Rb. Rotterdam, 20-09-2021, nr. 620007 / HA RK 21-671

Ter zitting van 10 juni 2021 heeft de rechter een aanvang gemaakt met het voorlopig getuigenverhoor ex artikel 186, lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) in de zaak van verzoeker tegen [naam wederpartij] . Die procedure draagt als kenmerk 8815411 / VZ VERZ 20-18321.

Bij aanvang van die behandeling heeft verzoeker de wraking van de rechter verzocht.

Aan de wrakingskamer is ter beschikking gesteld het dossier van de hiervoor omschreven procedure, waarin zich onder meer bevindt het proces-verbaal van de hiervoor bedoelde zitting.

Verzoeker en de rechter zijn bij brieven van 11 juni 2021 uitgenodigd voor de zitting van de wrakingskamer van 21 juni 2021, waar het wrakingsverzoek zou worden behandeld.Aan [naam wederpartij] en haar advocaat mr. S. Scheimann is bij brief van 11 juni 2021 kennis gegeven van die zitting.

Bij e-mailbericht van 14 juni 2021 heeft verzoeker de rechters van de wrakingskamer gewraakt.

Bij beslissing van de wrakingskamer van 1 juli 2021 is het verzoek van verzoeker tot wraking van de rechters van de wrakingskamer afgewezen.

Verzoeker en de rechter zijn bij brieven van 5 juli 2021 uitgenodigd voor de zitting van de wrakingskamer van 6 september 2021, waar het verzoek tot wraking van de rechter is behandeld. Aan [naam wederpartij] en haar advocaat mr. S. Scheimann is bij brief van 5 juli 2021 kennis gegeven van die zitting.

De rechter is in de gelegenheid gesteld voorafgaande aan de zitting schriftelijk te reageren. De rechter heeft van die gelegenheid gebruik gemaakt bij brief van 30 augustus 2021.

De rechter en mr. Scheimann hebben ieder bericht niet te zullen verschijnen op de zitting van de wrakingskamer.

Ter zitting van 6 september 2021, waar het wrakingsverzoek is behandeld, is niemand verschenen.

Behalve de hiervoor genoemde stukken heeft de wrakingskamer voorts nog kennis genomen van:

In zijn e-mailbericht van 6 september 2021 te 14.03 uur deelt verzoeker mee dat hij niet in de gelegenheid is om fysiek aanwezig te zijn en dat hij graag de nieuwe datum voor de nieuwe digitale zitting hoort.

De zitting van de wrakingskamer, waar het verzoek van verzoeker tot wraking van de rechter is behandeld, ving aan op 6 september 2021 te 13.30 uur. Het onderzoek op die zitting was voor de ontvangst van het hiervoor genoemde e-mailbericht van verzoeker voltooid en gesloten. Het verzoek van verzoeker tot uitstel van die zitting is derhalve te laat gedaan. Het is om die reden buiten beschouwing gelaten.

In zijn e-mailbericht van 4 september 2021 te 06.13 uur deelt verzoeker – verkort en zakelijk weergegeven – mee, dat hij een digitale behandeling van zijn wrakingsverzoek wenst en dat hij, in geval de zaak daartoe niet wordt uitgesteld, de wrakingskamer wraakt.

Ter zitting heeft de wrakingskamer over dit opnieuw herhaalde verzoek beraadslaagd en aansluitend beslist dat geen uitstel van de zitting wordt verleend om deze alsnog digitaal te laten plaatsvinden. In de redenen die verzoeker daarvoor aanvoert, te weten dat een fysieke zitting hem teveel tijd kost, de uren nooit worden vergoed en zijn veiligheid niet gegarandeerd kan worden, ziet de wrakingskamer geen goede grond voor een dergelijk uitstel.

Door afwijzing van het aanhoudingsverzoek van 4 september 2021 is de voorwaarde, die verzoeker aan zijn verzoek tot wraking van de wrakingskamer heeft verbonden, vervuld en zijn de rechters van de wrakingskamer door verzoeker gewraakt.

Ingevolge artikel 39, lid 1, Rv wordt het verzoek om wraking zo spoedig mogelijk ter zitting behandeld door een meervoudige kamer waarin andere rechters zitting hebben dan de rechter(s) wiens wraking is verzocht.

Onder bepaalde omstandigheden kan desondanks een verzoek tot wraking van een of meer van haar leden door dezelfde wrakingskamer wegens evident misbruik van recht buiten behandeling worden gelaten zonder dat de zaak in handen van een andere wrakingskamer wordt gesteld. In dit verband wijst de wrakingskamer op het arrest van de Hoge Raad van 25 september 2018 (ECLI:NL:HR:2018:1770). Van evident misbruik van recht is sprake indien het wrakingsverzoek in redelijkheid niet anders kan worden verstaan dan als de aanwending van de bevoegdheid tot wraking voor een ander doel dan waarvoor deze is gegeven.

De wrakingskamer is van oordeel dat hiervan sprake is. Het wrakingsverzoek is niet gegrond op mogelijk gedrag van een of meer leden van de wrakingskamer, maar op een door de wrakingskamer, ten tijde van het indienen van het verzoek, nog te nemen procesbeslissing. Een rechterlijke beslissing kan als zodanig geen grond vormen voor wraking. Dat geldt zowel voor beslissingen in de hoofdzaak als voor daarmee verband houdende beslissingen van andere aard. Een wrakingsverzoek kan daarom niet met succes worden gedaan op de grond dat een door die rechter nog te nemen beslissing een bepaalde inhoud heeft. Hieruit volgt dat de afwijzing van het aanhoudingsverzoek van verzoeker niet, ook niet voorwaardelijk, een grond voor wraking kan zijn.

Uit de correspondentie die verzoeker voerde met de griffier van de wrakingskamer blijkt verder dat verzoeker eerder al heeft aangekondigd dat hij zijn wrakingsverzoek zal intrekken als behandeling daarvan niet via Skype zal plaatsvinden, en vervolgens dat hij de wrakingskamer zal wraken als de behandeling van zijn verzoek niet digitaal zal plaatsvinden, en ten slotte dat hij vanwege de tijd en kosten die zijn gemoeid met wrakingsverzoeken, en met het oog op zijn persoonlijke veiligheid in de rechtbank wrakingszittingen alleen nog digitaal kan doen, bij gebreke waarvan de wrakingskamer wordt gewraakt.

Daarom is het verzoek aan te merken als aanwending van de bevoegdheid tot wraking voor een ander doel dan waarvoor deze is gegeven, te weten het alsnog bewerkstelligen van behandeling via Skype of een soortgelijk medium van het verzoek tot wraking van de rechter. Daar komt nog bij dat zich inmiddels een opeenstapeling van wrakingsverzoeken heeft voorgedaan, die een ongerechtvaardigd oponthoud opleveren in de hoofdzaak.

Nu onder de hierboven genoemde omstandigheden moet worden vastgesteld dat er sprake is van evident misbruik van het wrakingsinstrument, kan de wrakingskamer in deze samenstelling het verzoek zelf afdoen. Het verzoek zal wegens evident misbruik van recht buiten behandeling worden gesteld.

Wraking is een middel ter verzekering van de onpartijdigheid van de rechter. Bij de beoordeling van een verzoek tot wraking dient voorop te staan dat een rechter uit hoofde van zijn aanstelling moet worden vermoed onpartijdig te zijn, tenzij zich uitzonderlijke omstandigheden voordoen die zwaarwegende aanwijzingen opleveren voor het oordeel dat een rechter jegens verzoeker een vooringenomenheid koestert, althans dat de door verzoeker geuite vrees voor vooringenomenheid van de rechter door objectieve factoren gerechtvaardigd is.

Voor zover het wrakingsverzoek is gegrond op de beslissing van de rechter aan verzoeker niet toe te staan om tijdens het voorlopig getuigenverhoor ter zitting van 10 juni 2021 opnamen te maken, overweegt de wrakingskamer het volgende.

Vooropgesteld moet worden dat de behandelend rechter de regie voert over de zaken die aan hem worden voorgelegd. De behandelend rechter bepaalt het verloop en de voortgang van de zitting en de wijze van behandeling. De behandelend rechter heeft daarbij ook de bevoegdheid om te beslissen over het al dan niet toestaan om opnamen te maken tijdens de zitting. De wrakingskamer beoordeelt niet of de rechter een juiste beslissing heeft genomen. Zij kan hoogstens beoordelen of deze beslissing zodanig onbegrijpelijk is, dat deze wel moet zijn ingegeven door vooringenomenheid. Daarvan is in deze zaak geen sprake. De rechter heeft verwezen naar bepalingen uit de Persrichtlijn en heeft deze toegepast op een niet onbegrijpelijke wijze.

Voor zover het verzoek tot wraking van de rechter is gegrond op de omstandigheid dat de rechter op 4 maart 2021 aan verzoeker niet een vergoeding ter zake van verletkosten heeft toegekend, overweegt de wrakingskamer dat het hier gaat om een rechterlijke beslissing, waartegen niet met het middel van wraking kan worden opgekomen. De beslissing behoorde tot de bevoegdheid van de rechter en de enkele omstandigheid dat aan verzoeker in andere procedures wel vergoedingen zijn toegekend, maken de beslissing van de rechter niet onbegrijpelijk, laat staan dat daarop een gerechtvaardigde vrees voor gebrek aan onpartijdigheid kan worden gebaseerd.

De omstandigheid dat in de bodemprocedure advocaat mr. S. Scheimann optreedt als gemachtigde van verweerster [naam wederpartij] en dat de rechter in zijn beslissing van 25 maart 2021 – na daaromtrent door verzoeker gevoerd verweer – ten overvloede heeft overwogen dat zulks in de onderhavige procedure niet ter beoordeling voorligt, is evenzeer een rechterlijke beslissing waartegen niet met het middel van wraking kan worden opgekomen. De beslissing behoorde tot de bevoegdheid van de rechter en levert evenmin grond op voor een gerechtvaardigde vrees voor gebrek aan onpartijdigheid.

De aanvullende wrakingsgrond die verzoeker in zijn brief van 17 juni 2021 heeft aangevoerd moet buiten beschouwing blijven omdat deze te laat is aangevoerd. In artikel 37, lid 3 Rv is bepaald dat alle feiten en omstandigheden, waarop het wrakingsverzoek is gegrond, tegelijk moeten worden voorgedragen. Die aanvullende grond heeft verzoeker niet ter zitting van 10 juni 2021 en evenmin in zijn brief van 14 juni 2021 voorgedragen, maar voor het eerst op 17 juni 2021 aangevoerd en dus niet tegelijk met de andere feiten en omstandigheden waarop het verzoek berust, zoals artikel 37, lid 3 Rv voorschrijft.

Het verzoek tot wraking van de rechter is mitsdien ongegrond. Het verzoek wordt afgewezen.

De wrakingskamer stelt vast dat verzoeker in het kader van deze zaak inmiddels driemaal een wrakingsverzoek heeft gedaan; eenmaal jegens de behandelend rechter en tweemaal tegen de rechters van de wrakingskamer. Al die verzoeken zijn afgewezen.

Voorts moet worden vastgesteld dat verzoeker bij herhaling naar het middel van wraking grijpt zodra een verzoek van hem niet wordt gehonoreerd of beantwoord, dan wel zodra zich in zijn zaken enige andere omstandigheid voordoet die hem onwelgevallig is. Op die manier maakt verzoeker op lichtvaardige wijze gebruik en dus misbruik van het middel van wraking.

Om die reden zal de wrakingskamer bepalen dat een volgend wrakingsverzoek van verzoeker in de procedure met kenmerk 8815411 / VZ VERZ 20-18321 niet in behandeling wordt genomen.

De rechtbank:

- stelt buiten behandeling het verzoek dd. 4 september 2021 tot wraking van de wrakingskamer;

- wijst af het verzoek tot wraking van mr. A.J.M. van Breevoort;

- bepaalt dat een volgend wrakingsverzoek van verzoeker in de procedure met kenmerk 8815411 / VZ VERZ 20-18321 niet in behandeling wordt genomen.

Deze beslissing is gegeven door mr. A.J.P. van Essen, voorzitter, mr. M.C. Franken en

mr. W.P.M. Jurgens, rechters en door de voorzitter in het openbaar uitgesproken op 20 september 2021 in tegenwoordigheid van J.A. Faaij, griffier.

Verzonden op:

aan:

- verzoeker

- mr. A.J.M. van Breevoort

- mr. S. Scheimann