15.4.2 Indirecte toetsing: twee gevallen

Een indirecte toetsing aan hetgeen naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid aanvaardbaar is, is in een tweetal gevallen op grond van wetgeschiedenis en jurisprudentie wél geoorloofd.1 Allereerst is dit het geval in het kader van de uitleg van de veroordeling, bij de beantwoording van de vraag óf dwangsommen zijn verbeurd. Bij interpretatie gaat het altijd om het vaststellen van de redelijke zin van het verbod of bevel.2 Het betreft volgens Vranken het uit de rechtsvindingsliteratuur bekende redelijkheidspostulaat, dat voor verboden en bevelen op dezelfde manier geldt als voor wetteksten.3

In de tweede plaats is toetsing aan de eisen van redelijkheid en billijkheid geoorloofd bij het bepalen of sprake is van onmogelijkheid aan de zijde van de dwangsomdebiteur om aan de hoofdveroordeling te voldoen, zoals bedoeld in art. 611d Rv.

Omdat ik de omvang van het onmogelijkheidbegrip uit art. 611d Rv in par. 16.5 hierna bespreek, komt ook de hier als tweede genoemde indirecte redelijkheidstoets op die plaats aan de orde (par. 16.53 ). De eerstgenoemde indirecte redelijkheidstoets bespreek ik in de volgende paragraaf.