HOOFDSTUK 1 KORTE SCHETS VAN DE ALGEMENE REGELS VAN BEWIJSRECHT

'Het bewijsrecht' in brede zin speelt een rol op het moment dat twee partijen met elkaar een geschil hebben over een juridische kwestie. Een van de partijen beroept zich daarbij op feiten of rechten, die geheel of gedeeltelijk door de ander met kracht van argumenten weersproken worden. Op het moment nu dat partijen elkaar in de afwikkeling van een geschil niet kunnen vinden, zal de partij die een vordering stelt te hebben, zich veelal wenden tot de rechter. In dit hoofdstuk zal ik een korte schets geven van de vraag wanneer op welk van de bij de procedure betrokken partijen in dat kader de verplichting rust tot het leveren van bewijs.1 Daartoe zal ik beginnen met een bespreking van de hoofdregel van bewijslastverdeling, alsmede van de uitzondering daarop (de zgn. omkering van de bewijslast). Ook zal ik onder 1.2 aandacht besteden aan de minder vergaande 'afwijkingen' van de hoofdregel, zoals het wettelijk vermoeden, het rechterlijk of voorshands bewijsoordeel (de zgn. constructie van de voorshandse aannemelijkheid), de verzwaarde motiveringsplicht en de zgn. omkeringsregel. Ten slotte volgt onder paragraaf 1.3 op hoofdpunten een weergave van de regels van bewijsrecht, zoals deze gelden in de ons omringende landen.