Rb. Limburg, 09-10-2019, nr. 8046117 CV EXPL 19-6303

Maasvallei heeft een voldoende spoedeisend belang bij het gevorderde. [gedaagde] voert in dit verband aan dat er onvoldoende bewijs is dat hij [naam projectleider] daadwerkelijk heeft geslagen (en hij hiervoor eerst in december 2019 bij de strafrechter moet verschijnen) en dat hij ook niet strafrechtelijk wordt vervolgd voor bedreiging van de andere medewerkers, maar gaat hiermee voorbij aan het betoog van Maasvallei dat het spoedeisend belang daarin is gelegen dat haar medewerkers op zo kort mogelijke termijn niet meer met [gedaagde] worden geconfronteerd. Haar medewerkers moeten kunnen functioneren in een veilige werkomgeving. Het spoedeisend belang is hiermee gegeven.

Het incident op 2 september 2019 is zodanig ernstig geweest dat [gedaagde] zich niet als goed huurder in de zin van artikel 7:213 BW en de algemene huurvoorwaarden heeft gedragen en dat in dit geval - alle feiten en omstandigheden in aanmerking nemende - een ontruiming vooruitlopend op een ontbinding in een bodemprocedure gerechtvaardigd is. [gedaagde] betwist immers niet dat hij [naam projectleider] die ochtend heeft opgewacht en zich verbaal agressief heeft geuit op de wijze zoals neergelegd in de processen-verbaal, al dan niet versterkt door het meebrengen van twee grote pitbull achtige honden. Hij betwist ook niet dat hij fysiek geweld heeft gebruikt in die zin dat hij (in ieder geval) [naam projectleider] heeft geschopt. Bovendien hebben medewerkers verklaard dat hij [naam projectleider] heeft geslagen. Er is niets gesteld om op dit punt aan die verklaringen voorbij te gaan. Aannemelijk is dat de medewerkers dit als bedreigend hebben ervaren en dat dit een enorme impact op [naam projectleider] heeft gehad.

De stelling van [gedaagde] dat hij (nog) niet strafrechtelijk is veroordeeld, maakt het vorenstaande niet anders. [gedaagde] heeft de grens van het toelaatbare overschreden. Excuses maken de tekortkoming niet ongedaan. [gedaagde] heeft een “rugzak”, maar dat maakt niet dat Maasvallei, die tevens verantwoordelijk is voor de veiligheid van haar medewerkers, het gedrag van [gedaagde] daarom moet (blijven) dulden.

Het is niet gebleken dat er alternatieven zijn om de belangen van Maasvallei en haar medewerkers te beschermen of dat er perspectief bestaat op een toekomst waarin de betreffende tekortkoming niet meer voorkomt. [gedaagde] had ten tijde van het incident al een verbod om het terrein te betreden (omdat hij een medewerker van Maasvallei agressief had bejegend). [gedaagde] heeft zich niets van dit gebiedsverbod aangetrokken.

Tijdens het gesprek op 3 september 2019 heeft hij, naar aanleiding van het tweede incident, aangegeven min of meer hetzelfde te zullen handelen. Maasvallei heeft ter zitting nog aangegeven dat [gedaagde] recentelijk nog een medewerker van Maasvallei een emailbericht heeft gestuurd, waarin Maasvallei een concrete en actuele bedreiging leest. De mail heeft in ieder geval bij de medewerkers wederom een angstig gevoel opgewekt. Medewerkers van de balie hebben om beveiliging verzocht. [naam projectleider] verschijnt nog altijd niet op de werkplek. [gedaagde] heeft zijnerzijds ter zitting doen blijken dat hij [naam projectleider] nog altijd de dood van zijn hond verwijt om een reden waarvan hij zelf niet inziet dat deze geen hout snijdt.

Zijn gedragingen zijn niet te rechtvaardigen. Zelfs in het geval, zoals [gedaagde] stelt, [naam projectleider] zich op een personeelsbarbecue onprofessioneel en laatdunkend over [gedaagde] zou hebben uitgelaten ( [gedaagde] zou dit hebben opgevangen omdat hij ernaast woonde), kan daarin geen rechtvaardiging zijn gelegen voor het gedrag. [gedaagde] ziet de ernst van zijn handelen niet in. Het is daarmee op voorhand niet aannemelijk dat [gedaagde] zich zal onthouden van iedere vorm van agressie jegens de medewerkers van Maasvallei (terwijl het angstig gevoel bij de medewerkers ook niet is weggeëbd). Aldus moet worden gesproken van gedrag waaraan klaarblijkelijk alleen een einde kan, en moet, worden gemaakt door een beëindiging van de relatie tussen partijen op korte termijn.

Het belang van Maasvallei prevaleert uiteindelijk, waarbij de kantonrechter eveneens laat meewegen dat Maasvallei, juist vanwege de achtergrond van [gedaagde] , tot nog toe veel geduld heeft betracht met [gedaagde] , steeds de dialoog heeft gezocht en oplossingsgericht is geweest.

Gezien het vorenstaande ligt de vordering, voor wat de veroordeling tot ontruiming van het gehuurde betreft, voor toewijzing gereed.

Maasvallei behoeft geen machtiging van de kantonrechter om het toe te wijzen bevel tot ontruiming zo nodig af te dwingen. De in de wet aan de deurwaarder verleende bevoegdheden tot reële executie (artikelen 555 e.v. Rv in verbinding met artikel 444 Rv) worden toereikend geacht, zodat Maasvallei bij een afzonderlijke machtiging geen belang heeft.

De vordering in het kader van het gebiedsverbod zal, omdat deze onweersproken is gebleven terwijl de veiligheid van de werkomgeving van de medewerkers van Maasvallei op geen ander wijze te bereiken is, op de wijze zoals gevorderd worden toegewezen.

Ter zitting heeft Maasvallei desgevraagd te kennen gegeven dat de sleutelafgifte (die in de vordering niet nader is gespecificeerd) kan plaatsvinden op het kantoor van de procesgemachtigde van Maasvallei of aan de deurwaarder. Mevrouw [naam] heeft zich bereid verklaard de sleutels zo nodig bij [gedaagde] op te halen. Dit maakt dat [gedaagde] zich ervan bewust dient te zijn dat, indien hij zich in persoon begeeft naar het kantoor van Maasvallei met de bedoeling om de sleutels aldaar af te geven, hij hiermee het gebiedsverbod overtreedt.

[gedaagde] zal, als de in het ongelijk gestelde partij, worden veroordeeld in de kosten van deze procedure. De kosten aan de zijde van Maasvallei worden begroot op:

totaal € 942,06

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten zal worden toegewezen met inachtneming van een redelijke termijn van twee weken na betekening van het vonnis.