RvS, 20-03-2013, nr. 201208260/1/A3.

Ingevolge artikel 1:1, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) wordt onder bestuursorgaan verstaan:

Ambtshalve overweegt de Afdeling als volgt.

De SUWR is geen bestuursorgaan in de zin van artikel 1:1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Awb aangezien de SUWR geen orgaan is van een krachtens publiekrecht ingestelde rechtspersoon. Beoordeeld dient te worden of de SUWR moet worden aangemerkt als bestuursorgaan in de zin van artikel 1:1, eerste lid, aanhef en onder b, van de Awb. Voor het antwoord op de vraag of de SUWR met enig openbaar gezag is bekleed, als bedoeld in voormelde bepaling, is bepalend of aan haar een publiekrechtelijke bevoegdheid tot het bepalen van de rechtspositie van andere rechtssubjecten is toegekend.

De Afdeling heeft eerder overwogen (uitspraak van 12 januari 2011 in zaak nr. 201003360/1/H3), dat die vraag ontkennend dient te worden beantwoord. Daartoe heeft de Afdeling van belang geacht dat de SUWR in die zaak op de aanvraag om een urgentieverklaring besliste volgens de in de Overeenkomst Woonruimteverdeling stadsregio Rotterdam 2006 neergelegde voorschriften. In deze zaak heeft de SUWR in het bestreden besluit toepassing gegeven aan de artikelen 21 en 22 van de Huisvestingsverordening. Deze verordening is op 22 februari 2011 aldus gewijzigd dat een nieuw hoofdstuk 4, bestaande uit de artikelen 18 tot en met 22, is toegevoegd, waarin een regeling voor het verstrekken van urgentieverklaringen is neergelegd. Ingevolge artikel 19, negende lid, van de verordening is de SUWR in de daar genoemde gevallen bevoegd te beslissen op een aanvraag om een urgentieverklaring. Gelet hierop is de Afdeling van oordeel dat de SUWR thans moet worden aangemerkt als bestuursorgaan in de zin van artikel 1:1, eerste lid, aanhef en onder b, van de Awb.

[appellante] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat, gelet op het door de Gemeentelijke Gezondheidsdienst Rotterdam-Rijnmond (hierna: de GGD) uitgebrachte advies, het in de urgentieverklaring opgenomen zoekprofiel voldoende is om het huisvestingsprobleem van [appellante] op te lossen. Daartoe voert zij aan dat de rechtbank niet heeft onderkend dat het zoekprofiel ten onrechte niet beperkt is tot een benedenwoning, nu de zoon aan het syndroom van Down lijdt en om die reden een valrisico heeft. Dit valrisico is bij de zoon groter dan bij andere kinderen van dezelfde leeftijd en zal door zijn handicap ook niet verminderen.

In zijn advies van 31 mei 2011 heeft de GGD overwogen dat [appellante] zich in een urgente situatie bevindt, waardoor zij op zeer korte termijn (binnen drie maanden) moet verhuizen. Uit medisch oogpunt geldt volgens de GGD als adequaat woningtype een gelijkvloerse woning die bereikbaar is per lift, over centrale verwarming beschikt en een aparte slaapkamer heeft voor de zoon. Een benedenwoning is volgens de GGD niet strikt noodzakelijk.

Naar aanleiding van het door [appellante] gemaakte bezwaar heeft de GGD opnieuw onderzoek verricht en bij rapportage van 1 december 2011 medegedeeld dat geen aanleiding wordt gezien voor herziening van het eerdere advies. Naar aanleiding van het door [appellante] gemaakte bezwaar dat in het in de urgentieverklaring opgenomen profiel een tuin ontbreekt, heeft de GGD zich op het standpunt gesteld dat een tuin geen onderdeel uitmaakt van de woonruimte en derhalve geen advies wordt gegeven over het al dan niet aanwezig behoren te zijn van een tuin. Naar aanleiding van het door [appellante] gemaakte bezwaar dat ten onrechte niet is geadviseerd tot een benedenwoning, heeft de GGD overwogen dat daartoe slechts aanleiding bestaat, indien sprake is van een ernstige, niet te behandelen angststoornis voor hoogte of lift en dat daarvan bij de zoon geen sprake is. Dat de zoon, volgens een verklaring van de huisarts van [appellante] van 23 juni 2011, een valrisico heeft en derhalve voortdurend toezicht en begeleiding nodig heeft, is een aspect dat volgens de GGD voor alle kinderen van dezelfde leeftijd geldt, zodat voldoende toezicht om vallen te voorkomen tot de algemeen gebruikelijke zorg moet worden gerekend.

Blijkens de rapportage van 1 december 2011 heeft de GGD het door [appellante], onder verwijzing naar een verklaring van de huisarts, gestelde valrisico van de zoon betrokken bij zijn advies. De GGD heeft gemotiveerd overwogen waarom daarin geen reden is gezien om in het zoekprofiel een benedenwoning op te nemen. De rechtbank heeft overwogen dat het advies van de GGD naar inhoud en wijze van totstandkoming geen gebreken vertoont, zodat de SUWR dit advies aan haar beslissing ten grondslag heeft mogen leggen. In hoger beroep zijn geen gronden aangevoerd die met zich brengen dat dit oordeel van de rechtbank onjuist is. Dat de huisarts meent dat een benedenwoning noodzakelijk is omdat een flatwoning voor de zoon een onverantwoord valrisico met zich brengt, noopt evenmin tot het oordeel dat het advies van de GGD onjuist is. Daartoe is van belang dat de SUWR zich op het standpunt heeft mogen stellen dat het hier om een risico gaat dat voor alle jonge kinderen geldt en dat de hiertegen te treffen maatregelen algemeen gebruikelijk zijn.

Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.