3.1 Inleiding

Dit hoofdstuk zet uiteen waar in de Nederlandse wetgeving de Richtlijn ETS is geïmplementeerd, en of deze implementatie aan de eisen voldoet die het EU-recht hieraan stelt. De volgende deelvraag staat daarbij centraal:

Waar in de Nederlandse wet- en regelgeving is de implementatiewetgeving voor het ETS terug te vinden? Is deze implementatie EU-conform?

Dit hoofdstuk heeft veel overlap met het proefschrift van Teuben,1 dat de implementatiewetgeving ten aanzien van de oorspronkelijke Richtlijn 2003/87/EG beschouwde. Na het verschijnen van haar proefschrift hebben er echter ingrijpende wijzigingen in de Richtlijn plaatsgevonden, die eveneens hun weerslag hebben gehad op de Nederlandse implementatiewetgeving. Een nieuwe beschouwing van de implementatiewetgeving is dus gewenst.

Allereerst zal ik ingaan op de eisen die het EU-recht aan implementatiewetgeving stelt (paragraaf 3.2), en in welke gevallen eventuele implementatiegebreken richtlijnconform kunnen worden geïnterpreteerd (paragraaf 3.3). Immers, daar waar implementatiegebreken worden geconstateerd, kan het zich voordoen dat deze gebreken richtlijnconform geïnterpreteerd kunnen worden. Dit kan er dan toe leiden dat in de praktijk alsnog het door de Richtlijn beoogde resultaat wordt bereikt, aan de hand van de nationale wetgeving.2

Vervolgens zal ik ingaan op de implementatiewetgeving zelf (paragraaf 3.4). Waar implementatiegebreken worden geconstateerd ga ik eveneens in op de vraag of op dat punt richtlijnconforme interpretatie een uitweg kan bieden. Het hoofdstuk word afgesloten met een conclusie (paragraaf 3.5).