Rb. Middelburg, 03-03-2010, nr. 194267 / 09-2555

De procedure is als volgt verlopen:

Eiseressen stellen dat zij van [gedaagde] € 1.391,91 te vorderen hebben wegens levering van energie aan het perceel [adres]. Zij vorderen de veroordeling van [gedaagde] tot betaling van € 2.012,32 met wettelijke rente vanaf 28 januari 2009 en de proceskosten. Het bedrag van € 2.012,32 is de som van de bedragen van de onbetaalde nota's, € 320,41 aan rente daarover tot 28 januari 2009 en € 300,-- als vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. Naar blijkt uit de pas bij repliek overgelegde specificatie dateert de oudste nota van 19 december 2003 en de jongste van 22 juli 2005. De nota's betreffen de levering van water, elektriciteit en gas en aansluiting op de kabel in de periode van 1 december 2003 tot 11 maart 2005.

[Gedaagde] bestrijdt de vordering onder meer met een beroep op verjaring. In reactie daarop stellen eiseressen dat:

Volgens eiseressen is de verjaring van hun rechtsvordering tot betaling van de nota's tijdig gestuit zodat de verjaring niet is ingetreden.

In hun betwisting van het verweer gaan eiseressen er kennelijk van uit dat hun rechtsvordering verjaart door verloop van vijf jaar na aanvang van de dag volgend op die waarop de vordering opeisbaar is geworden. De vraag is of dit uitgangspunt juist is. In verband daarmee geeft de kantonrechter de volgende voorlopige oordelen, zodat de eiseressen daarop kunnen reageren.

De consumentenkoop is de koop met betrekking tot een roerende zaak die wordt gesloten door een verkoper die handelt in de uitoefening van een beroep of bedrijf en een koper, natuurlijk persoon, die niet handelt in de uitoefening van een beroep of bedrijf (artikel 7:5 lid 1 BW). Eiseressen handelen in de uitoefening van een beroep of bedrijf en van [gedaagde], een natuurlijk persoon, is hetzelfde niet gesteld of gebleken. Daarom moet het ervoor worden gehouden dat hij niet handelde in de uitoefening van een beroep of bedrijf.

Van de consumentenkoop was van 1 januari 1992 tot 14 juli 2004 uitgezonderd de overeenkomst betreffende water of gas, aangevoerd naar de verbruiker door leidingen (artikel 7:5 lid 3 BW). Op 14 juli 2004 trad in werking de Wet van 1 juli 2004 tot wijziging van de Elektriciteitswet 1998 en de Gaswet in verband met implementatie en aanscherping toezicht netbeheer (Stb. 2004, 328). Volgens artikel VA van deze wet van 1 juli 2004 werden uit artikel 7:5 lid 3 BW de woorden ‘ of gas’ geschrapt. Daardoor is sinds de inwerkingtreding van deze wet de overeenkomst betreffende gas, door leidingen aangevoerd naar de verbruiker, niet meer uitgezonderd van de consumentenkoop. De datum van de inwerkingtreding is bepaald in artikel X lid 1 van deze wet in verband met artikel 1 van het Besluit van 2 juli 2004 (Stb. 2004, 330).

Uit de vorige overwegingen volgt dat de overeenkomst tot levering van elektriciteit en gas is te beschouwen als een consumentenkoop zodat de rechtsvordering tot betaling van de koopprijs verjaart door verloop van twee jaar (artikel 7:28 BW). Voor zover de verjaring tijdig werd gestuit doordat [gedaagde] de betalingsherinnering van 14 juli 2006 ontving, blijkt niet van tijdige stuiting van de toen aangevangen nieuwe verjaringstermijn van twee jaar. De rechtsvordering tot betaling van de koopprijs van elektriciteit en gas is daarom verjaard, die tot betaling van de koopprijs van water en de kosten van kabelaansluiting niet. Hierbij is van belang dat de overeenkomst tot aansluiting op een kabel niet is aan te merken als een koopovereenkomst en dus ook niet als een consumentenkoop.

Eiseressen krijgen de gelegenheid bij akte te reageren op de voorlopige oordelen, weergegeven in de overwegingen 4, 5 en 6. Zij dienen daarbij voldoende gespecificeerd op te geven wie van hen welke bedragen te vorderen heeft wegens respectievelijk levering van water, levering van elektriciteit, levering van gas en aansluiting op de kabel en wanneer deze bedragen elk afzonderlijk opeisbaar werden. Als eiseressen een akte nemen, mag [gedaagde] reageren bij antwoordakte.

[Gedaagde] voert ook het verweer dat niet meer dan drie maanden niet zijn betaald. Van de betalingen kan hij bankafschriften overleggen als bewijs. [Gedaagde] dient die bankafschriften in het geding te brengen bij akte.

De kantonrechter:

verwijst deze zaak naar de rolzitting van 31 maart 2010 te 10.30 uur:

heeft het voornemen om dan geen verder uitstel toe te staan;

houdt iedere verdere beslissing aan.

Dit vonnis is gewezen door mr. C. Kool, kantonrechter, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 3 maart 2010 in tegenwoordigheid van de griffier.