Hof 's-Hertogenbosch, 11-03-2015, nr. Wr 228-04-2015

De bovengenoemde belastingzaken zijn op de zitting van 11 maart 2015 in behandeling genomen door de meervoudige belastingkamer bestaande uit mrs. P.C. van der Vegt (voorzitter), W.E.M. van Nispen tot Sevenaer en W.A. Sijberden. Bij de aanvang van de zitting heeft mr. J.M.H. Römkens, advocaat te Maastricht, namens verzoeker een verzoek tot wraking van mrs. Van der Vegt en Van Nispen tot Sevenaer gedaan.

De wrakingskamer heeft het wrakingsverzoek terstond ter zitting van 11 maart 2015 behandeld, alwaar

mrs. Van der Vegt en Van Nispen tot Sevenaer alsmede verzoeker en zijn gemachtigde mr. Römkens zijn verschenen en gehoord. Bij die gelegenheid heeft mr. Römkens het wrakingsverzoek nader toegelicht.

Mr. Van der Vegt en mr. Van Nispen tot Sevenaer hebben ieder medegedeeld niet in de wraking te berusten en hebben ieder mondeling gereageerd op het wrakingsverzoek.

Na de mondelinge behandeling van het wrakingsverzoek heeft de voorzitter het onderzoek gesloten en heeft de wrakingskamer aanstonds deze uitspraak gedaan.

Aan het wrakingsverzoek heeft verzoeker ten grondslag gelegd dat mrs. Van der Vegt en Van Nispen tot Sevenaer, die als lid van de meervoudige belastingkamer over zijn zaken moeten oordelen, in een vergelijkbare zaak (betreffende een andere belanghebbende, met dezelfde gemachtigde mr. Römkens) op 4 december 2014 als lid van de meervoudige belastingkamer uitspraak hebben gedaan over de vraag of de microfiches (met gegevens van rekeninghouders bij de Luxemburgse bank KB-Lux) door de Nederlandse fiscus op rechtmatige wijze zijn verkregen (uitspraak gerechtshof ’s-Hertogenbosch, meervoudige belastingkamer van 4 december 2014, ECLI:NL:GHSHE:2014:5201). Verzoeker is van oordeel dat mrs. Van der Vegt en Van Nispen tot Sevenaer onvoldoende in staat zullen zijn terug te komen op dit oordeel (welk oordeel volgens verzoeker onjuist is) en aldus niet zonder vooringenomenheid in de zaken van verzoeker zullen kunnen oordelen.

Bij de beoordeling van een beroep op het ontbreken van onpartijdigheid van de rechter in de zin van artikel 6, eerste lid, van het EVRM en artikel 14, eerste lid, van het IVBPR dient voorop te staan dat een rechter uit hoofde van zijn aanstelling moet worden vermoed onpartijdig te zijn, tenzij zich uitzonderlijke omstandigheden voordoen die een zwaarwegende aanwijzing opleveren voor het oordeel dat een rechter jegens een procespartij een vooringenomenheid koestert, althans dat de bij die procespartij dienaangaande bestaande vrees objectief gerechtvaardigd is.

De enkele omstandigheid dat mrs. Van der Vegt en Van Nispen tot Sevenaer in een vergelijkbare zaak, echter betreffende een andere belanghebbende, op grond van de in die zaak aangevoerde feiten en omstandigheden en het in die zaak uitgevoerde onderzoek hebben beslist dat de microfiches door de Nederlandse fiscus niet op onrechtmatige wijze zijn verkregen, levert nog geen zwaarwegende aanwijzing op als hiervoor onder 3.1 bedoeld. Het hoort tot de normale, wettelijke taak van de rechter, die heeft te beslissen over geschillen die aan hem zijn voorgelegd, daarbij slechts te oordelen op de grondslag van hetgeen in die zaak naar voren is gebracht en bij gelegenheid van het onderzoek in die zaak is gebleken, en daarbij hetgeen hij heeft beslist in andere zaken tussen andere partijen buiten beschouwing te laten (vergelijk HR 20 april 2004, NJ 2005, 241).

In de zaak die heeft geleid tot de uitspraak van 4 december 2014 was verzoeker geen partij en is geen oordeel gegeven over de aan verzoeker opgelegde (navorderings)aanslagen.

Mr. Van der Vegt en mr. Van Nispen tot Sevenaer staan vrij in de belastingzaken van verzoeker en zijn op generlei wijze gebonden aan hetgeen in de eerdere zaak is onderzocht en beslist.

Van bijzondere omstandigheden, die in dit geval tot een afwijking van onder 3.1 en 3.2 vermelde uitgangspunten zouden moeten leiden, is de wrakingskamer niet gebleken.

De conclusie is dat uit hetgeen mr. Römkes heeft aangevoerd niet kan worden afgeleid dat mr. Van der Vegt en mr. Van Nispen tot Sevenaer in de thans aanhangige zaken een vooringenomenheid jegens verzoeker koesteren, noch dat de dienaangaande bij verzoeker bestaande vrees van vooringenomenheid objectief gerechtvaardigd is. Het wrakingsverzoek is dan ook niet toewijsbaar.

B E S L I S S I N G

Het Hof:

Aldus gedaan door mrs. J.M. Brandenburg, voorzitter, J.C.A.M. Claassens en O.G.H. Milar, leden, in tegenwoordigheid van mr. A.A. van Wendel de Joode, griffier, en in het openbaar uitgesproken op 11 maart 2015.