisch rapport van 21 april 2009, opgesteld door de vertrouwensarts van de diplomatieke post te New Dehli, dr. Lalit Gupta, dat eiseres niet inburgeringsplichtig zou zijn of voor vrijstelling dan wel ontheffing van die plicht in aanmerking zou komen. Voorts is niet gebleken van bijzondere feiten of omstandigheden op grond waarvan, bij afweging van alle aan de orde komende belangen, aanleiding bestaat voorbij te gaan aan de afwijzingsgrond.

De weigering aan eiseres verblijf toe te staan betekent volgens verweerder ten slotte geen schending van het recht op eerbiediging van het familie- of gezinsleven als bedoeld in artikel 8 van het (Europees) Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: EVRM). Van inmenging in het recht op eerbiediging van het familie- of gezinsleven van eiseres is geen sprake, aangezien de weigering eiseres verblijf in Nederland toe te staan er niet toe strekt een verblijfstitel te ontnemen die eiseres tot het uitoefenen van het familie- of gezinsleven hier te lande in staat stelde. Evenmin is gebleken van dusdanig bijzondere feiten of omstandigheden dat de positieve verplichting bestaat eiseres verblijf in Nederland toe te staan, aangezien het niet vrijstellen van eiseres van het inburgeringsvereiste niet betekent dat uitoefening van het gezinsleven in Nederland nimmer zal worden toegestaan.

Bij besluit van 15 februari 2010 heeft verweerder het door de vreemdeling gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Verweerder verwijst in dit besluit naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling) van 2 december 2008, JV 2009/29, waarin is geoordeeld dat verweerder aanvragen om verlening van een mvv, behoudens bijzondere omstandigheden, mag afwijzen indien niet aan het inburgeringsvereiste is voldaan.

Eiseres heeft volgens verweerder tot op heden geen concrete aanknopingspunten naar voren gebracht voor twijfel aan de juistheid of volledigheid van eerdergenoemd medisch rapport van 21 april 2009.

Eiseres heeft voorts niet aangevoerd dat de Gezinsherenigingsrichtlijn niet juist zou zijn geïmplementeerd, zodat eiseres geen rechtstreeks beroep kan doen op die richtlijn.

Verder merkt verweerder op dat in artikel 7 van de Gezinsherenigingsrichtlijn is bepaald dat integratiemaatregelen genomen mogen worden door een lidstaat. Het tweede lid van dit artikel is volgens verweerder niet op eiseres van toepassing omdat zij vluchteling noch gezinslid van een vluchteling is. Voor wat betreft artikel 8 EVRM voegt verweerder nog toe dat geen sprake is van een objectieve belemmering het gezinsleven buiten Nederland uit te oefenen. Referent en de kinderen hebben nog immer de Afghaanse nationaliteit en de kinderen verblijven eerst sinds 5 augustus 2009 rechtmatig in Nederland. Referent is nimmer in het bezit geweest van een verblijfsvergunning asiel op grond van artikel 29, aanhef en onder a, b of c, van de Vw 2000. Het beroep van eiseres op de algemene situatie in Afghanistan kan in deze procedure niet aan de orde worden gesteld, aangezien dit beroep asielrechtelijk van aard is. Verweerder stelt zich verder op het standpunt dat geen sprake is van bijzondere individuele omstandigheden. Het is de keuze geweest van referent en eiseres om hun kinderen naar Nederland te laten komen. Voorts is gesteld noch gebleken dat thans sprake is van problemen bij de kinderen die de Nederlandse staat veel geld kosten. Bovendien is het aan referent eventuele toekomstige problemen op te lossen. Met betrekking tot het beroep op het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (hierna: IVRK) stelt verweerder dat uit vaste jurisprudentie blijkt dat uit dit verdrag geen verplichting volgt die verder gaat dan nationale regelgeving, beleid en artikel 8 EVRM. Het beroep op het arrest van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (hierna: EHRM) van 23 juni 2008, 1638/03, JV 2008/267, Maslov vs Oostenrijk, kan niet slagen, aangezien het in die zaak ging om een andere situatie, namelijk een ongewenstverklaring vanwege het plegen van strafbare feiten.

Eiseres voert allereerst aan dat het aan haar tegengeworpen inburgeringsvereiste in strijd is met het internationale recht, te weten het EVRM, het IVRK en het Handvest. Volgens het IVRK en artikel 7 en artikel 24 van het Handvest moeten de belangen van het kind een eerste dan wel essentiële overweging vormen.

Eiseres stelt dat artikel 7 van het Handvest niet gelijk is aan artikel 8 van het EVRM, aangezien het geen uitzonderingsclausule kent zoals het tweede lid van dat laatste artikel. De wijze waarop deze rechten moeten worden betrokken bij een besluit over gezinshereniging is uitgewerkt in de Gezinsherenigingsrichtlijn. Artikel 7, tweede lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn is volgens eiseres niet op de juiste wijze in artikel 3.71a van het Vb 2000 geïmplementeerd. Het door verweerder gestelde inburgeringsvereiste is volgens eiseres daarom in strijd met de Gezinsherenigingsrichtlijn. Onder meer uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (hierna: Hof) van 4 maart 2010,

C-578/08, JV 2010/177, Chakroun, blijkt dat hereniging de hoofdregel is. Er mag geen afbreuk worden gedaan aan het doel en nuttig effect van de richtlijn. Het inburgeringsvereiste is voorts geen zelfstandige afwijzingsgrond, aangezien deze eis niet staat vermeld in de Gezinsherenigingsrichtlijn noch in artikel 16 van de Vw 2000.

Eiseres overlegt ter onderbouwing:

Eiseres heeft ter zitting van 10 augustus 2010 nog aangevoerd dat het doel van de Gezinsherenigingsrichtlijn innerlijk tegenstrijdig is: 'bijdragen aan integratie' tegenover 'het stellen van integratievoorwaarden'. Het gaat volgens eiseres om het verschil tussen een maatregel en een voorwaarde.

Eiseres heeft ter zitting van 7 december 2010 haar stellingen als volgt aangevuld. De begrippen 'integratiemaatregelen' en 'integratievoorwaarden' dienen eenvormig te worden uitgelegd. De woorden 'overeenkomstig het nationale recht' in artikel 7, tweede lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn betekenen niet dat de nationale wetgeving van de lidstaten een eigen invulling aan die begrippen kan geven die de grenzen van het unierechtelijk begrip overschrijdt. Het is aan verweerder -mede gelet op het arrest van het Hof van 27 juni 2006, JV 2006,313, C-540/03, Parlement vs de Raad en eerdergenoemd arrest van het Hof van

Verweerder heeft zich in het verweerschrift van 16 juli 2010 op het standpunt gesteld dat, aangezien artikel 7, tweede lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn een 'kan'-bepaling' betreft, van onderdanen van derde landen kan worden verlangd dat zij aan de inburgeringsvoorwaarde als bedoeld in artikel 16, eerste lid, aanhef en onder h, van de Vw 2000 voldoen. Dat artikel 16 van de Gezinsherenigingsrichtlijn niet ook spreekt over integratievoorwaarden als afwijzingsgrond laat voorgaande onverlet. De stelling van eiseres dat uit eerdergenoemd arrest van het Hof van 4 maart 2010 inzake Chakroun volgt dat het afwijzen van de aanvraag strijdig is met de Gezinsherenigingsrichtlijn wordt niet gevolgd, aangezien dit niet nader is geconcretiseerd.

Eiseres dient voorts zelf aan te tonen dat zij in aanmerking komt voor ontheffing van het inburgeringsvereiste. Het enkel stellen van kritische vragen bij het medisch advies is daartoe onvoldoende. Niet is aangetoond dat sprake is van een blijvende belemmering te voldoen aan de inburgeringsvoorwaarde.

Niet in geschil is dat geen sprake is van een objectieve belemmering in de zin van artikel 8 EVRM.

Voorts kan in redelijkheid aan het algemeen belang meer gewicht worden toegekend. Verweerder acht van belang dat het contact tussen eiseres en haar gezin schriftelijk, per e-mail, internetverbinding en bezoeken kan worden gecontinueerd. De omstandigheid dat eiseres ook in Nederland een inburgeringsplicht heeft betreft geen bijzondere omstandigheid en de medische problemen worden thans behandeld. Dat het belang van het kind een eerste overweging is, laat onverlet dat andere belangen zwaarder kunnen wegen. Verweerder verwijst daartoe naar de uitspraak van de Afdeling van 15 februari 2007, JV 2007/144.

Verweerder heeft in het aanvullend verweerschrift van 5 augustus 2010 toegevoegd dat uit eerdergenoemd onderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming van

Verweerder heeft ter zitting van 10 augustus 2010 verwezen naar:

In het aanvullend verweerschrift van 29 november 2010 heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat uit het tweede lid van artikel 7 van de Gezinsherenigingsrichtlijn verder volgt dat ten aanzien van (gezinsleden van) niet-vluchtelingen de integratievoorwaarden kunnen worden toegepast voordat de personen gezinshereniging wordt toegestaan.

Weliswaar kan het woordgebruik in de Franse en Engelse tekst van de Gezinsherenigingsrichtlijn van belang zijn, maar het begrip 'inburgeringsvoorwaarden' kan niet los worden gezien van de context waarin het wordt gebruikt. Artikel 7 staat in hoofdstuk IV van de Gezinsherenigingsrichtlijn (Vereisten voor de uitoefening van het recht op gezinshereniging). Verweerder wijst verder op artikel 4, derde lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn, waarin staat vermeld: 'op voorwaarde dat aan de in hoofdstuk IV gestelde voorwaarden is voldaan' en naar eerdergenoemd arrest van het Hof van 4 maart 2010, Chakroun, waarin is vermeld: 'deze bepaling verlangt wel dat is voldaan aan de met name in hoofdstuk IV van de Gezinsherenigingsrichtlijn gestelde voorwaarden'; 'te eisen dat het bewijs wordt geleverd'. Voorst wijst verweerder op de NvT bij het, nog niet in werking getreden, besluit van 31 augustus 2010 tot wijziging van het Vb 2000 in verband met wijziging van het examen in het buitenland (Staatsblad 2010, nummer 679).

Voor wat betreft het beroep van eiseres op het Handvest stelt verweerder zich op het standpunt dat artikel 7 van het Handvest ziet op de vrijheid van privéleven, familie- en gezinsleven, woning en communicatie en niet op een verplichting van een lidstaat om de domiciliekeuze van een vreemdeling te eerbiedigen en tot verblijfsaanvaarding over te gaan. Het onthouden van een mvv leidt niet tot de situatie dat de rechten als bedoeld in artikel 7 van het Handvest niet kunnen worden uitgeoefend. Voorts stelt verweerder dat uit de preambule van het Handvest volgt dat het genot van het recht als bedoeld in artikel 7 door eiseres en haar gezin geen vrijwaring behelst van verantwoordelijkheden en plichten jegens onder meer de Nederlandse medemens en samenleving, zoals het voldoen aan het inburgeringsvereiste. Verweerder verwijst naar paragraaf 4 van eerdergenoemde NvT (Staatsblad 2010, nummer 679). Verweerder verwijst voorts naar eerdergenoemde uitspraak van de Afdeling van 2 december 2008 en de uitspraak van de Afdeling van 9 februari 2009, 2009/151.

Verweerder heeft ten slotte ter zitting van 7 december 2010 het volgende opgemerkt. Niet is aangetoond dat de medische omstandigheden van eiseres vergelijkbaar zijn met die genoemd in paragraaf B1/4.7.2 van de Vc 2000. Verweerder volgt niet dat niet aan artikel 17 van de Gezinsherenigingsrichtlijn zou zijn voldaan, aangezien er altijd een mogelijkheid bestaat om af te wijken op grond van de ontheffingsmogelijkheden in paragraaf B1/4.7.2 van de Vc 2000 of artikel 4:84 van de Awb. De lidstaten mogen maatregelen stellen. Of die maatregelen dan maatregelen of voorwaarden worden genoemd maakt niet uit, zolang de lidstaat zich maar aan de minimumnormen houdt die de Gezinsherenigingsrichtlijn stelt en het nuttig effect van de richtlijn niet wegneemt. Dat wordt volgens verweerder met het inburgeringsvereiste ook niet gedaan. Ongeveer negentig procent slaagt in één keer voor de test, inclusief personen met een lage of geen opleiding. Ook voor een moeilijk land als Somalië geldt een hoog slagingspercentage. Het is ook mogelijk apart te worden gezet en de test kan visueel worden gedaan. Verweerder verwijst voor wat betreft het lesmateriaal naar een uitspraak van de Afdeling van 29 januari 2010, 200908815/1. Weliswaar stellen Frankrijk en Duitsland niet dezelfde eisen als Nederland, maar ze stellen wel inburgeringseisen. Eiseres heeft volgens de ambassade in New Delhi, India geen poging ondernomen de test af te nemen.

Verweerder verwijst voorts naar de uitspraken van deze rechtbank, nevenzittingsplaats 's-Hertogenbosch van 12 januari 2009, LJN: BG9517 en Rotterdam van 23 april 2008, JV 2008/282.

Verweerder stelt zich verder op het standpunt dat het Handvest en artikel 8 van het EVRM artikel 5, vijfde lid van de Gezinsherenigingsrichtlijn volledig afdekken.

Beoordeling

De rechtbank overweegt allereerst dat de door eiseres na het bestreden besluit overgelegde stukken bij de beoordeling van het beroep worden betrokken, aangezien deze stukken een nadere onderbouwing betreffen van het eerder ingenomen standpunt van eiseres.

Eiseres voert aan dat artikel 7, tweede lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn, onjuist is omgezet in de Nederlandse wetgeving. De rechtbank stelt vast dat de bewoordingen van het tweede lid duidelijk, onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig zijn, zodat eiseres daarop rechtstreeks een beroep kan doen. Voor zover voormeld artikel aan de lidstaten een beoordelingsmarge toekent, sluit dat niet uit dat de nationale rechter kan toetsen of de grenzen van deze beoordelingsmarge zijn overschreden (arrest van het Hof van 1 februari 1977, 51/76, Jur. 1977, LJN: AX3232).

Alvorens aan de beoordeling van de vraag toe te komen of verweerder op inhoudelijke gronden de mvv aan eiseres heeft mogen weigeren, ziet de rechtbank zich daarom voor de vraag gesteld of de nationale regelgeving, zoals door verweerder toegepast, verenigbaar is met artikel 7, tweede lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn.

In eerdergenoemd arrest van het Hof van 4 maart 2010, Chakroun, betreffende artikel 7, eerste lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn, heeft het Hof overwogen: "Aangezien gezinshereniging de algemene regel is, dient de bevoegdheid in artikel 7, lid 1, aanhef en sub c, van de richtlijn strikt te worden uitgelegd. Bovendien mogen de lidstaten hun handelingsvrijheid niet zo gebruiken dat afbreuk wordt gedaan aan het doel van de richtlijn, namelijk de bevordering van gezinshereniging, en aan het nuttig effect daarvan."

De rechtbank is van oordeel dat deze overweging eveneens geldt voor het tweede lid van artikel 7 van de Gezinsherenigingsrichtlijn. De vraag is dan ook of het Nederlandse beleid om gezinsleden van derdelanders te verplichten eerst in het buitenland het basisexamen inburgering af te leggen alvorens naar Nederland te kunnen komen, de Gezinsherenigingsrichtlijn niet te strikt uitlegt en afbreuk doet aan dit doel en nuttig effect van de richtlijn.

Uit de in rechtsoverweging 2.2.7 genoemde MvT blijkt dat het doel van verweerder voor het stellen van het inburgeringsvereiste is dat van de nieuwkomer, aan wie kansen worden geboden in Nederland, inspanning en bijdragen aan de Nederlandse samenleving mogen worden verwacht. Voorts is integratie van nieuwkomers een langdurig proces, hetgeen er, blijkens de MvT, voor pleit het integratieproces reeds in het buitenland te laten aanvangen.

De vraag is evenwel of van een gezinslid van een gezinshereniger mag worden verlangd dat hij of zij slaagt voor een inburgeringsexamen in het buitenland. De rechtbank acht daarbij van belang dat in andere taalversies van de Gezinsherenigingsrichtlijn niet wordt gesproken over 'integratievoorwaarden', zoals in de Nederlandstalige versie, maar van

'inburgeringsmaatregelen' (integration measures, mésures d'integration, Integrationsmassnahmen). Daaruit zou kunnen worden afgeleid dat van een gezinslid van de gezinshereniger weliswaar een bepaalde inspanning tot integratie mag worden verlangd, maar dat de eis van het slagen voor een inburgeringsexamen in het buitenland te ver gaat. Uit de zinsnede 'overeenkomstig het nationale recht' in artikel 7, tweede lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn volgt naar het oordeel van de rechtbank niet op voorhand dat het gestelde inburgeringsvereiste niet in strijd is met deze richtlijn.

Voorts acht de rechtbank van belang dat op grond van artikel 17 van de Gezinsherenigingsrichtlijn verzoeken om gezinshereniging individueel moeten worden beoordeeld. De vraag is of verweerder hier, met het stellen van het bedoelde inburgeringsvereiste als algemene voorwaarde, voldoende rekening mee houdt.

Gelet op het vorenstaande is niet duidelijk of verweerder de door eiseres gevraagde mvv heeft mogen weigeren omdat eiseres niet heeft voldaan aan het bedoelde inburgeringsvereiste.

De rechtbank ziet dan ook aanleiding het Hof te verzoeken bij wijze van prejudiciële beslissing uitspraak te doen over de volgende vragen:

Gelet op het vorenstaande zal de behandeling van het beroep worden geschorst zoals hieronder vermeld.

De rechtbank