HvJ EU, 21-07-2011, nr. C-503/09

Zoals blijkt uit het antwoord op de eerste vraag, moet de tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten, in omstandigheden als in het hoofdgeding, voor de toepassing van verordening nr. 1408/71 worden aangemerkt als een prestatie bij invaliditeit. Als zodanig valt zij binnen de werkingssfeer van artikel 10 van die verordening. Volgens lid 1, eerste alinea, van die bepaling ‘[kunnen,] [t]enzij in deze verordening anders is bepaald, […] de uitkeringen bij invaliditeit […], verkregen op grond van een wettelijke regeling van een of meer lidstaten, op generlei wijze worden verminderd, gewijzigd, geschorst, ingetrokken of verbeurd verklaard op grond van het feit dat de rechthebbende op het grondgebied van een andere lidstaat woont dan die, op het grondgebied waarvan zich het orgaan bevindt dat deze uitkering verschuldigd is’.

Dienaangaande betoogt de regering van het Verenigd Koninkrijk dat verordening nr. 1408/71 een stelsel van coördinatie invoert volgens hetwelk de lidstaten bevoegd blijven om de voorwaarden voor toekenning van socialezekerheidsuitkeringen vast te stellen, mits de nieuwe voorwaarden niet tot een openlijke of verkapte discriminatie tussen werknemers uit de Unie leiden. Aldus kan op grond van deze verordening onderscheid worden gemaakt tussen, enerzijds, de verkrijging van een uitkering, en, anderzijds, de handhaving van een reeds verkregen uitkering. De bewoording van artikel 10, lid 1, eerste alinea, van die verordening bevestigt dat die bepaling geen invloed heeft op de voorwaarden voor het verkrijgen van het recht op een prestatie bij invaliditeit.

Dat argument kan niet slagen. Zoals het Hof immers reeds heeft opgemerkt, heeft artikel 10 verordening nr. 1408/71 ten doel belanghebbenden te beschermen tegen de nadelen die uit verplaatsing van hun woonplaats van de ene lidstaat naar de andere kunnen voortvloeien. Uit dat beginsel volgt niet alleen dat de betrokken persoon het recht behoudt om de in die bepaling bedoelde, krachtens de wetgevingen van een of meer lidstaten verkregen uitkeringen te ontvangen, zelfs nadat hij in een andere lidstaat is gaan wonen, maar ook dat dit recht hem niet kan worden ontzegd om de enkele reden dat hij niet woonachtig is op het grondgebied van de staat waar het orgaan dat de uitkering verschuldigd is, zich bevindt (zie in die zin arresten van 7 november 1973, Smieja, 51/73, Jurispr. blz. 1213, punten 20–22; 10 juni 1982, Camera, 92/81, Jurispr. blz. 2213, punt 14, en 24 februari 1987, Giletti e.a., 379/85–381/85 en 93/86, Jurispr. blz. 955, punt 15).

Het Hof heeft ook gelegenheid heeft gehad te oordelen dat, anders dan de regering van het Verenigd Koninkrijk stelt, de toekenning of handhaving van de in voornoemd artikel 10 bedoelde uitkeringen niet kan worden geweigerd op de enkele grond dat de betrokkene niet woont op het grondgebied van de lidstaat waar zich het orgaan bevindt dat de uitkering verschuldigd is (arrest van 20 juni 1991, Newton, C-356/89, Jurispr. blz. I-3017, punt 23).

Bovendien zou, indien de toepassing van het in artikel 10, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1408/07 vastgelegde beginsel van opheffing van de bepalingen inzake de woonplaats afhankelijk zou worden gesteld van de vraag of dergelijke bepalingen in de nationale regeling zijn opgelegd als voorwaarde voor de verkrijging van de in die bepaling genoemde prestaties dan wel als voorwaarde voor de handhaving daarvan, betekenen dat de lidstaten dat beginsel van zijn nuttig effect zouden kunnen beroven door de woonplaatsbepalingen te classificeren als voorwaarden voor toekenning voor die prestaties en niet als voorwaarden voor de handhaving ervan, teneinde een bepaalde prestatie aan de werkingssfeer van dat beginsel te onttrekken.

Het feit dat de tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten een niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestatie is, aangezien zij wordt toegekend ongeacht de mate waarin de aanvrager bijdragen heeft betaald, doet geen afbreuk aan die analyse.

Uit artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1408/71 volgt namelijk dat die verordening in beginsel zowel geldt voor socialezekerheidsstelsels die wel op premie- of bijdragebetaling berustende, als voor niet op premie — of bijdragebetaling berustende socialezekerheidsstelsels.

Bovendien verbiedt artikel 10, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1408/71 de bevoegde organen in algemene bewoordingen om invaliditeitsuitkeringen te verminderen, te wijzigen, te schorsen, in te trekken of verbeurd te verklaren op grond van het feit dat de rechthebbende op het grondgebied van een andere lidstaat woont dan de lidstaat op het grondgebied waarvan zich het orgaan bevindt dat deze uitkering verschuldigd is. Dit verbod lijdt enkel uitzondering in de gevallen die uitdrukkelijk in de Unieregeling zijn voorzien (zie in die zin arrest Giletti e.a., reeds aangehaald, punt 16).

In een dergelijke uitzondering voorziet artikel 10 bis van verordening nr. 1408/71, dat bepaalt dat de personen die binnen de werkingssfeer van die verordening vallen de in artikel 4, lid 2 bis, van die verordening bedoelde bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties uitsluitend kunnen ontvangen op het grondgebied van de lidstaat waar zij wonen en krachtens de wetgeving van die lidstaat, voor zover deze prestaties zijn vermeld in bijlage II bis bij diezelfde verordening. De tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten wordt in die bijlage niet genoemd. Bijgevolg is het in artikel 10 bis van verordening nr. 1408/71 neergelegde beginsel dat bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende uitkeringen niet exporteerbaar zijn, niet van toepassing op de in het hoofdgeding aan de orde zijnde uitkering.

Aangezien geen enkele bepaling van die verordening de lidstaten toestaat om, in een situatie als die van Stewart, af te wijken van het in artikel 10, lid 1, eerste alinea, van diezelfde verordening neergelegde beginsel van opheffing van de bepalingen inzake de woonplaats, volgt hieruit dat de prestaties bij invaliditeit in beginsel exporteerbaar blijven naar een andere lidstaat dan die waarin zich het orgaan bevindt dat deze prestaties verschuldigd is (zie in die zin arrest van 4 november 1997, Snares, C-20/96, Jurispr. blz. I-6057, punt 40, en arrest Petersen, reeds aangehaald, punt 38).

De tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten ontkomt dus niet aan het in artikel 10, lid 1, eerste alinea, neergelegde beginsel van opheffing van de bepalingen inzake de woonplaats, dat zich, zoals volgt uit de punten 61 en 62 van het onderhavige arrest, ertegen verzet dat de toekenning of handhaving van de in die bepaling bedoelde uitkeringen kan worden geweigerd op de enkele grond dat de aanvrager in een andere dan de bevoegde lidstaat woont.

Bijgevolg verzet artikel 10, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1408/71 zich ertegen dat de toekenning van de tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten afhankelijk wordt gesteld van een voorwaarde inzake de normale woonplaats op het grondgebied van de bevoegde lidstaat.

Verzoekster in het hoofdgeding en de Commissie zijn van mening dat artikel 10, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1408/71 zich niet alleen verzet tegen een voorwaarde inzake de normale woonplaats op het grondgebied van de bevoegde lidstaat, maar ook tegen een voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid op dat grondgebied. Volgens hen mag er tussen die twee voorwaarden geen onderscheid worden gemaakt, aangezien de voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid moet worden aangemerkt als een voorwaarde inzake de tijdelijke woonplaats, voor zover daarbij van de aanvrager wordt vereist dat deze gedurende een bepaalde periode in Groot-Brittannië aanwezig is geweest.

Dienaangaande zij opgemerkt dat artikel 10, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1408/71 doelt op bepalingen inzake de woonplaats, zoals met name volgt uit het opschrift ervan. Voor de toepassing van die verordening wordt, overeenkomstig artikel 1, sub h, ervan, onder ‘woonplaats’ verstaan ‘de normale verblijfplaats’.

Het is juist dat in bepaalde gevallen een voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid, in de praktijk, kan neerkomen op een bepaling inzake de normale woonplaats, met name wanneer een dergelijke voorwaarde lange perioden van aanwezigheid op het grondgebied van de betrokken staat vereist en/of aan de genoemde voorwaarde moet worden voldaan gedurende de gehele periode van uitbetaling van de betrokken prestatie. In zulke gevallen verzet artikel 10, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1408/71, zich eveneens tegen een voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid, aangezien deze kan worden gelijkgesteld met een bepaling inzake de woonplaats in de zin van die bepaling.

In casu gaat het, zoals volgt uit de punten 17 en 57 van het onderhavige arrest, om een voorwaarde inzake aanwezigheid in Groot-Brittannië gedurende een ononderbroken tijdvak van ten minste 26 weken, of gedurende onderbroken tijdvakken die in totaal ten minste 26 weken beslaan, in de loop van 52 weken onmiddellijk voorafgaand aan de datum van aanvraag van de betrokken uitkering, aan welke voorwaarde slechts moet zijn voldaan op het moment van die aanvraag. Aangezien de voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid dus niet noodzakelijkerwijze een ‘bepaling inzake de woonplaats’ in de zin van artikel 10, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 1408/71 is, moet worden onderzocht of zij verenigbaar is met de andere relevante bepalingen van Unierecht.

In dit verband zij er evenwel aan herinnerd dat verordening nr. 1408/71 geen gemeenschappelijk stelsel van sociale zekerheid heeft ingevoerd, maar verschillende nationale stelsels laat voortbestaan, waarvan zij slechts de coördinatie beoogt (arresten van 5 juli 1988, Borowitz, 21/87, Jurispr. blz. 3715, punt 23, en 3 april 2008, Chuck, C-331/06, Jurispr. blz. I-1957, punt 27, en arrest Petersen, reeds aangehaald, punt 41). Volgens vaste rechtspraak blijven de lidstaten derhalve bevoegd om hun stelsels van sociale zekerheid in te richten (zie in die zin arresten van 7 februari 1984, Duphar e.a., 238/82, Jurispr. blz. 523, punt 16; 17 juni 1997, Sodemare e.a., C-70/95, Jurispr. blz. I-3395, punt 27, en 1 april 2008, Gouvernement de la Communauté française en gouvernement wallon, C-212/06, Jurispr. blz. I-1683, punt 43).

Bij gebreke van harmonisatie op het niveau van de Unie staat het elke lidstaat vrij de voorwaarden vast te stellen waaronder een persoon zich kan of moet aansluiten bij een stelsel van sociale zekerheid en waaronder recht bestaat op uitkeringen (arrest van 28 april 1998, Kohll, C-158/96, Jurispr. blz. I-1931, punt 18 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Bij de uitoefening van die bevoegdheid dienen de lidstaten niettemin het Unierecht in acht te nemen, en, in het bijzonder, de bepalingen van het VWEU betreffende de vrijheid van elke burger van de Unie om op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven (zie naar analogie arresten van 29 april 2004, Pusa, C-224/02, Jurispr. blz. I-5763, punt 19, en 26 oktober 2006, Tas-Hagen en Tas, C-192/05, Jurispr. blz. I-10451, punt 22).

Dienaangaande zij eraan herinnerd dat artikel 20 VWEU aan eenieder die de nationaliteit van een lidstaat bezit de hoedanigheid van burger van de Unie verleent (zie met name arresten van 11 juli 2002, D'Hoop, C-224/98, Jurispr. blz. I-6191, punt 27, en 8 maart 2011, Ruiz Zambrano, C-34/09, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 40). Verzoekster in het hoofdgeding, die de nationaliteit van een lidstaat bezit, heeft deze hoedanigheid.

Er zij op gewezen dat, ook al heeft de verwijzende rechter zijn vraag formeel beperkt tot de uitlegging van verordening nr. 1408/71, dat het Hof niet belet om hem alle uitleggingsgegevens met betrekking tot het Unierecht te verschaffen die van nut kunnen zijn voor de beslechting van de voor hem dienende zaak, ongeacht of deze in zijn vraag worden genoemd (zie in die zin arresten van 12 december 1990, SARPP, C-241/89, Jurispr. blz. I-4695, punt 8; 21 februari 2006, Ritter-Coulais, C-152/03, Jurispr. blz. I-1711, punt 29, en 26 april 2007, Alevizos, C-392/05, Jurispr. blz. I-3505, punt 64).

De hoedanigheid van burger van de Unie dient de primaire hoedanigheid van de staatsburgers van de lidstaten te zijn, en verleent degenen onder deze staatsburgers die zich in dezelfde situatie bevinden, ongeacht hun nationaliteit en onverminderd de vastgestelde uitzonderingen, ter zake van de werkingssfeer ratione materiae van het Verdrag aanspraak op een gelijke behandeling rechtens (zie in die zin arrest van 20 september 2001, Grzelczyk, C-184/99, Jurispr. blz. I-6193, punt 31, D'Hoop, reeds aangehaald, punt 28, en arrest van 23 april 2009, Rüffler, C-544/07, Jurispr. blz. I-3389, punt 62).

Tot de situaties die binnen de werkingssfeer ratione materiae van het Unierecht vallen, behoren die waarin gebruik wordt gemaakt van de door de verdragen gewaarborgde fundamentele vrijheden, met name van de in artikel 21 VWEU neergelegde vrijheid om op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven (zie in die zin reeds aangehaalde arresten Grzelczyk, punt 33; D'Hoop, punt 29, en Rüffler, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In het hoofdgeding staat vast dat Stewart, als burger van de Unie, gebruik heeft gemaakt van haar vrijheid om te reizen en te verblijven op het grondgebied van een andere lidstaat dan haar staat van herkomst.

Aangezien een burger van de Unie in elke lidstaat recht heeft op dezelfde behandeling rechtens als de staatsburgers van deze lidstaat die zich in dezelfde situatie bevinden, zou het onverenigbaar zijn met het beginsel van het vrije verkeer indien deze burger in de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit minder gunstig wordt behandeld dan wanneer hij geen gebruik zou hebben gemaakt van de door het Verdrag verleende rechten inzake vrij verkeer (reeds aangehaalde arresten D'Hoop, punt 30, en Pusa, punt 18).

Deze rechten kunnen hun volle werking niet ontplooien indien een staatsburger van een lidstaat ervan kan worden afgebracht, deze rechten uit te oefenen, doordat zijn vrijheid om te reizen en te verblijven in een andere lidstaat wordt belemmerd door een nationale regeling die hem benadeelt wegens het feit dat hij deze rechten heeft uitgeoefend (zie in die zin reeds aangehaalde arresten D'Hoop, punt 31; Pusa, punt 19; Tas-Hagen en Tas, punt 30; arrest van 4 december 2008, Zablocka-Weyhermüller, C-221/07, Jurispr. blz. I-9029, punt 34, en reeds aangehaald arrest Rüffler, punt 65).

Een regeling als die in het hoofdgeding, die de verkrijging van het recht op een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten afhankelijk stelt van de voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid kan, naar haar aard, aanvragers, zoals verzoekster in het hoofdgeding, ervan afbrengen hun vrijheid van verkeer en verblijf uit te oefenen door de lidstaat waarvan zij de nationaliteit bezitten te verlaten om zich in een andere lidstaat te vestigen. Aanvragers die de door het Verdrag verleende rechten inzake vrij verkeer en verblijf niet hebben uitgeoefend, kunnen de bovengenoemde voorwaarde namelijk gemakkelijk vervullen, hetgeen echter niet geldt voor aanvragers die die rechten wél hebben uitgeoefend. Het is in feite zeer waarschijnlijk dat laatstgenoemden, vanwege het feit dat zij zich in een andere lidstaat hebben gevestigd, niet aan die voorwaarde voldoen.

Een dergelijke nationale wettelijke regeling, die bepaalde staatsburgers van een lidstaat benadeelt op de enkele grond dat zij hun recht om in een andere lidstaat te reizen hebben uitgeoefend, vormt een beperking van de vrijheden die elke burger van de Unie op grond van artikel 21, lid 1, VWEU geniet (zie reeds aangehaalde arresten D'Hoop, punt 35; Pusa, punt 20; De Cuyper, punt 39, en Rüffler, punt 73).

Een dergelijke beperking kan uit het oogpunt van het Unierecht slechts gerechtvaardigd zijn indien zij is gebaseerd op objectieve overwegingen die losstaan van de nationaliteit van de betrokken personen en evenredig zijn aan het door het nationale recht rechtmatig nagestreefde doel (zie reeds aangehaalde arresten De Cuyper, punt 40; Tas-Hagen en Tas, punt 33; Zablocka-Weyhermüller, punt 37, en Rüffler, punt 74).

Volgens de regering van het Verenigd Koninkrijk bestaan er in dit verband objectief gerechtvaardigde redenen op grond waarvan de verkrijging van het recht op een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten afhankelijk kan worden gesteld van de voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid op het grondgebied van de bevoegde lidstaat. De nationale regeling heeft namelijk tot doel, enerzijds, het bestaan van een ononderbroken, werkelijke band tussen die lidstaat en de ontvanger van de prestatie, en, anderzijds, het financiële evenwicht van het nationale socialezekerheidsstelsel te waarborgen.

Het Hof heeft reeds geoordeeld dat de nationale wetgever gerechtigd is zich ervan te vergewissen dat er een werkelijke band bestaat tussen de aanvrager van een uitkering en de bevoegde lidstaat (zie in die zin arrest D'Hoop, reeds aangehaald, punt 38, en arrest van 23 maart 2004, Collins, C-138/02, Jurispr. blz. I-2703, punt 67), alsmede het financiële evenwicht van het nationale socialezekerheidsstelsel te waarborgen (zie in die zin reeds aangehaalde arresten Kohll, punt 41, en Petersen, punt 57).

Bijgevolg zijn de doelstellingen van een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die erin bestaan vast te stellen dat er sprake is van een werkelijke band tussen de aanvrager van de tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten en de bevoegde lidstaat, alsmede het financiële evenwicht van het nationale socialezekerheidsstelsel te waarborgen, in beginsel legitieme doelstellingen, die beperkingen van het in artikel 21 VWEU neergelegde recht van vrij verkeer en verblijf kunnen rechtvaardigen.

De regering van het Verenigd Koninkrijk stelt voorts dat de voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid op het grondgebied van de bevoegde lidstaat evenredig is aan de nagestreefde doelstelling, aangezien zij slechts een korte aanwezigheidsperiode vereist van in totaal 26 weken. Bovendien hoeft de aanvrager slechts aan die voorwaarde te voldoen op het moment van indiening van de aanvraag. Ook bestaat er volgens die regering geen ander middel waarmee kan worden vastgesteld dat er voldoende verband bestaat met het Verenigd Koninkrijk en tevens het socialezekerheidsstelsel als geheel kan worden beschermd.

In omstandigheden als die in het hoofdgeding, waarin de verkrijging van het recht op een uitkering die het karakter heeft van een niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestatie, niet afhankelijk is van bijdragevoorwaarden, kan het als rechtmatig worden beschouwd dat een lidstaat de uitkering pas toekent nadat is kunnen worden vastgesteld dat er een werkelijke band bestaat tussen de aanvrager en de bevoegde lidstaat.

Het bestaan van een dergelijke band kan met name doeltreffend worden geverifieerd aan de hand van de vaststelling dat de betrokkene gedurende een periode van redelijke duur daadwerkelijk aanwezig is geweest op het grondgebied van die lidstaat.

In casu houdt de voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid op het grondgebied van de bevoegde lidstaat in, dat volgens de nationale regeling de aanvrager, om in aanmerking te kunnen komen voor de tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten, gedurende een ononderbroken tijdvak van ten minste 26 weken, of gedurende onderbroken tijdvakken die in totaal ten minste 26 weken beslaan, in de loop van 52 weken onmiddellijk voorafgaand aan de datum van de aanvraag in Groot-Brittannië aanwezig moet zijn geweest. Bovendien is het, overeenkomstig Regulation 16, lid 6, SSIBR, en zoals de regering van het Verenigd Koninkrijk stelt, voldoende dat aan die voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid wordt voldaan op het moment van indiening van de aanvraag.

Hoewel de wijze van toepassing van deze voorwaarde op zichzelf niet onredelijk lijkt, moet er desalniettemin op worden gewezen dat die voorwaarde een te exclusief karakter heeft. Door specifieke periodes van voorafgaande aanwezigheid op het grondgebied van de bevoegde lidstaat verplicht te stellen, kent voornoemde voorwaarde een te groot gewicht toe aan een factor die niet noodzakelijk representatief is voor de mate waarin er een werkelijk aanknopingspunt bestaat tussen de aanvrager van een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten en de bevoegde lidstaat, met uitsluiting van elke andere representatieve factor. Deze voorwaarde gaat derhalve verder dan nodig is ter bereiking van het beoogde doel (zie naar analogie arrest D'Hoop, reeds aangehaald, punt 39).

Het kan immers niet worden uitgesloten dat het bestaan van een dergelijk aanknopingspunt kan worden vastgesteld aan de hand van andere representatieve factoren.

Naar dergelijke factoren moet in de eerste plaats worden gezocht binnen de bestaande verhouding tussen de aanvrager en het socialezekerheidsstelsel van de bevoegde lidstaat. In dit verband volgt uit de verwijzingsbeslissing dat verzoekster in het hoofdgeding reeds, uit hoofde van de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk, een onderhoudsuitkering voor gehandicapten ontvangt.

Voorts volgt uit die beslissing dat op de nationale Britse verzekeringsrekening van verzoekster in het hoofdgeding wekelijks verzekeringsbijdragen worden bijgeschreven.

Hieruit volgt dat Stewart reeds in zekere mate verbonden is met het betrokken nationale socialezekerheidsstelsel.

De andere factoren die het bestaan van een werkelijke band tussen de aanvrager van een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten en de bevoegde lidstaat kunnen aantonen, kunnen, in de tweede plaats, betrekking hebben op de familieomstandigheden van de aanvrager. In het hoofdgeding staat vast dat Stewart, die zelf vanwege haar handicap handelingsonbekwaam is, afhankelijk blijft van haar ouders, die haar verzorgen en haar vertegenwoordigen in haar betrekkingen met derden. Zowel de vader als de moeder van Stewart ontvangen een ouderdomspensioen uit hoofde van de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk. Bovendien oefende de vader van Stewart vóór zijn pensioen een beroepsactiviteit uit in die lidstaat, terwijl haar moeder eerder, nog steeds uit hoofde van de wetgeving van diezelfde lidstaat, een arbeidsongeschiktheidsuitkering ontving.

Ten slotte staat vast dat verzoekster in het hoofdgeding, die de Britse nationaliteit bezit, een aanzienlijk deel van haar leven in het Verenigd Koninkrijk heeft doorgebracht.

De in de punten 97 tot en met 101 van het onderhavige arrest genoemde factoren lijken dus te kunnen aantonen dat er een werkelijk en voldoende aanknopingspunt bestaat tussen verzoekster in het hoofdgeding en de bevoegde lidstaat.

Bovenstaande overwegingen gelden ook met betrekking tot de doelstelling van waarborging van het financiële evenwicht van het nationale socialezekerheidsstelsel. Aan de hand van het vereiste dat er een werkelijk en voldoende aanknopingspunt moet worden vastgesteld, kan die staat zich ervan vergewissen dat de economische last van het uitbetalen van de betrokken uitkering niet onredelijk wordt.

Een nationale regeling als die in het hoofdgeding, die de verkrijging van het recht op een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten afhankelijk stelt van een voorwaarde inzake voorafgaande aanwezigheid op het grondgebied van de bevoegde lidstaat, met uitsluiting van elke andere factor op grond waarvan het bestaan van een werkelijke band tussen de aanvrager en die lidstaat kan worden vastgesteld, gaat derhalve verder dan noodzakelijk is om het beoogde doel te bereiken en vormt dus een ongerechtvaardigde beperking van de vrijheden die ten behoeve van elke burger van de Unie door artikel 21, lid 1, VWEU zijn gewaarborgd.

Uit de verwijzingsbeslissing volgt dat de aanvraag van verzoekster in het hoofdgeding voor een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten is afgewezen omdat zij op het moment van indiening van haar aanvraag niet op het nationale grondgebied aanwezig was. In die omstandigheden is het in het kader van de bij artikel 267 VWEU ingestelde procedure van samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof de taak van het Hof om deze aanwezigheidsvoorwaarde, ook al wordt zij in de derde vraag niet uitdrukkelijk genoemd, te onderzoeken, teneinde de verwijzende rechter een nuttig antwoord te geven aan de hand waarvan deze het bij hem aanhangige geding kan oplossen (zie met name arresten van 17 juli 1997, Krüger, C-334/95, Jurispr. blz. I-4517, punt 22; 28 november 2000, Roquette Frères, C-88/99, Jurispr. blz. I-10465, punt 18, en 11 juli 2002, Marks & Spencer, C-62/00, Jurispr. blz. I-6325, punt 32).

Dienaangaande zij opgemerkt dat de voorwaarde van aanwezigheid op het grondgebied van de bevoegde lidstaat op het moment van indiening van de aanvraag, om de in de punten 80 tot en met 87 van het onderhavige arrest genoemde redenen, een beperking vormt van de vrijheden die elke burger van de Unie op grond van artikel 21, lid 1, VWEU geniet.

Een dergelijke beperking kan, met het oog op het Unierecht, enkel worden gerechtvaardigd indien zij, onder meer, geschikt is om het door het nationale recht rechtmatig nagestreefde doel te bereiken.

De bovengenoemde voorwaarde kan echter niet worden aangemerkt als een geschikt middel om de in punt 89 van het onderhavige arrest bedoelde doelstellingen te bereiken. De aanwezigheid van de aanvrager op het grondgebied van de bevoegde lidstaat op het moment waarop hij zijn aanvraag voor een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten indient, kan immers geen grondslag vormen voor de vaststelling dat er al dan niet sprake is van een werkelijke band tussen de aanvrager en de bevoegde lidstaat, noch voor de waarborging van het financiële evenwicht van het nationale socialezekerheidsstelsel.

Hieruit volgt dat de voorwaarde inzake aanwezigheid op het grondgebied van de bevoegde lidstaat op het moment van indiening van de aanvraag, van welke voorwaarde de verkrijging van de tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jonggehandicapten afhankelijk is gesteld, een ongerechtvaardigde beperking vormt van de vrijheden die elke burger van de Unie op grond van artikel 21, lid 1, VWEU geniet.

Gelet op het bovenstaande, moet de derde vraag als volgt worden beantwoord: