Rb. Amsterdam, 28-08-2013, nr. C/13/544641 / KG ZA 13-779 HB/MV

Ter terechtzitting van 7 augustus 2013 hebben eisers gesteld en gevorderd overeenkomstig de in fotokopie aan dit vonnis gehechte conceptdagvaarding. Gedaagden hebben verweer gevoerd met conclusie tot weigering van de gevraagde voorzieningen.Beide partijen hebben producties en pleitnota’s in het geding gebracht. Gedaagden hebben tevens een conclusie van antwoord in het geding gebracht.Ter zitting waren aanwezig:

Aan de zijde van eisers: [G], hulpbisschop, [H] en [I] met mr. J.M. Blanco Fernández, advocaat te Amsterdam.

Aan de zijde van gedaagden: [B] (gedaagde sub 2), [functie] van het Maagdenhuis, [E] (gedaagde sub 5) en [F] (gedaagde sub 6), [functie] van het Maagdenhuis, met mr. Fleming en zijn kantoorgenoot mr. M.E. Coenraads.Na verder debat hebben partijen verzocht vonnis te wijzen.

2.1. De bisschop is op 21 juli 2001 als diocesane bisschop van Haarlem benoemd.

Het Maagdenhuis is in 1570 opgericht als weeshuis voor Rooms Katholieke meisjes. In 1953 is het weeshuis verkocht; sindsdien kent het Maagdenhuis charitatieve doelstellingen.

Als productie 15 hebben eisers een uittreksel uit het handelsregister van de Kamer van Koophandel van het Maagdenhuis in het geding gebracht. Onder “Rechtsvorm” is opgenomen “Stichting”. Gedaagden 2 tot en met 6 staan, blijkens het uittreksel, als bestuursleden van het Maagdenhuis ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.

In 1910 heeft het Maagdenhuis een (eerste) huishoudelijk reglement opgesteld. In 1932 is dit reglement herzien. In 1959 zijn de statuten van het Maagdenhuis voor het eerst op schrift gesteld. De statuten zijn nadien gewijzigd in 1962 en 1970. De thans geldende statuten van het Maagdenhuis dateren van 1983. In de statuten van 1983 is onder meer het volgende opgenomen: VASTSTELLING GEWIJZIGDE STATUTEN(…)- dat het R.C. Maagdenhuis (…) van ouds is een zelfstandige instelling, gesticht en bestuurd door Rooms Katholieken, met een kapitaal, bijeengebracht door Rooms Katholieken en met een werkzaamheid op Rooms Katholieke grondslag; -dat de zelfstandigheid onder meer hieruit blijkt: a. dat coöptatie als systeem voor het benoemen van bestuursleden ononderbroken heeft gegolden; b. dat het bestuur zijn taak, inclusief beheer van en beschikking over het vermogen, alsook besteden van de inkomsten, in volledige zelfstandigheid heeft uitgeoefend; - dat degene, aan wie iets is toevertrouwd, daarover ter verantwoording kan worden geroepen, opdat in geval van gebleken wanbeleid kan worden ingegrepen; - dat op die grond het bestuur het steeds wenselijk heeft geacht, hetgeen ook verwezenlijkt werd, een zekere formele bevoegdheid van de apostolische vicaris en na het herstel van de Bisschoppelijke hiërarchie in Nederland, van de Bisschop van Haarlem, te erkennen en deze hem toe te kennen; - dat de aldus toegekende bevoegdheid er niet was tot aantasting van de zelfstandigheid van het R.C. Maagdenhuis, maar het karakter had van een dienst van de zijde van de Bisschop van Haarlem, met als consequentie daarvan de mogelijkheid tot ingrijpen, indien daartoe objectief gezien, wegens wanbeleid, een dringende reden zou zijn; - dat het bestuur deze van ouds bestaande situatie wenst voort te zetten en dat de Bisschop van Haarlem bereid blijft tot de vermelde dienst; - dat in de vanaf het jaar negentienhonderdtien bekende reglementen en statuten voor de Bisschop van Haarlem een naar de letter ruime, zelfstandig door hem uit te oefenen bevoegdheid is opgenomen, ruimer dan overeenkomstig het bovenstaande is bedoeld; - dat deze ruimere bevoegdheid nimmer in praktijk is gebracht; - dat immers feitelijk het systeem van coöptatie is blijven gelden, waardoor het bestuur benoemt en de Bisschop van Haarlem bekrachtigt, terwijl de verantwoording, anders dan bedoeld, in feite zelfs wel achterwege bleef; - dat inmiddels het Tweede Vaticaans Oecumenisch Concilie (…) het recht van Rooms Katholieke leken, om instellingen van “barmhartigheid en liefde”op te richten en te leiden, heeft erkend; - dat derhalve de letter van de statuten dient te worden verstaan aldus, dat door een op het bestuur drukkende verantwoordingsplicht, zover gaande als voor de Bisschop van Haarlem nodig is om zijn toetsingsrecht te kunnen uitoefenen aan hem wordt toegekend een in objectiviteit te hanteren marginaal toetsingsrecht en wel om in de samenstelling van het bestuur in te grijpen, voorzover daartoe naar objectief oordeel wegens wanbeleid een dringende reden zou bestaan; - dat tot het waarborgen van objectiviteit, bij ontbreken van een daartoe bevoegde kerkelijke rechter in de Nederlandse Rooms Katholieke Kerkprovincie, het oordeel van de burgerlijke rechter dient te kunnen worden ingeroepen bij meningsverschil over de vraag, of de Bisschop van Haarlem terecht van zijn marginaal toetsingsrecht gebruik heeft gemaakt; - dat het gewenst is gebleken de huidige statuten, met inachtneming van de vorengemelde overwegingen, aan de bestaande situatie aan te passen; (…)- dat voor deze statutenwijziging de goedkeuring werd verkregen van de Bisschop van Haarlem (…) Artikel 11. De stichting draagt de naam: STICHTING HET ROOMSCH CATHOLIJK MAAGDENHUIS.2. Zij is gevestigd te Amsterdam. 3. De stichting is een instelling van de Rooms Katholieke Kerk in de zin van canon 100 paragraaf 1 van de Codex Iuris Canonici en van artikel VII van het Reglement voor het Rooms Katholieke Kerkgenootschap in Nederland en bezit als zelfstandig onderdeel volgens het kerkelijk recht rechtspersoonlijkheid, welke ingevolge artikel 2 van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek als zodanig is erkend naar Nederlands recht. DoelArtikel 21. De stichting heeft ten doel: a. in de eerste plaats steun te verlenen aan Rooms Katholieke ouderzorg missende of tekortkomende kinderen, bij voorkeur uit Amsterdam, zo nodig ook na hun minderjarigheid en aan initiatieven op het gebied van de Rooms Katholieke jeugdzorg:

b. voorts huisvesting, verzorging en verpleging te verlenen aan naar het oordeel van het bestuur ander daarvoor in aanmerking komende personen – bij voorkeur bejaarden – zulks eveneens op Rooms Katholieke grondslag, zomede het steunen van initiatieven op dit gebied. (…)Artikel 3

(…)3. Leden van het bestuur kunnen slechts zij zijn, die de bestuurszaken binnen de stichting op de grondslag van de Rooms Katholieke levenshouding zullen behartigen. 4. De bestuursleden worden door het bestuur zelf benoemd. Elke benoeming wordt ter bekrachtiging door de Bisschop aan hem voorgelegd. (…)5. Het bestuurslidmaatschap eindigt: (…)d. na verlening van ongevraagd ontslag door de Bisschop op een door deze te bepalen datum. 6. Een ongevraagd ontslag kan door de Bisschop worden verleend uitsluitend indien daartoe naar objectief oordeel in een bepaald geval wegens wanbeleid een dringende reden zou bestaan. Bij meningsverschil met het bestuur over de vraag of de Bisschop in een bepaald geval terecht van zijn marginaal toetsingsrecht gebruik heeft gemaakt, zal op daartoe door de meest gerede partij gedaan verzoek, door de burgerlijke rechter worden beslist. (…) 8. Indien door welke oorzaak ook geen enkel bestuurslid meer in funktie mocht zijn, behoort aan de Bisschop het recht een nieuw bestuur aan te stellen. Intussen gaat onmiddellijk vanaf het ogenblik van het ontbreken van alle bestuursleden het gehele bestuur tijdelijk op de Bisschop over, die alle funkties, bevoegdheden en rechten van het bestuur uitoefent, totdat een nieuw bestuur zal zijn aangesteld. (…)Artikel 111. Een besluit tot wijziging van de statuten of tot ontbinding van de stichting kan slechts worden genomen met een meerderheid van twee/derde der geldig uitgebrachte stemmen in een vergadering, waarin alle bestuursleden aanwezig zijn. (…)4. Een besluit als bedoeld in het eerste lid van dit artikel wordt niet van kracht dan na schriftelijke goedkeuring door de Bisschop. (…)

Als productie 14 hebben eisers een decreet van 10 juli 2013 van de bisschop in het geding gebracht. Hierin is onder meer het volgende opgenomen: - dat Het Roomsch Catholijk Maagdenhuis een publiekrechtelijke kerkelijke rechtspersoon is, zoals dat volgt uit art. 1 lid 3 van de (…) statuten (…) en het op deze rechtspersoon toepasselijk canoniek recht; - dat op grond van art. 2:2 van het Burgerlijk Wetboek Het Roomsch Catholijk Maagdenhuis tevens een zelfstandig onderdeel van het R.K. kerkgenootschap is; (…)- dat volgens art. 3 lid 4 van de Statuten bestuursleden door het bestuur worden benoemd en elke benoeming aan mij ter bekrachtiging wordt voorgelegd; - dat de benoeming van degenen die thans feitelijk Het Roomsch Catholijk Maagdenhuis besturen, niet aan mij ter bekrachtiging is voorgelegd noch door mij is bekrachtigd; - dat deze benoemingen niet rechtsgeldig zijn (…); - dat er sinds 2009 verschillende pogingen zijn gedaan om in goed overleg de ontstane situatie minnelijk op te lossen, maar dat deze pogingen helaas niet zijn geslaagd;- dat geconstateerd is dat de personen die thans feitelijk Het Roomsch Catholijk Maagdenhuis besturen het eigen kerkrechtelijk karakter van de instelling, met alle daaraan voor bestuurders, instelling en diocesane bisschop verbonden rechten en plichten, niet erkennen;- dat het canoniek recht mij de verplichting oplegt kerkelijke instellingen te visiteren, over het beheer van de goederen te waken en ervoor te zorgen dat alle apostolaatswerken onder mijn leiding gecoördineerd worden (…)- dat op mij de taak rust de Stichting tijdelijk te besturen wanneer door welke oorzaak ook geen enkel bestuurslid in functie is en te voorzien in de aanstelling van een nieuw bestuur (Statuten art. 3 lid 8);

- dat hierna te benoemen personen aangegeven hebben bereid te zijn het bestuursambt te aanvaarden;

besluit

krachtens de mij in art. 3 lid 8 van de Statuten toegekende bevoegdheid met onmiddellijke ingang tot bestuurders van de Stichting Het Roomsch Catholijk Maagdenhuis te benoemen:

(volgen de namen van drie personen)

met de opdracht de Stichting Het Roomsch Catholijk Maagdenhuis te besturen in overeenstemming met de Statuten en de bepalingen van het canoniek recht; in het bijzonder draag ik de nieuwe bestuursleden op de Statuten van de Stichting aan te passen aan het geldend canoniek recht, met name aan de genoemde Algemene Bepalingen voor Kerkelijke Rechtspersonen en Katholieke Burgerlijke Rechtspersonen, op een zo kort mogelijke termijn, maar in ieder geval binnen een jaar vanaf de datum van dit decreet.

Van harte wens ik de nieuwe bestuursleden toe dat zij hun taak ten behoeve van de R.K. ouderzorg missende of tekortkomende kinderen, de R.K. jeugdzorg en verzorging van bejaarden op R.K. grondslag met vreugde, toewijding en vanuit een Rooms Katholieke levenshouding zullen kunnen vervullen (vgl. Statuten art. 2 en 3). Ik wens hen daartoe Gods overvloedige zegen, (…)

Bij brief van de raadsman van gedaagden van 23 juli 2013, gericht aan de bisschop, is herroeping van het decreet van 10 juli 2013 verzocht. De bisschop heeft hier tot op heden niet op beslist.

Allereerst ligt de vraag voor of het Maagdenhuis als een zelfstandig onderdeel van het R.K. Kerkgenootschap als bedoeld in artikel 2:2 BW dient te worden aangemerkt of als een stichting naar Nederlands burgerlijk recht (in de zin van titel 6 van boek 2 BW). De voorzieningenrechter neemt hierbij de statuten van het Maagdenhuis, en dan met name artikel 1 lid 3 van die statuten, als uitgangspunt. In dit artikel is letterlijk bepaald dat het Maagdenhuis als zelfstandig onderdeel van het R.K. Kerkgenootschap rechtspersoonlijkheid bezit. Artikel 1 lid 3 van de statuten verwijst bovendien naar de CIC. Zowel in de CIC van 1917 als in die van 1983 zijn bepalingen opgenomen die de rechtspersoonlijkheid binnen de kerk regelen. Gedaagden hebben bestreden dat het Maagdenhuis een kerkelijke rechtspersoon is omdat niet zou zijn voldaan aan eisen die de CIC hieraan stelt. Er zou immers, aldus gedaagden, geen sprake zijn van een bijzondere toekenning door het bevoegde kerkelijke gezag (vereist op grond van de CIC 1917) en evenmin zou volgens gedaagden sprake zijn van een speciale verlening door de bevoegde overheid bij decreet gegeven (vereist op grond van de CIC 1983). Omdat onvoldoende is uitgewerkt op welke wijze van een bijzonder toekenning dan wel van een speciale verlening door de bevoegde overheid kan blijken en die toekenning of verlening volgens eisers in 1570 bij de oprichting van het Maagdenhuis heeft plaatsgevonden, acht de voorzieningenrechter dit verweer van gedaagden niet doorslaggevend. Wèl doorslaggevend acht de voorzieningenrechter dat gedaagden niet hebben bestreden dat in 1983 artikel 1 lid 3 in de statuten is opgenomen als een uitvloeisel van de “Algemene bepalingen voor katholieke instellingen” die zijn vastgesteld in 1978. In artikel 3 lid 2 van die Algemene Bepalingen is – kort gezegd – opgenomen dat een kerkelijke instelling als een kerkelijke rechtspersoon heeft te gelden als die instelling als zodanig door de bisschop of de bisschoppenconferentie is erkend en dat erkenning kan geschieden door bisschoppelijke goedkeuring van de statuten. In de (considerans van de) statuten van het Maagdenhuis is expliciet opgenomen dat voor de statuten de goedkeuring is verkregen van de bisschop van Haarlem. In de Algemene Bepalingen van 1978 is voorts opgenomen dat in de statuten van een kerkelijke rechtspersoon – die volgens die bepalingen in een notariële akte moeten worden vastgelegd – uitdrukkelijk dient te worden vermeld dat de kerkelijke instelling een zelfstandig onderdeel is van het R.K. Kerkgenootschap. Dit voorschrift uit de Algemene Bepalingen van 1978 is “letterlijk” overgenomen in artikel 3 lid 1 van de statuten van het Maagdenhuis. Dit betekent dat niet alleen uit de letterlijke tekst van artikel 3 lid 1 doch ook uit de wijze waarop dit artikel tot stand is gekomen, alsmede uit de overige artikelen van de statuten voorshands volgt dat het Maagdenhuis als een zelfstandig onderdeel van een kerkgenootschap in de zin van artikel 2:2 lid 1 BW dient te worden aangemerkt. In dit kader is artikel 11 van de statuten van belang waarin is opgenomen dat voor een wijziging van de statuten goedkeuring van de bisschop moet worden verkregen. Deze bepaling verhoudt zich slecht met het standpunt van gedaagden dat het Maagdenhuis een zelfstandige stichting naar Nederlands burgerlijk recht is. Dat in de considerans van de statuten bepalingen zijn opgenomen die de zelfstandigheid van het Maagdenhuis benadrukken en dat die zelfstandigheid volgens gedaagden tevens blijkt uit de lange geschiedenis van het Maagdenhuis, kan voorshands niet tot een andere conclusie leiden. Dit verweer van gedaagden ziet immers met name op de verhouding tussen het Maagdenhuis en de bisschop (waarover hierna meer) en niet zo zeer op de vraag of het Maagdenhuis al dan niet als een kerkelijke rechtspersoon in de zin van artikel 2:2 BW moet worden aangemerkt.

De voorzieningenrechter zal eisers voorts volgen in hun stelling dat het Maagdenhuis als een publieke kerkelijke rechtspersoon kan worden aangemerkt. Terecht hebben eisers verwezen naar artikel 39 van de Algemene Bepalingen 1995 (zie 3.2.2 van dit vonnis). Het Maagdenhuis heeft destijds niet gekozen voor de private vorm. Voorshands vloeit hieruit voort dat de bisschop een bijzondere verantwoordelijkheid heeft ten aanzien van het Maagdenhuis.

4.3. De vraag die naar het oordeel van de voorzieningenrechter in dit geding centraal staat is op welke wijze de bisschop aan die bijzondere verantwoordelijkheid invulling moet of mag geven. Bij beantwoording van die vraag is van belang dat de statuten van 1983 tot stand zijn gekomen als gevolg van een compromis tussen het (toenmalige) bestuur van het Maagdenhuis en de (toenmalige) bisschop. Het compromis ziet met name op de rol van de bisschop. De artikelen zoals opgenomen in de statuten kennen de bisschop een invloedrijke (formele) positie toe bij benoeming en ontslag van bestuursleden, bij een statutenwijziging en bij ontbinding van de stichting. Artikel 3 lid 8 van de statuten geeft de bisschop het recht in de daar geschetste situatie een nieuw bestuur aan te stellen. Op dit artikel heeft de bisschop zijn decreet van 10 juli 2013 gebaseerd. Blijkens de considerans van de statuten is de rol van de bisschop echter beperkt tot een “dienst”, tot een “mogelijkheid tot ingrijpen, indien daartoe objectief gezien, wegens wanbeleid, een dringende reden zou zijn” en tot “een in objectiviteit te hanteren marginaal toetsingsrecht en wel om in de samenstelling van het bestuur in te grijpen, voorzover daartoe naar objectief oordeel wegens wanbeleid een dringende reden zou bestaan”. De bisschop heeft destijds ingestemd met de tekst van de considerans.

Voorshands is de voorzieningenrechter van oordeel dat de twee onderdelen van de statuten (de considerans enerzijds en de artikelen anderzijds) op het eerste gezicht niet, althans slecht met elkaar zijn te verenigen. Met name uit hetgeen gedaagden naar voren hebben gebracht, blijkt echter dat over de totstandkoming van de statuten van 1983 uitgebreid is gesproken en onderhandeld. Hieruit kan worden afgeleid dat partijen destijds bewust hebben gekozen voor het tweeslachtige karakter van de statuten. Ervan uitgaande – zoals hiervoor onder 4.1 ook overwogen – dat het Maagdenhuis een zelfstandig onderdeel is van een kerkgenootschap als bedoeld in artikel 2:2 BW, wordt het Maagdenhuis geregeerd door het “eigen statuut” (zie lid 2 van dit artikel). Onder de neutrale term “eigen statuut” verstaat de voorzieningenrechter hier in ieder geval de regels van het universele en Nederlandse kerkelijk recht, alsmede de statuten van 1983 zelf. De considerans van de statuten strookt niet alleen niet met de artikelen van de statuten, doch evenmin met de regels van het kerkelijk recht (welke regels de bisschop niet geclausuleerde uitgebreide bevoegdheden toekennen). Dit betekent echter niet dat aan die considerans geen betekenis mag worden toegekend. Artikel 2:2 BW laat immers ruimte over voor “overeenkomstige toepassing” van andere regels buiten het “eigen statuut”. Uit hetgeen in dit geding naar voren is gebracht over de totstandkomingsgeschiedenis van de statuten, lijkt te volgen dat partijen, waaronder de (toenmalige) bisschop zelf, er destijds voor hebben gekozen “aanvullende regels” als bedoeld in artikel 2:2 BW op te nemen in de considerans, met de bedoeling de onderlinge verhoudingen nader in te vullen. Omdat deze “aanvullende regels” bepalen op welke wijze de statutaire bevoegdheden van de bisschop moeten worden uitgelegd (zo is in de considerans letterlijk opgenomen “dat derhalve de letter van de statuten dient te worden verstaan aldus,….) dient de voorzieningenrechter bij de uitleg van die artikelen de considerans als uitgangspunt te nemen. Van bisschoppelijk ingrijpen mag en kan dan ook pas sprake zijn op basis van “een in objectiviteit te hanteren marginaal toetsingsrecht en wel om in de samenstelling van het bestuur in te grijpen, voorzover daartoe naar objectief oordeel wegens wanbeleid een dringende reden zou bestaan”.

Dat sprake zou zijn van “wanbeleid” als hiervoor bedoeld, is door de bisschop niet ten grondslag gelegd aan zijn vorderingen. Wel is ter zitting bij monde van hulpbisschop [G] in algemene termen verklaard dat de katholieke identiteit van de activiteiten die het Maagdenhuis ontplooit te gering is en te weinig overeenkomt met de doelstelling als opgenomen in artikel 2 van de statuten. Desgevraagd heeft hij echter verklaard op dit moment geen concrete kritiekpunten te hebben op het functioneren van gedaagden. Evenmin is door de bisschop onderbouwd om welke redenen de drie door hem in zijn decreet van 10 juli 2013 benoemde bestuursleden de katholieke identiteit van het Maagdenhuis beter of anders zouden vormgeven dan gedaagden. Weliswaar is de voorzieningenrechter van oordeel dat gedaagden er evenmin in zijn geslaagd uit te leggen hoe zij in hun zienswijze de katholieke identiteit vormgeven (anders dan door te stellen dat zij geen projecten steunen die indruisen tegen de leer van de kerk), maar het ligt toch in eerste instantie op de weg van de bisschop, die in dit kort geding als eiser optreedt, om het begrip katholieke identiteit handen en voeten te geven. Hierin is hij onvoldoende geslaagd. Het gaat dan ook te ver om op deze basis gedaagden “wanbeleid” te verwijten.

De bisschop heeft wèl aan zijn vorderingen ten grondslag gelegd dat de benoemingen van de bestuursleden niet door hem zijn bekrachtigd. Tegen de achtergrond van hetgeen hiervoor is overwogen over het tweeslachtige karakter van de statuten is de voorzieningenrechter hierover het volgende van oordeel. In de afgelopen decennia zijn benoemingen van nieuwe bestuursleden door de bisschop niet bekrachtigd, met uitzondering van een drietal benoemingen die hebben plaatsgevonden in 1970, 1971 en 1973. Dit betekent dat de bisschop het overgrote deel van de benoemingen niet heeft bekrachtigd, terwijl hij voorshands wel van al die benoemingen op de hoogte is geraakt. De bisschop heeft in de lange geschiedenis van het Maagdenhuis, voor zover thans valt na te gaan, ook nimmer nadrukkelijk gestaan op bekrachtiging van bestuursbenoemingen. Dit gold tot voor kort ook voor de huidige bisschop, die reeds in 2001 is benoemd. Ook op andere wijze heeft de huidige bisschop geen daadwerkelijke bemoeienis getoond met het Maagdenhuis of met de bestuursleden, althans hiervan is in dit geding niet gebleken. Tot 2011 heeft de bisschop nimmer kritiek of bezwaren geuit op het functioneren van het Maagdenhuis of op de (individuele) bestuursleden. Het ontbreken van de bekrachtigingen van de benoemingen van de huidige bestuursleden kan tegen deze achtergrond niet bijdragen aan toewijzing van de vorderingen van de bisschop.

De conclusie tot zover is dat eisers onvoldoende belang hebben, laat staan een spoedeisend belang, bij toewijzing van de vordering de bestuursleden te veroordelen mee te werken aan het ongedaan maken van hun inschrijving in het handelsregister als bestuurders van het Maagdenhuis alsmede ten aanzien van de vordering tot het meewerken aan de feitelijke overdracht van de bestuurstaken (de vorderingen b en c, zoals hiervoor weergegeven onder 3.1).

Ook de conclusie als hiervoor onder 4.1 getrokken (te weten dat het Maagdenhuis als een kerkelijke rechtspersoon in de zin van artikel 2:2 BW moet worden aangemerkt) kan niet leiden tot toewijzing van de vordering het Maagdenhuis te veroordelen mee te werken aan overeenkomstige inschrijving in het handelsregister (vordering a als hiervoor weergegeven onder 3.1). De gevraagde voorzieningen hangen zodanig met elkaar samen dat ook ten aanzien van deze voorziening wordt geoordeeld dat eisers onvoldoende (spoedeisend) belang hebben bij toewijzing ervan. Inschrijving in het handelsregister als kerkelijke rechtspersoon, waarbij geldt dat niet is vereist dat bestuursleden in het handelsregister worden opgenomen, terwijl naar het oordeel van de voorzieningenrechter de positie van gedaagden sub 2 tot en met 6 als bestuurders van het Maagdenhuis wel moet worden gehandhaafd, kan op dit moment leiden tot een onwerkbare situatie. Inschrijving als kerkelijke rechtspersoon zou in dat verband ten onrechte kunnen leiden tot het “onzichtbaar maken” van de huidige bestuursleden.4.9. Eisers zullen als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de proceskosten, gevallen aan de zijde van gedaagden.

De voorzieningenrechter

weigert de gevraagde voorzieningen,

veroordeelt eisers in de kosten van dit geding, tot op heden aan de zijde van gedaagden begroot op € 589,- aan griffierecht en € 816,- aan salaris advocaat,

verklaart deze kostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. H.N. Brouwer, voorzieningenrechter, en in het openbaar uitgesproken in tegenwoordigheid van de griffier mr. M. Veraart op 28 augustus 2013.