Rb. Limburg, 25-06-2024, nr. C/03/320454 / FA RK 23-2791

Het procesverloop blijkt uit:

- het verzoekschrift van de moeder, binnengekomen bij de rechtbank op 19 juli 2023;

- het verweerschrift tevens zelfstandig verzoek van de vader, binnengekomen bij de rechtbank op 5 september 2023;

- de aanvullende stukken van de moeder, binnengekomen bij de rechtbank op 6 september 2023, 19 oktober 2023 en 24 april 2024;

- het verweerschrift op zelfstandig verzoek van de moeder, binnengekomen bij de rechtbank op 3 oktober 2023;

- de aanvullende stukken van de vader, binnengekomen bij de rechtbank op 30 april 2024;

- de mondelinge behandeling op 1 mei 2024 waarbij zijn verschenen:

De moeder is niet in persoon verschenen.

Voorafgaand aan het inmiddels ontbonden huwelijk van de moeder en de vader zijn geboren:

- [minderjarige 1] , in [geboorteplaats 1] op [geboortedatum 1] 2013,

- [minderjarige 2] , in [geboorteplaats 1] op [geboortedatum 2] 2016.

De ouders hebben gezamenlijk het gezag. [minderjarige 1] en [minderjarige 2] verblijven bij de moeder.

Bij beschikking van deze rechtbank van 25 augustus 2020 is, uitvoerbaar bij voorraad, bepaald dat [minderjarige 1] en [minderjarige 2] :

Bij beschikking van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 25 maart 2021 is de beschikking van deze rechtbank van 25 augustus 2020:

Bij beschikking van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 10 juni 2021 is de beschikking van deze rechtbank van 25 augustus 2020 voor wat betreft de zorgregeling bekrachtigd en uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

Bij beschikking van het arrondissementsgerecht Koszalin (Polen) van 21 oktober 2022 is beslist dat de beschikking van deze rechtbank van 25 augustus 2020 en de beschikking van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 25 maart 2021 niet voor erkenning op het gebied van de Republiek Polen vatbaar zijn.

De moeder verzoekt, uitvoerbaar bij voorraad, voor zover rechtens mogelijk en voor zover het de rechtbank niet aan rechtsmacht ontbreekt en de rechtbank derhalve de nietontvankelijkheid ten aanzien van de onderhavige verzoeken moet uitspreken dan wel voor zover deze kwestie niet moet worden verwezen naar het bevoegde gerecht in Polen:

I. te bepalen dat de Poolse beslissing van 21 oktober 2022 in Nederland kan worden erkend;

II. althans te bepalen dat de hoofdverblijfplaats van de kinderen wordt bepaald bij de moeder;

III. het recht op omgang tussen de vader en de kinderen te ontzeggen althans stop te zetten;

IV. dan wel in goede justitie zodanige beslissingen in lijn met de onderhavige verzoeken te nemen;

V. kosten rechtens.

Ter onderbouwing van haar verzoeken stelt de moeder dat zij medio 2018 met de kinderen is teruggekeerd naar haar geboorteland Polen. Bij haar aankomst in Polen is de vader in Polen een teruggeleidingsprocedure gestart. De uitkomst daarvan was dat de moeder niet met de kinderen diende terug te keren naar Nederland. Dit oordeel is in hoger beroep gehandhaafd. De weigeringsgrond hield verband met een ernstige mate van huiselijk geweld, waarvan ook de kinderen getuige zijn geweest. Met name [minderjarige 1] heeft door de gebeurtenissen een zodanig trauma opgelopen, dat zij onder geen beding nog contact wenst met de vader. Ondanks het bestaan van deze weigeringsgrond heeft de Nederlandse rechter de Poolse beslissing ‘overruled’ en de hoofdverblijfplaats van de kinderen bij de vader bepaald. De vader heeft hierna een kort geding procedure gevoerd strekkende tot tenuitvoerlegging van deze beschikking. Uiteindelijk heeft het gerechtshof ’s-Hertogenbosch bij arrest van 17 januari 2023 de moeder veroordeeld tot nakoming van de beschikking van de rechtbank Limburg van 25 augustus 2020 onder verbeurte van een dwangsom. Ten tijde van de procedure in Nederland heeft de Poolse rechter bij beslissing van 21 oktober 2022 bepaald dat de beschikking van 25 augustus 2020, die is bekrachtigd op 25 maart 2021, niet voor erkenning vatbaar is in Polen. Uit de motivering van die uitspraak blijkt dat de Poolse rechtbank heeft bepaald dat de Nederlandse beslissing in strijd is met de (Poolse) openbare orde. De moeder verzoekt om erkenning van de Poolse beschikking van 21 oktober 2022. In principe gaat het om erkenning van een beschikking met betrekking tot de ouderlijke verantwoordelijkheden en aldus zou deze beslissing van rechtswege in Nederland moeten worden erkend op grond van artikel 30 van de Verordening (EG) nr. 2019/1111 van de Raad betreffende de bevoegdheid, de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en betreffende internationale kinderontvoering (Brussel II-ter).

Mocht de rechtbank niet overgaan tot erkenning van de Poolse beschikking, dan verzoekt de moeder wijziging van de hoofdverblijfplaats van de kinderen. Vanuit de premisse dat de gewone verblijfplaats van een kind in beginsel niet wijzigt zolang er sprake is van een internationale kinderontvoering en de kinderen in Nederland zouden moeten verblijven, zou de rechtbank Limburg nog steeds rechtsmacht kunnen hebben om ten gronde te beslissen over de ouderlijke verantwoordelijkheid. Als het recht van de gewone verblijfplaats is dan het Nederlands recht van toepassing. Primair stelt de moeder zich echter op het standpunt dat de gewone verblijfplaats van de kinderen inmiddels, door verloop van tijd, alsnog is gewijzigd naar Polen. Vanwege deze wijziging is de rechtbank Limburg onbevoegd om van de onderhavige verzoeken kennis te nemen. In feite zal dat moeten leiden tot een nietontvankelijkheid van de verzoeken. De Poolse rechter is bovendien, vanwege de bijzondere band van de kinderen met de Poolse staat, beter in staat om de belangen van de kinderen in deze specifieke zaak te beoordelen. Mocht de rechtbank Limburg wel rechtsmacht aannemen, dan zal de moeder verzoeken om verwijzing van de procedure naar Polen. Op grond van artikel 12 lid 1 sub b Brussel II-ter kan de Nederlandse rechter de Poolse rechter verzoeken de bevoegdheid over te nemen als hij van mening is dat die rechter beter in staat is het belang van het kind te beoordelen.

Voor zover de zaak niet wordt verwezen stelt de moeder dat ondanks dat de hoofdverblijfplaats van de kinderen in 2021 bij de vader is bepaald, deze beslissing vanwege het verloop van de tijd in strijd is gekomen met het zwaarwegende belang van de kinderen. Dat belang dient altijd van eerste orde te zijn. Immers, deze beslissing is van een aantal jaren geleden en de kinderen zijn nog verder geworteld en geïntegreerd in hun sociale en familiale omgeving in Polen. De kinderen ontwikkelen zich naar behoren en hebben geen enkele behoefte aan een terugkeer naar Nederland. Het hele leven van de kinderen is bepaald in Polen en daar ligt hun toekomstperspectief. Mocht het aanstonds niet duidelijk of overtuigend genoeg zijn dat de kinderen in Polen zijn geworteld, dan verzoekt de moeder om een nader onderzoek te gelasten naar de leefsituatie van de kinderen in Polen en (on)mogelijkheden in Nederland.

De enige bedreiging in het leven van de kinderen die de moeder ziet, is de vrees bij hun moeder voor een plotselinge wijziging van de verblijfplaats door tenuitvoerlegging van de Nederlandse beslissing. Daar komt bij dat de kinderen ernstig zijn getraumatiseerd door hun verblijf in Nederland en dat zij ernstig verzet vertonen bij de mogelijkheid van een verblijf bij hun vader. Ten slotte meent de moeder dat er geen enkel zicht is op de omstandigheden betreffende het leven van de vader. Onduidelijk is of hij heeft gewerkt aan zijn kennelijke alcoholprobleem, zijn agressieregulatie en of hij wel in staat is de banden van de moeder met de kinderen te bevorderen. Gevreesd wordt dat de kinderen in het gedrang zullen komen en hun belangen worden veronachtzaamd als zij plotseling in het gezin van de vader moeten gaan verblijven. De kinderen zullen bij terugkeer uit hun sociale leven worden gerukt, wat zeker niet in het belang is van deze kinderen. Gezien het tijdsverloop zal een mogelijke terugkeer naar Nederland leiden tot een zodanige onrust, onduidelijkheid en onveiligheid bij de kinderen dat dit niet in hun belang kan worden geacht. Daarenboven zal handhaving van de beslissing van het Nederlandse gerechtshof onlosmakelijk een scheiding van de moeder en de kinderen met zich brengen, wat de kinderen zeer waarschijnlijk in een psychisch onmogelijke situatie zal brengen. Immers, de moeder zal nimmer terugkeren naar Nederland. Na haar scheiding is zij op geen enkele wijze deugdelijk beschermd door de Nederlandse autoriteiten en heeft de nadruk enkel en altijd gelegen bij het herstel van de band tussen de vader en de kinderen, waarbij haar persoonlijke belangen werden veronachtzaamd. In de tussentijd heeft de moeder haar leven in Polen weer opgebouwd en vormgegeven en dat zal zij niet opgeven. Juist vanwege de gewijzigde omstandigheden, de volledige integratie van de kinderen in de Poolse omgeving, de huidige situatie in het leven van de kinderen, hun verbondenheid met de moeder, alsmede hun verzet en gebrek aan zicht op de situatie van de vader, zou de mogelijke tenuitvoerlegging van de beslissing van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch in strijd komen met het recht op ‘family life’, zoals beschermd in onder meer artikel 8 van het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). Een gedwongen terugkeer naar Nederland zou een disproportionele inbreuk maken op het recht op het respect voor ‘family life’ van de moeder en de kinderen en is daarnaast ook in strijd met de belangen van de kinderen op grond van onder meer artikel 3 van het Internationaal Verdrag voor de rechten van het kind (IVRK).

De moeder concludeert tot afwijzing van het zelfstandig verzoek van de vader (tot het beëindigen van het gezamenlijk gezag) althans concludeert zij dat het gezamenlijk gezag in stand dient te blijven en tot afwijzing van het voorwaardelijk zelfstandig verzoek van de vader (zie hierna onder 4.1.).

De moeder kan zich niet vinden in het verzoek van de vader. Er was gedurende de relatie met de vader sprake van diverse problematiek. Nadat de moeder het niet meer vol kon houden en vertrok naar een plek waar zij zich weer veilig kon voelen, is zij degene die de afgelopen jaren onafgebroken de verzorging en opvoeding van de kinderen op zich heeft genomen. Los van de vraag of de beslissing van de moeder juridisch en moreel juist was, zijn dit wel de feiten. De kinderen hebben hun leven in Polen. Zij kiezen niet voor deze strijd en de mogelijke onzekerheid over hun bestaan die hen wordt aangedaan. Uit de beschikbare informatie blijkt dat de kinderen naar behoren opgroeien en worden verzorgd. De kinderen met dwang uit deze veilige situatie halen, zou hen meer schaden dan goed doen. In feite komt de ontwikkeling van de kinderen al ernstig in het gedrang door de strijd die de vader nu voert over het gezag. Juist vanwege de feitelijke en praktische omstandigheden dat de kinderen bij de moeder wonen, is het niet in het belang van de kinderen om het gezamenlijk gezag te beëindigen. In feite wordt de moeder dan onmachtig gemaakt om nog beslissingen over de kinderen te nemen, terwijl zij feitelijk wel voor hen zorgt. Dat leidt tot de conclusie dat het verzoek moet worden afgewezen. Vanwege de ernstig verstoorde relatie tussen de ouders, het gebrek aan vertrouwen en het ontbreken van enige vorm van communicatie zonder dat daar een mogelijkheid voor herstel wordt gezien, waardoor de kinderen volledig klem zitten tussen de ouders, is de enige gerechtvaardigde conclusie dat de moeder wordt belast met het eenhoofdig gezag. Voor wat betreft de verstoorde communicatie verwijst de moeder naar de uitspraak van de Poolse strafrechter waaruit blijkt dat de vader is veroordeeld voor huiselijk geweld. De moeder is daarom gerechtvaardigd bang voor de vader. De angst wordt ook gedeeld door de kinderen die kennelijk meer hebben meegemaakt. Als de vader het eenhoofdig gezag zou krijgen, vraagt de moeder zich af of de vader in staat is om vorm te geven aan het ouderschap. In het verleden heeft de vader blijk gegeven van een gebrek aan zelfinzicht aangezien hij zijn alcoholproblemen, agressieproblemen en het huiselijk geweld niet onderkent. De moeder vraagt zich af of de vader daarvoor een oplossing heeft gevonden. De moeder wenst niet dat de kinderen worden blootgesteld aan dezelfde problematiek als die zij heeft moeten verdragen. In weerwil van de feitelijke omstandigheden, stelt de vader ongemotiveerd dat de kinderen in Nederland aan hem waren gehecht. De moeder betwist dat. Uit de beschikbare rapportages blijkt dat de kinderen een trauma hebben opgelopen door het gedrag van de vader. Hun angst voor de vader zorgt ervoor dat de kinderen stress hebben dat zij uit hun veilige omgeving worden weggerukt en opnieuw moeten gaan wortelen in een voor hen inmiddels vreemd land, zonder dat daarbij is stilgestaan bij de problematiek en de afstand waarop de moeder zich dan bevindt. De vader geeft met zijn verzoeken geen blijk van enig inzicht in wat voor de kinderen wenselijk(er) is. Door de kinderen in een keer weg te halen uit hun veilige en vertrouwde omgeving, vergroot de vader de kans op nog meer trauma’s. De verzoeken van de vader moeten daarom worden afgewezen. De vader benadrukt in zijn zelfstandig verzoek dat er een risico is op herontvoering. Deze bewering is niet onderbouwd. De moeder en de kinderen hebben hun leven in Polen, zij zijn daar geïntegreerd in de samenleving en hebben geen reden om in die situatie verandering te brengen. Het enige waar de moeder het mee eens is, is dat de kinderen duidelijkheid nodig hebben. De moeder denkt dat een eventuele terugkeer van de kinderen naar Nederland niet zonder schade van hun psyche kan zijn. Als de kinderen terug naar Nederland zouden gaan, zouden zij gescheiden worden van hun primaire verzorger. Dat is ook een trauma. De moeder zal niet remigreren naar Nederland als de kinderen in Nederland zouden gaan wonen. Zij heeft haar leven in Polen.

Ten aanzien van het voorwaardelijk verzoek van de vader stelt de moeder dat een coouderschap niet in het belang is van de kinderen. De moeder heeft de opvoeding van de kinderen alleen gedragen. Bovendien heeft zij duidelijk gemaakt dat zij de omgang wil stopzetten. Zou de moeder meewerken aan een co-ouderschap, dan zou zij in feite de mening van de kinderen negeren. Dat kan niet van de moeder worden gevergd. Op grond daarvan is co-ouderschap geen optie. Mocht het zo lopen dat de kinderen naar Nederland terugkeren, dan is het wenselijk dat het contact met de vader geleidelijk wordt opgebouwd. De moeder staat open voor contact tussen de vader en de kinderen in Polen als de kinderen in Polen zouden kunnen blijven. De kinderen hebben er belang bij en behoefte aan om contact te hebben met de vader. De moeder weet niet wat het risico is en hoe de kinderen contact zouden gaan beleven. De vraag is of zij dit aankunnen, omdat er weerstand is opgebouwd. Het laatste wat moet gebeuren, is de kinderen traumatiseren. Het belang van de kinderen moet vooropstaan. De moeder staat open voor een onderzoek door de raad. De moeder is bang dat de kinderen van haar worden afgepakt.

De vader concludeert:

en verzoekt bij wijze van zelfstandig verzoek:

- het gezamenlijk gezag te beëindigen, zo begrijpt de rechtbank, en de vader te belasten met het eenhoofdig gezag over de kinderen;

en voorwaardelijk:

- in geval de moeder bereid is mee te werken aan begeleiding van hulpverlening in Nederland en stapsgewijs en in overleg en na instemming van de hulpverlening, de zorgregeling uit te bouwen naar een co-ouderschap, waarbij de wissel wekelijks op vrijdagmiddag na school plaatsvindt en de verdere afspraken in een ouderschapsplan worden vastgelegd onder supervisie van hulpverlening en/of mediator.

De vader is van mening dat de kinderen door de moeder moeten worden teruggebracht naar Nederland dan wel dat de vader de kinderen in Polen ophaalt. Daarvoor verwijst de vader naar de beschikking van de rechtbank Limburg van 25 augustus 2020. De moeder weigert sinds die beschikking ieder contact tussen de vader en de kinderen. Om de moeder tot nakoming te dwingen heeft de vader in kort geding de rechtbank Limburg verzocht de moeder te veroordelen tot nakoming van de beschikking van 25 augustus 2020. De rechtbank Limburg heeft zich bij vonnis van 6 oktober 2021 onbevoegd verklaard ten aanzien van die vordering. Het gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft op 17 januari 2023 zich wel bevoegd geacht. De vader heeft het arrest van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 17 januari 2023 aan de moeder laten betekenen. De moeder heeft daaraan geen gehoor gegeven en inmiddels een bedrag aan dwangsommen verbeurd van € 100.000,-. Het verzoek van de moeder tot erkenning van de Poolse beschikking in Nederland is in strijd met de uitspraak van het gerechtshof ’sHertogenbosch. Nederland is en blijft bevoegd om beslissingen te nemen over de kinderen die door hun ongeoorloofde overbrenging naar Polen hun gewone verblijfplaats in Nederland niet hebben verloren. De vader vraagt het verzoek van de moeder niet-ontvankelijk dan wel ongegrond te verklaren.

De moeder is in Polen verschillende procedures gestart met als doel dat de kinderen niet meer naar Nederland hoefden terug te keren. Intussen blijkt uit de laatste Poolse beslissingen van 31 mei 2023 dat er geen weigeringsgrond is voor teruggeleiding van de kinderen naar de vader. De Nederlandse rechter heeft na het horen van de moeder, de vader en de betrokken autoriteiten in Nederland geconstateerd en beschikt dat er geen aanleiding is voor een weigeringsgrond. Ook de Poolse rechtbank heeft intussen beslist dat de Nederlandse uitspraak wel wordt erkend in Polen bij beschikking van 8 maart 2022. De beschikking van de Poolse rechter van 21 oktober 2022 staat haaks op die beschikking en is in strijd met het Europees recht. Het lijkt er voorzichtig op dat de Poolse rechter alsnog de beschikking van de rechtbank Limburg van 25 augustus 2020 ten uitvoer gaat leggen. Dat wordt ook bevestigd door de meest recente uitspraak van de Poolse rechter van 30 augustus 2023. De Poolse rechtbank heeft zich onbevoegd verklaard ten gunste van de Nederlandse rechtbank Limburg ten aanzien van het verzoek van de moeder tot wijziging van het gezag en afgifte van een paspoort voor de kinderen.

Ten aanzien van de wijziging van de hoofdverblijfplaats stelt de vader dat de moeder zich herhaaldelijk in extreem agressieve, negatieve bewoordingen over de vader heeft uitgelaten. De vader werd beticht van huiselijk geweld. Dit is compleet verzonnen en heeft niet in Nederland, maar wel in Polen gehoor gevonden. De vader is door de Poolse rechtbank, na een eerdere seponering, alsnog strafrechtelijk veroordeeld. De opgelegde taakstraf kan de vader in Nederland uitvoeren en de opgelegde geldsom is in Polen voldaan. De beweringen van de moeder over huiselijk geweld en alcoholmisbruik zijn door de Nederlandse politie, Veilig Thuis en jeugdzorg onderzocht. Er is hen niet gebleken dat die beweringen klopten. Dat de ontvoering van de kinderen traumatisch is geweest, zal een impact hebben gehad. Na de ontvoering zijn de kinderen bijna altijd onder de hoede van de moeder en de grootmoeder moederszijde geweest. Dat de moeder sinds haar vertrek naar Polen geen goed woord meer over heeft voor de vader zal zeer waarschijnlijk ook de kern uitmaken van het verhaal dat de moeder over de vader heeft verteld. Het is voorstelbaar dat de kinderen negatief zijn beïnvloed door het verhaal van de moeder. Zij hebben geen mogelijkheid gehad om zelf het contact met de vader te ervaren. De vader heeft er nog steeds vertrouwen in dat bij hereniging van de kinderen met de vader dit goed zal gaan. De vader is ervan overtuigd dat de kinderen bij herstel van het contact in staat zullen zijn zich opnieuw te hechten aan de vader. De kinderen hadden in Nederland ook goed contact met de familie van de vader. De vader spreekt Pools en kan prima met de kinderen communiceren. Dat zij niet actief Nederlands spreken is niet erg. Door toedoen van de moeder zijn de kinderen vervreemd van de vader en van Nederland. De kinderen waren in Nederland geworteld, gehecht en gelukkig. Het is in het belang van de kinderen om het contact met de vader zo spoedig mogelijk te herstellen. De moeder geeft ten onrechte aan dat zij geen steun heeft gekregen van de Nederlandse autoriteiten. De moeder is gehoord en haar beweringen zijn onderzocht. De moeder heeft geen gebruik gemaakt van de aangeboden hulp. Na de ontvoering van de kinderen is de vader vaak in Polen geweest, maar slechts vier keer heeft hij onder toezicht contact mogen hebben met de kinderen. De moeder heeft in mei 2023 ook niet meegewerkt aan de overdracht van de kinderen aan de vader. Als de rechtbank het verzoek van de moeder toewijst, betekent dit dat de vader geen enkel contact meer met de kinderen zal krijgen, zo blijkt ook uit haar verzoek tot ontzegging van de omgang. Nederland zal door toewijzing van het verzoek iedere rechtsmacht verliezen. Dat de moeder op voorhand al de keuze heeft gemaakt niet naar Nederland terug te keren, omdat zij door de Nederlandse autoriteiten onvoldoende is beschermd, is onbegrijpelijk. De moeder stelt dat een gedwongen terugkeer in strijd is met het recht op ‘family life’. De vader vraagt zich af of niet juist de moeder de kans op ‘family life’ voor de vader wil blokkeren. Het is van belang dat de kinderen met beide ouders contact hebben en houden. De vader herhaalt dat hij de moeder mee zal helpen een woning te zoeken en haar financieel wil ondersteunen in het eerste jaar en, ongeacht wat is gebeurd, de zorg voor de kinderen wil verdelen in de vorm van een coouderschap. Mocht de moeder dit blijven weigeren, dan is de vader in staat de kinderen zelf op te voeden. De vader realiseert zich dat een terugkeer voor de kinderen niet gemakkelijk zal zijn. De vader zal zeker het contact tussen de kinderen en de moeder waarborgen. De vader verzoekt het verzoek van de moeder af te wijzen.

Ten aanzien van de ontzegging van de omgang stelt de vader dat de moeder op geen enkele wijze motiveert waarom de omgang tussen de vader en de kinderen moet worden ontzegd. De moeder laat na de ontzeggingsgronden te motiveren. De vader verzoekt dit verzoek primair niet-ontvankelijk te verklaren bij gebrek aan motivering en subsidiair het verzoek af te wijzen.

Ter onderbouwing van zijn zelfstandige verzoeken stelt de vader dat gezien de houding van de moeder en de manier waarop zij de vader uit het leven van de kinderen wil bannen en het feit dat de moeder geen uitvoering geeft aan de beschikking van de rechtbank Limburg van 25 augustus 2020, de moeder zich niet gedraagt zoals een gezaghebbende ouder zich behoort te gedragen. De vader vreest dat de moeder niet gaat meewerken aan het verkrijgen van paspoorten voor de kinderen, zodat de vader de kinderen (niet) kan meenemen naar Nederland. Hij vreest dat er een grote kans is op her-ontvoering wat zeker niet in het belang is van de kinderen. De vader vreest ook dat de moeder geen toestemming zal geven voor de school en hulpverlening voor de kinderen in Nederland. Voor de kinderen is het van belang dat er juridische duidelijkheid komt. De vader stelt dat sprake is van een wijziging van omstandigheden nu de moeder de vader geen enkele toegang geeft tot de kinderen en weigert de beschikking van de rechtbank Limburg van 25 augustus 2020 uit te voeren. Daarnaast is sprake van het klem- of verloren-criterium, doordat de moeder de kinderen niet heeft teruggebracht naar Nederland, over en weer geen vertrouwen is tussen de ouders, de kinderen daar last van hebben en niet valt te verwachten dat de moeder bereid is tot een constructieve samenwerking. Ook anderszins is wijzing van het gezag in het belang van de kinderen noodzakelijk. De kans op her-ontvoering van de kinderen is reëel en de vader moet bij terugkomst van de kinderen met de school en hulpverlening kunnen overleggen en beslissingen kunnen nemen, zonder dat de moeder dit tegenhoudt. Bovendien is de juridische positie van de vader buiten de landsgrenzen sterk bij eenhoofdig gezag en kan hij zonder juridische procedures de kinderen weer terughalen in het geval dat de moeder de kinderen weer ongeoorloofd meeneemt. Als de kinderen terugkomen naar Nederland, lijkt de vader dat de enige optie is dat de kinderen door beide ouders worden opgevoed. In Polen is dat niet mogelijk. De vader verwijst naar de verklaring van de moeder van 18 april 2024 (bijlage 16). Daarin laat de moeder geen enkele ruimte dat zij gaat meewerken aan contact tussen de kinderen en de vader. De kinderen leven met de gedachte dat de vader niet in hen investeert. In het verleden zijn concrete afspraken gemaakt met de vorige advocaat van de moeder. De moeder is die afspraken niet nagekomen. De moeder vreest dat zij wordt opgepakt als zij naar Nederland komt, maar dat is niet aan de orde. Er lopen geen aangiftes tegen de moeder. De vader is ervan overtuigd dat de moeder niet gaat veranderen. De grootouders moederszijde zijn nog fanatieker. Zij betalen de procedures en zij bepalen hoe zaken verlopen. De moeder staat in Polen onder teveel druk. Hij heeft bij eenhoofdig gezag een grotere kans om de uitspraak van 25 augustus 2020 te effectueren en de kinderen op korte termijn naar Nederland te halen. Als de kinderen naar Nederland komen, zal er worden gezorgd voor een zogeheten zachte landing. In een dergelijk geval is de raad betrokken en wordt in het gezin van de vader gekeken wat nodig is. Er is dan een kring van hulpverleners als de kinderen in Nederland zijn. Als de kinderen in Nederland zijn, zou de vader zijn verantwoordelijkheid nemen en (belangrijke) beslissingen samen met de moeder nemen, ook als de moeder in Polen zou blijven. De vader wil contact met de kinderen en de kans krijgen de band met hen te herstellen.

In het geval dat de moeder bereid is mee te werken aan begeleiding van hulpverlening in Nederland en zij bereid is stapsgewijs en in overleg en na instemming van de hulpverlening de zorgregeling uit te bouwen naar een co-ouderschap, waarbij de wissel wekelijks op vrijdagmiddag na school plaatsvindt en verdere afspraken in een ouderschapsplan worden vastgelegd onder supervisie van hulpverlening of een mediator, dan is een co-ouderschap het meest in het belang van de kinderen.

De raad maakt zich grote zorgen over de kinderen, onder andere over hun identiteitsontwikkeling. Zij hebben nu al last van de situatie en zitten klem tussen de ouders. [minderjarige 2] wil de vader niet zien, maar uit de stukken blijkt dat de contacten in het verleden prettig verliepen en dat er sprake was van een ontspannen contact. Dat wordt ook gezien door de professionals in Polen. Het contact van de kinderen met de vader is in het belang van de kinderen. De raad kan niet beantwoorden of dit contact in Nederland of in Polen moet zijn. De kinderen verdienen een onbelast contact met beide ouders. Als dat er niet is, is dat schadelijk, dat is nu al te zien. Er is bij de kinderen een bepaald negatief vaderbeeld. [minderjarige 1] trekt zich terug en [minderjarige 2] is angstig. De vraag met betrekking tot het gezag vindt de raad ingewikkeld. De vraag is wat het voor de kinderen betekent als zij niet naar Nederland zouden komen. Dan ontstaat de situatie waarbij de moeder geen beslissingen kan nemen, terwijl de kinderen wel bij haar in Polen verblijven. Beide ouders hebben hun verantwoordelijkheden, maar de vader wordt het onmogelijk gemaakt zijn rol uit te voeren. De raad herkent de door de vader geschetste werkwijze van een zogeheten zachte landing. De raad heeft mensen in dienst die gespecialiseerd zijn in (dit soort) internationale zaken. De kinderen worden niet zomaar bij de vader geplaatst. Zij worden op een goede manier ontvangen. De vraag is wat in het belang is van de kinderen, want linksom of rechtsom komen zij in een lastige positie. In Polen hebben zij geen contact met de vader en dat is schadelijk. Als de kinderen in Nederland zouden zijn, komt hun contact met de moeder onder druk te staan. De kinderen zitten sowieso in een situatie dat veel van hen wordt verwacht en dat zij met veel te maken krijgen. Het is in het belang van de kinderen dat er snel contact gaat zijn met de vader. Voor een uitgebreid inhoudelijk advies, zou de raad onderzoek moeten doen, omdat dan veel zorgvuldiger naar de situatie kan worden gekeken.

De rechtbank:

beëindigt het gezamenlijk gezag en bepaalt dat het gezag voortaan toekomt aan:- [de vader] , geboren op [geboortedatum 3] 1984 in [geboorteplaats 2] ,over:- [minderjarige 1] , geboren in [geboorteplaats 1] op [geboortedatum 1] 2013,

- [minderjarige 2] , geboren in [geboorteplaats 1] op [geboortedatum 2] 2016;

verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

wijst af het meer of anders verzochte.

bepaalt dat de griffier een afschrift van deze beschikking zal doen toekomen aan het centrale gezagsregister, om daarin aantekening te doen van de gewijzigde gezagssituatie.