CRvB, 10-12-2014, nr. 13-2384 WIA

Bij besluit van 24 augustus 2012 heeft het Uwv vastgesteld dat voor appellante met ingang van 16 oktober 2010 (lees: 16 oktober 2012) geen recht is ontstaan op een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA).

Tegen het besluit van 24 augustus 2012 heeft appellante bij brief van 23 oktober 2012, door het Uwv ontvangen op 25 oktober 2012, bezwaar gemaakt. Bij beslissing op bezwaar van 8 november 2012 (bestreden besluit) heeft het Uwv de bezwaren van appellante tegen het besluit van 24 augustus 2012 niet-ontvankelijk verklaard. Volgens het Uwv is het bezwaar te laat ingediend en is geen sprake van verschoonbare termijnoverschrijding.

2. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.

Appellante heeft in hoger beroep herhaald dat zij het besluit van 24 augustus 2012 niet (tijdig) heeft ontvangen. In dit verband heeft appellante aangevoerd dat zij eerst door een besluit van 19 september 2012, waarbij haar een uitkering is toegekend op grond van de Werkloosheidswet, kennis heeft genomen van het Wet WIA-besluit omdat daarin was opgenomen “omdat u na ziekte geen WIA-uitkering krijgt en nog geen werk heeft”.

Het Uwv heeft aangevoerd dat het hier geen geloofwaardige ontkenning van de ontvangst van het besluit van 24 augustus 2012 betreft. De datering van het besluit van

24 augustus 2012 is tevens de verzenddatum. Het Uwv heeft een overzicht van het zogenoemde Elektronisch Archief/Elektronisch Dossier (EAED) overgelegd, waarin het besluit van 24 augustus 2012 is vermeld.

4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Op grond van artikel 6:7 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bedraagt de termijn voor het indienen van een bezwaarschrift zes weken. Op grond van artikel 6:8, eerste lid, van de Awb vangt de termijn aan met ingang van de dag na die waarop het besluit op de voorgeschreven wijze is bekendgemaakt. In artikel 3:41, eerste lid, van de Awb is bepaald dat de bekendmaking van besluiten die tot een of meer belanghebbenden zijn gericht, geschiedt door toezending of uitreiking aan hen.

Op grond van artikel 6:11 van de Awb blijft ten aanzien van een na afloop van de termijn ingediend bezwaarschrift niet-ontvankelijkverklaring op grond daarvan achterwege indien redelijkerwijs niet kan worden geoordeeld dat de indiener in verzuim is geweest.

Indien een geadresseerde stelt dat hij een niet aangetekend verzonden besluit niet heeft ontvangen, is het in beginsel aan het bestuursorgaan om aannemelijk te maken dat het besluit wel op het adres van de geadresseerde is ontvangen. De omstandigheid dat per post verzonden stukken in de regel op het daarop vermelde adres van de geadresseerde worden bezorgd, rechtvaardigt evenwel het vermoeden van ontvangst van het besluit op dat adres. Dit brengt mee dat het bestuursorgaan in eerste instantie kan volstaan met het aannemelijk maken van verzending naar het juiste adres. Daartoe is in ieder geval vereist dat het besluit is voorzien van de juiste adressering en een verzenddatum en dat sprake is van een deugdelijke verzendadministratie. Voorts dient niet gebleken te zijn van recente problemen bij de verzending van poststukken. Indien het bestuursorgaan de verzending van het besluit aannemelijk heeft gemaakt ligt het vervolgens op de weg van de geadresseerde dit vermoeden te ontzenuwen. Hiertoe is niet vereist dat de geadresseerde aannemelijk maakt dat het besluit niet op zijn adres is ontvangen. Voldoende is dat op grond van hetgeen hij aanvoert de ontvangst redelijkerwijs kan worden betwijfeld. Slaagt de betrokkene daarin, dan zal de ontvangst van het besluit slechts aannemelijk geoordeeld kunnen worden indien het bestuursorgaan daarom nader bewijs levert. Tegen de achtergrond van het hiervoor vermelde beoordelingskader wordt het volgende overwogen.

Niet aannemelijk is geworden dat het besluit van 24 augustus 2012 op die dag daadwerkelijk aan appellante is verzonden. De vermelding van het besluit van

24 augustus 2012 in het EAED vormt geen bewijs dat dit besluit is verzonden. Voor zover uit het EAED al de vervaardiging en de archivering van het besluit van 24 augustus 2012 blijkt, wordt hieruit niet duidelijk op welke datum dit besluit ter bestelling aan TGP Post is aangeboden. Evenmin heeft het Uwv op andere wijze aannemelijk gemaakt dat het besluit is verzonden. In dit verband wordt nog overwogen dat aanknopingspunten voor de stelling van het Uwv, dat sprake is van een ongeloofwaardige ontkenning van de ontvangst van het besluit van 24 augustus 2012, ontbreken.

Het voorgaande betekent dat de termijn bedoeld in artikel 6:7 van de Awb niet is aangevangen één dag na de datering van dat besluit. Gelet op de onder 3.1 weergegeven stelling van appellante houdt de Raad het ervoor dat het besluit van 24 augustus 2012 op

19 september 2012 bekend is gemaakt, zodat de termijn waarbinnen appellante tijdig bezwaar kon maken eindigde op 31 oktober 2012. Nu het bezwaarschrift op 25 oktober 2012 door het Uwv is ontvangen, is tijdig bezwaar gemaakt.

Dit betekent dat het Uwv bij het bestreden besluit ten onrechte het bezwaar tegen het besluit van 24 augustus 2012 niet-ontvankelijk heeft verklaard. Het bestreden besluit en ook de aangevallen uitspraak komen dan ook voor vernietiging in aanmerking. Het Uwv dient een nieuw inhoudelijk besluit te nemen op het tegen het besluit van 24 augustus 2012 gemaakte bezwaar.

5. Aanleiding bestaat om het Uwv te veroordelen in de proceskosten van appellante. Deze kosten worden begroot op € 487,- in beroep en op € 1.217,50 in hoger beroep, in totaal

€ 1.704,50.