6.2.3.2 Levering niet-bouwterreinen

De lidstaten waren het er in principe over eens dat de levering van onbebouwde terreinen die geen bouwterrein zijn (hierna: niet-bouwterreinen) vrijgesteld moest zijn van btw-heffing met dien verstande dat de Lid-Staten de bevoegdheid hebben om de levering van niet-bouwrijp gemaakte terreinen te belasten als de verkoper een makelaar is.1 In de nadere uitwerking van dit compromisvoorstel is een optie voor btw-heffing voorgesteld voor de levering van niet-bouwterreinen die door een belastingplichtige – en dus niet uitsluitend makelaars – worden verricht ten behoeve van een andere belastingplichtige met het oog op zijn economische bedrijvigheid en werd lidstaten de mogelijkheid gegeven om de draagwijdte van de optiemogelijkheid te beperken.2 Dit (compromis)voorstel is in gewijzigde vorm door de Raad aanvaard. De beperking van de optieregeling tot de leveringen van niet-bouwterreinen die worden verricht ten behoeve van een andere belastingplichtige met het oog op zijn economische bedrijvigheid, hebben de lidstaten niet overgenomen. Daarnaast wensten de lidstaten op te nemen dat de lidstaten de wijze van uitvoering van de keuzemogelijkheid bepalen.3 Het resultaat van dit compromis is te vinden in (thans) art. 135 lid 1, onderdeel k Btw-richtlijn en (thans) art. 137 lid 1, onderdeel c en lid 2 Btw-richtlijn. In eerstgenoemde richtlijnbepaling is het uitgangspunt te vinden dat de levering van niet-bouwterreinen door een belastingplichtige vrijgesteld is van btw-heffing. In laatstgenoemde richtlijnbepaling is op deze regel een uitzondering geformuleerd door lidstaten de mogelijkheid te geven om belastingplichtigen het recht te verlenen om te kiezen voor btw-heffing.