Rb. Amsterdam, 26-10-2011, nr. Parketnummer: 13/706675-2011, RK nummer: 11/4885.

De vordering is behandeld op de openbare zitting van 20 september 2011. Daarbij zijn de offi¬cier van justitie, de opgeëiste persoon en zijn raadsvrouw, mr. E.J. Huisman, advocaat te

‘s-Gravenhage, gehoord. De rechtbank heeft op die zitting de termijn waarbinnen zij op grond van artikel 22, lid 1 OLW uitspraak zou moeten doen met dertig dagen verlengd. De reden hiervan was gelegen in het feit de rechtbank er vanwege haar volle agenda niet in zou slagen binnen de in de wet bepaalde termijn uitspraak te doen.

Het onderzoek is op die zitting voorts geschorst tot 12 oktober 2011 teneinde de officier van justitie in de gelegenheid te stellen om – in het kader van artikel 12 OLW – een aantal vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit voor te leggen.

Bij brief van 28 september 2011 is een aantal van deze vragen gesteld, waarbij opgemerkt wordt dat de vragen zijn geformuleerd zonder dat reeds beschikt kon worden over het proces-verbaal van de zitting van 20 september 2011.

De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft op 5 oktober 2011 de vragen beantwoord.

Op 12 oktober 2011 is de behandeling van de vordering voortgezet, waarbij opnieuw de officier van justitie, de opgeëiste persoon en zijn raadsvrouw zijn gehoord.

Beide keren is de opgeëiste persoon bijgestaan door een tolk in de Poolse taal.

Aan het EAB liggen drie vonnissen ten grondslag, alle gewezen door de District Court in Slubice, te weten:

De weigeringsgrond van artikel 12 OLW

Met de officier van justitie en de raadsvrouw is de rechtbank van oordeel dat de overlevering voor de tenuitvoerlegging van het onder I bedoelde vonnis (VI K 472/06) geweigerd moet worden. Het betreft hier een vonnis dat buiten aanwezigheid van de opgeëiste persoon is gewezen, nadat deze met de officier van justitie in Polen een overeenkomst had gesloten met betrekking tot de te verwachten bewezenverklaring en de strafoplegging. Het is vaste rechtspraak van deze rechtbank en kamer dat een dergelijk vonnis wordt aangemerkt als een verstekvonnis in de zin van artikel 12 OLW. Dat de Poolse rechter bij zijn uitspraak de met de officier van justitie gemaakte afspraak heeft gevolgd, doet daar niet aan af. In een dergelijke situatie biedt de Poolse wetgeving niet de mogelijkheid een garantie te verstrekken als bedoeld in artikel 12 OLW.

Met betrekking tot dit vonnis wordt de overlevering geweigerd.

De opgeëiste persoon heeft verklaard dat hij zich niet kan herinneren dat hij bij de zittingen in de andere strafzaken aanwezig is geweest. De rechtbank ziet echter geen aanleiding om te twijfelen aan de informatie die de uitvaardigende autoriteit in het EAB en met name in de aanvullende informatie d.d. 5 oktober 2011 heeft verstrekt, te weten dat de opgeëiste persoon bij de behandeling van de strafzaken in Polen aanwezig was.

De opgeëiste persoon heeft ter zitting verklaard dat de bovenvermelde personalia juist zijn en dat hij niet de Nederlandse, maar de Poolse nationaliteit heeft.

Feiten waarvoor dubbele strafbaarheid is vereist

De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft bedoelde feiten niet aangeduid als feiten waarvoor het vereiste van toetsing van dubbele strafbaarheid niet geldt. Overlevering kan in dat geval alleen worden toegestaan indien voldaan wordt aan de in artikel 7, eerste lid, onder a, 2e OLW gestelde eisen.

Met uitzondering van feit VI (II K 774/07), voor zover dit feit betrekking heeft op het bezit van 0,5 gram marihuana, stelt de rechtbank vast dat de feiten, waarvoor overlevering wordt verzocht, zowel naar het recht van Polen als naar Nederlands recht strafbaar zijn en dat op deze feiten in beide staten een vrijheidsstraf met een maximum van ten minste twaalf maanden is gesteld.

De feiten leveren naar Nederlands recht respectievelijk de volgende strafbare feiten op:

VII: diefstal waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft door middel van braak, meermalen gepleegd

VIII: diefstal.

Met betrekking tot het feit VI (II K 774/07) overweegt de rechtbank nog als volgt.

Deze veroordeling ziet ten dele op het in de plaats Slubice in bezit hebben van een hoeveelheid van 0,5 gram marihuana in de periode van november 2006 tot mei 2007. De overlevering voor dit feit moet worden geweigerd aangezien niet is voldaan aan alle in artikel 7, eerste lid, onder a, 2e OLW gestelde eisen, gelet op het bepaalde in artikel 11, zesde lid Opiumwet. Dit feit betreft enkel het bezit van een hoeveelheid marihuana van minder dan 30 gram, hetgeen in Nederland weliswaar strafbaar is maar waarop een strafbedreiging van ten hoogste één maand hechtenis staat (artikel 11, eerste lid Opiumwet).

Voor het gedeelte dat ziet op de verwerving van een hoeveelheid van 0,5 gram marihuana in de periode november 2006 tot februari 2007 in ruil voor een gestolen telefoon is - hoewel het hier ook gaat om een hoeveelheid marihuana van minder dan 30 gram - naar het oordeel van de rechtbank het strafmaximum in Nederland hoger, omdat dit feitencomplex ook kan worden gekwalificeerd als opzetheling.

Nu ten aanzien van feit I (vonnis met kenmerk 472/06) en VI (II K 774/07), voor zover betrekking hebbende op het bezit van 0,5 gram marihuana, is vastgesteld dat niet aan alle eisen is voldaan die de OLW daaraan stelt, dient de overlevering daarvoor te worden geweigerd.

Ten aanzien van de overige feiten waarvoor de overlevering wordt gevraagd is voldaan aan de eisen die de OLW daaraan stelt en dient de overlevering in zoverre te worden toegestaan.

De rechtbank kan niet beoordelen welk gedeelte van de vrijheidsstraf geacht moet worden te zijn opgelegd ter zake van de feiten waarvoor de overlevering moet worden toegestaan. Een en ander staat ter beoordeling van de bevoegde autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat, die gehouden zijn om, na de feitelijke overlevering, de tenuitvoerlegging van de straf tot het hiervoor bedoelde gedeelte te beperken.

De artikelen 310, 311, 416 Wetboek van Strafrecht, 2 en 10 Opiumwet en 2, 5, 7 en 12 Overleveringswet.

STAAT TOE de overlevering van [opgeëiste persoon] aan de District Court Judge President of II Penal Division of the District Court in Gorzów Wielkopolski, Polen,