HvJ EU, 12-03-2026, nr. C-150/25

Artikel 45 VWEU stelt:

De Overeenkomst tussen België en Frankrijk van 10 maart 1964 tot voorkoming van dubbele belasting en tot regeling van wederzijdse administratieve en juridische bijstand inzake inkomstenbelastingen, in de op het tijdstip van de feiten van het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: ‘Belgisch-Frans belastingverdrag’), bepaalt in artikel 10, lid 1:

Artikel 25 van dit verdrag luidt:

Artikel 104 van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992, in de versie die door de verwijzende rechter is voorgesteld als die welke van toepassing is op het hoofdgeding, bepaalt:

Artikel 155, eerste alinea, van dit wetboek bepaalt:

Circulaire nr. Ci.RH.331/575.420 (AFER 8/2008) van 12 maart 2008 bepaalt:

De code général des impôts (algemeen belastingwetboek), in de door de verwijzende rechter als de op het hoofdgeding toepasselijk aangeduide versie (hierna: ‘code général des impôts’), bepaalt in artikel 156:

Artikel 164 A van dat wetboek bepaalt het volgende:

Artikel 197 A van de code général des impôts bepaalt:

In haar schriftelijke opmerkingen concludeert de Franse regering dat de prejudiciële verwijzing niet-ontvankelijk is, omdat de verwijzende rechter het Hof om te beginnen verzoekt zich uit te spreken over de gevolgen van een eventuele schending van een bepaling van een belastingverdrag door een van de overeenkomstsluitende staten, hetgeen niet tot de bevoegdheid van het Hof behoort. Vervolgens heeft deze rechter volgens de Franse regering het juridische en feitelijke kader van het hoofdgeding onvoldoende uiteengezet. Tot slot is de gestelde vraag in wezen hypothetisch. Artikel 25 van het Belgisch-Franse belastingverdrag is namelijk niet van toepassing op dit geding op grond van het tweede lid van dit artikel, dat voor niet-ingezeten natuurlijke personen het voordeel van de daarin neergelegde discriminatieverbod beperkt tot personen die in de andere overeenkomstsluitende staat arbeid in loondienst verrichten. BX is echter geen werknemer in loondienst in Frankrijk, aangezien zijn arbeidsverhouding statutair en niet-contractueel van aard is.

In dit verband moet in de eerste plaats worden benadrukt dat wanneer een verzoek de in artikel 267, eerste alinea, VWEU gestelde grenzen overschrijdt van wat het mogelijke voorwerp van een prejudiciële verwijzing vormt, het niet niet-ontvankelijk moet worden verklaard, maar moet worden afgewezen wegens onbevoegdheid van het Hof (zie in die zin beschikking van 28 april 2025, A.En. Slovensko, C-201/24, EU:C:2025:288, punten 35–39).

Overeenkomstig deze beperkingen is het Hof niet bevoegd om uitspraak te doen over de vraag of een lidstaat de bepalingen heeft geschonden van een overeenkomst die die lidstaat met een of meer andere lidstaten heeft gesloten om de nadelige gevolgen die de parallelle uitoefening van belastingbevoegdheid door twee lidstaten kan meebrengen, weg te werken of te verminderen (arrest van 16 juli 2009, Damseaux, C-128/08, EU:C:2009:471, punt 22). Het is evenmin bevoegd om de verhouding te onderzoeken tussen een nationale maatregel en de bepalingen van een verdrag ter voorkoming van dubbele belasting, aangezien deze vraag niet onder de uitlegging van het Unierecht valt (arrest van 24 oktober 2018, Sauvage en Lejeune, C-602/17, EU:C:2018:856, punt 17).

Dit neemt echter niet weg dat het Hof in het kader van de procedure van artikel 267 VWEU bevoegd is om bij wijze van prejudiciële beslissing uitspraak te doen over de uitlegging van een bepaling van Unierecht in het licht van de feitelijke en juridische situatie die de verwijzende rechter in zijn verzoek heeft beschreven.

Wanneer een verwijzende rechter het bestaan vermeldt van een verdrag ter vermijding van dubbele belasting als bestanddeel van het relevante regelgevingskader, moet het Hof rekening houden met dat verdrag en met de uitlegging ervan door de verwijzende rechter, teneinde die rechter een voor hem nuttige uitlegging van het Unierecht te geven (zie in die zin arrest van 24 oktober 2018, Sauvage en Lejeune, C-602/17, EU:C:2018:856, punt 18).

Hieruit volgt dat het Hof, ook al is in het onderhavige geval de enige gestelde prejudiciële vraag gebaseerd op een premisse die verband houdt met de door de verwijzende rechter gegeven uitlegging van het Belgisch-Franse belastingverdrag, niet automatisch onbevoegd is, aangezien deze vraag de uitlegging betreft van artikel 45 VWEU en niet van dat verdrag. Het antwoord dat het Hof op deze vraag zal geven, hangt er echter van af of deze premisse juist is, wat door de verwijzende rechter moet worden nagegaan.

Wat in de tweede plaats de ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft, moet in herinnering worden gebracht dat er volgens vaste rechtspraak een vermoeden van relevantie geldt voor vragen over de uitlegging van het Unierecht die de nationale rechter heeft gesteld binnen het onder zijn verantwoordelijkheid geschetste wettelijke en feitelijke kader, waarvan de juistheid niet ter beoordeling van het Hof staat. Het Hof kan slechts weigeren uitspraak te doen op een verzoek van een nationale rechter om een prejudiciële beslissing wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van Unierecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of wanneer het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die noodzakelijk zijn om een zinvol antwoord te geven op de gestelde vragen [arrest van 18 juni 2024, Bundesrepublik Deutschland (Gevolgen van een beslissing tot toekenning van de vluchtelingenstatus), C-753/22, EU:C:2024:524, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

Wat in het bijzonder dit laatste geval betreft, is het vaste rechtspraak, die naar voren komt in artikel 94, onder b), van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat de noodzaak om tot een voor de nationale rechter nuttige uitlegging van het Unierecht te komen met name vereist dat deze rechter, ten eerste, de relevante feiten zoals die door hem zijn vastgesteld uiteenzet of, ten minste, een summier overzicht geeft van de feitelijke gegevens waarop de vragen berusten, en ten tweede, de wettelijke context omschrijft waarbinnen de gestelde vragen moeten worden geplaatst (zie in die zin arrest van 30 oktober 2025, Attal et Associés, C-321/24, EU:C:2025:836, punt 20 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In casu heeft de verwijzende rechter voldoende gedetailleerd het relevante feitelijke en juridische kader van het hoofdgeding uiteengezet opdat het Hof de gestelde vraag kan beantwoorden op een manier die nuttig is voor deze rechter. Ook al staat het niet aan het Hof om in het kader van de in artikel 267 VWEU bedoelde procedure uitspraak te doen over de vraag of de uitlegging van de verwijzende rechter van het Belgisch-Franse belastingverdrag of van het Franse recht juist is, aangezien in het kader van deze procedure — die berust op een duidelijke afbakening van de taken van de nationale rechterlijke instanties en van het Hof — elke waardering van de feiten en van het nationale recht, waarmee tussen twee lidstaten gesloten overeenkomsten moeten worden gelijkgesteld, tot de uitsluitende bevoegdheid van de nationale rechter behoort, blijkt bovendien niet kennelijk uit het dossier waarover het Hof beschikt dat de gestelde vraag geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding of dat het opgeworpen probleem hypothetisch is.

Derhalve is er geen reden om het verzoek om een prejudiciële beslissing niet-ontvankelijk te verklaren.

Met zijn prejudiciële vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 45 VWEU aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling waarvan de toepassing tot gevolg heeft dat het voordeel van de fiscale aftrek waarmee wordt beoogd rekening te houden met de persoonlijke en gezinssituatie van belastingplichtigen die ingezetenen zijn van een eerste lidstaat, gedeeltelijk verloren gaat in een situatie waarin zij beroepsinkomsten ontvangen in een tweede lidstaat en die inkomsten in de eerste lidstaat vrijgesteld zijn van belastingen op grond van een bilateraal belastingverdrag, terwijl ingezeten belastingplichtigen die geen inkomsten genieten uit een andere lidstaat, volledig recht hebben op deze aftrek wanneer het verlies van dat deel van deze aftrek op grond van dit bilateraal belastingverdrag in de tweede lidstaat had moeten worden gecompenseerd door de daaraan gekoppelde mogelijkheid om in de tweede lidstaat een soortgelijke aftrek te verkrijgen, evenredig aan de inkomsten die in die lidstaat zijn ontvangen.

In dit verband zij eraan herinnerd dat het verkeer van werknemers binnen de Unie krachtens artikel 45 VWEU vrij is. Volgens het tweede lid van dat artikel houdt dit de afschaffing in van elke discriminatie op grond van de nationaliteit tussen de werknemers der lidstaten, wat betreft de werkgelegenheid, de beloning en de overige arbeidsvoorwaarden.

Het is juist dat artikel 45, lid 1, VWEU stelt dat de bepalingen van de leden 1 tot en met 3 van dit artikel 45 niet van toepassing zijn op de betrekkingen in overheidsdienst. In de in het hoofdgeding aan de orde zijnde zaak, vormen de inkomsten die BX in een andere lidstaat dan zijn woonstaat ontvangt een salaris als ambtenaar.

Deze bepaling mag echter niet ruimer worden uitgelegd dan het doel waarvoor zij is vastgesteld, namelijk de lidstaten toe te staan om de toegang van buitenlandse onderdanen tot bepaalde betrekkingen in overheidsdienst te beperken, maar niet om discriminerende maatregelen vast te stellen inzake de bezoldiging of andere arbeidsvoorwaarden tegen onderdanen van andere lidstaten die zijn toegelaten tot dergelijke betrekkingen (zie in die zin arrest van 12 februari 1974, Sotgiu, 152/73, EU:C:1974:13, punt 4).

Artikel 45, lid 4, VWEU moet derhalve aldus worden uitgelegd dat de bepalingen in de leden 1 en 2 van artikel 45 enkel en alleen niet van toepassing zijn op een werknemer wat betreft de toegang tot bepaalde betrekkingen in overheidsdienst.

Deze bepaling staat er evenwel niet aan in de weg dat een ingezeten belastingplichtige die is tewerkgesteld in een overheidsdienst in een andere lidstaat zich in het kader van een fiscaal geschil kan beroepen op zijn hoedanigheid van ‘werknemer’ in de zin van artikel 45 VWEU wat betreft de belastingheffing op zijn inkomsten uit deze tewerkstelling.

Dat gezegd zijnde, moet ook worden opgemerkt dat elke lidstaat volgens de huidige stand van het Unierecht dus vrij blijft om, met inachtneming van dat recht, zijn eigen inkomstenbelastingsysteem te organiseren, zodat de vrijheden van verkeer niet aldus kunnen worden begrepen dat een lidstaat verplicht is om zijn belastingregeling af te stemmen op die van een andere lidstaat, teneinde te waarborgen dat in alle situaties de belasting aldus wordt geheven dat alle verschillen als gevolg van de nationale belastingregelingen verdwijnen (zie in die zin arresten van 27 februari 2020, AURES Holdings, C-405/18, EU:C:2020:127, punt 32, en 10 november 2022, VP CAPITAL, C-414/21, EU:C:2022:871, punt 19).

In het bijzonder is het vaste rechtspraak dat de nadelen die uit de parallelle uitoefening van heffingsbevoegdheden door verschillende lidstaten kunnen voortvloeien, zoals een dubbele belasting, geen door het VWEU verboden beperkingen vormen, voor zover deze uitoefening geen discriminatie oplevert (zie met name arrest van 25 februari 2021, Société Générale, C-403/19, EU:C:2021:136, punt 28 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Er is evenwel slechts sprake van discriminatie wanneer verschillende regels worden toegepast op vergelijkbare situaties of wanneer dezelfde regel wordt toegepast op verschillende situaties (zie met name arresten van 14 februari 1995, Schumacker, C-279/93, EU:C:1995:31, punt 30; 18 juni 2015, Kieback, C-9/14, EU:C:2015:406, punt 21, en 9 februari 2017, X, C-283/15, EU:C:2017:102, punt 29).

Daarbij dient de vergelijkbaarheid van een grensoverschrijdende situatie met een interne situatie te worden onderzocht op basis van het voorwerp, de inhoud en de nagestreefde doelstellingen van de betrokken regels (zie in die zin arresten van 13 november 2019, College Pension Plan of British Columbia, C-641/17, EU:C:2019:960, punt 65 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 30 januari 2020, Köln-Aktienfonds Deka, C-156/17, EU:C:2020:51, punt 76).

Wanneer de nationale voorschriften, om rekening te houden met de persoonlijke en gezinssituatie van de belastingplichtigen, voorzien in aftrekposten die bij de berekening van de grondslag van toepassing zijn op het wereldwijde inkomen, moet dan ook worden geoordeeld dat ingezeten belastingplichtigen en niet-ingezeten belastingplichtigen zich doorgaans niet in vergelijkbare situaties bevinden, aangezien de door niet-ingezeten belastingplichtigen in een staat verworven inkomsten, welke inkomsten daar in beginsel de enige belaste inkomsten zijn, doorgaans slechts een deel vormen van de totale inkomsten van deze belastingplichtigen (zie in die zin arrest van 14 februari 1995, Schumacker, C-279/93, EU:C:1995:31, punten 31 en 32).

Wanneer daarentegen een lidstaat een beginsel toepast op grond waarvan alle inkomsten van de belastingplichtige, ook de inkomsten uit het buitenland, in de woonplaats worden belast, moet worden geoordeeld dat ingezeten belastingplichtigen die dergelijke inkomsten uit het buitenland ontvangen naar aanleiding van de uitoefening van hun recht van vrij verkeer van werknemers en ingezeten belastingplichtigen die geen dergelijke inkomsten ontvangen, zich in vergelijkbare situaties bevinden.

Gezien deze vergelijkbaarheid van de situaties van de verschillende categorieën ingezeten belastingplichtigen wanneer de woonstaat zijn fiscale bevoegdheden uitoefent ten aanzien van alle inkomsten van deze belastingplichtigen, is het in beginsel aan die staat om alle aan de persoonlijke en de gezinssituatie verbonden belastingvoordelen aan de verschillende categorieën ingezeten belastingplichtigen toe te kennen — zelfs als deze belastingplichtigen over inkomsten uit buitenlandse bronnen beschikken — omdat deze lidstaat overigens, uitzonderingen daargelaten, het best in staat is om een beoordeling te geven van de persoonlijke draagkracht van die belastingplichtigen zoals die voortvloeit uit de inaanmerkingneming van hun wereldwijde inkomen en hun persoonlijke en gezinssituatie, aangezien zij daar — eveneens in beginsel — het centrum van hun persoonlijke, familiale en vermogensrechtelijke belangen hebben (zie in die zin arresten van 14 februari 1995, Schumacker, C-279/93, EU:C:1995:31, punten 32 en 33, en 12 december 2013, Imfeld en Garcet, C-303/12, EU:C:2013:822, punt 43).

Het Hof heeft evenwel erkend dat bij gebreke van unificatie- of harmonisatiemaatregelen op Unieniveau, de lidstaten die koppeling tussen de inaanmerkingneming door de woonstaat van enerzijds de wereldwijde inkomsten van hun inwoners en anderzijds hun persoonlijke en gezinssituatie mogen wijzigen door middel van bilaterale of multilaterale overeenkomsten ter voorkoming van dubbele belastingheffing. Een woonstaat die een principe toepast op grond waarvan alle inkomsten van de belastingplichtigen in de woonplaats worden belast, kan dus bij overeenkomst ontheven worden van de verplichting om volledig rekening te houden met de persoonlijke en gezinssituatie van de op zijn grondgebied wonende belastingplichtigen die hun economische activiteit minstens gedeeltelijk in een andere lidstaat verrichten, indien hij, bij wijze van uitzondering, met name gelet erop dat dergelijke overeenkomsten voorrang hebben boven een dergelijk beginsel, inkomsten uit de lidstaat waarmee het een dergelijke overeenkomst heeft gesloten, vrijstelt van belasting [zie in die zin arresten van 12 december 2002, De Groot, C-385/00, EU:C:2002:750, punt 99, en 15 juli 2021, Belgische Staat (Verlies van belastingvoordelen in de woonstaat), C-241/20, EU:C:2021:605, punt 44].

In een dergelijke situatie kan de woonstaat evenwel uitsluitend ontkomen aan de verplichting om volledig rekening te houden met de persoonlijke en gezinssituatie van deze ingezeten belastingplichtigen die hun economische activiteit minstens gedeeltelijk in een andere lidstaat uitoefenen, indien hun persoonlijke en gezinssituatie in het licht van alle aldus toegekende fiscale voordelen in verband met die situatie volledig in aanmerking is genomen [zie in die zin arresten van 12 december 2002, De Groot, C-385/00, EU:C:2002:750, punten 100 en 101, en 15 juli 2021, Belgische Staat (Verlies van belastingvoordelen in de woonstaat), C-241/20, EU:C:2021:605, punten 45 en 46].

In het onderhavige geval wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of een woonstaat geacht kan worden te zijn ontheven van die verplichting door het bestaan zelf van een bilateraal belastingverdrag waarin die lidstaat en de lidstaat van tewerkstelling de belasting van de wereldwijde inkomsten van een belastingplichtige onderling hebben verdeeld en naar evenredigheid van die verdeling rekening wordt gehouden met de persoonlijke en gezinssituatie van die belastingplichtige, ook al wordt dit verdrag door de tweede lidstaat niet toegepast op een manier die in de praktijk betekent dat in een van beide lidstaten naar behoren rekening wordt gehouden met deze situatie in zijn geheel.

In dit verband dient eraan te worden herinnerd dat de grondslag van de in punt 44 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak bestaat in de verplichting van de lidstaten om hun fiscale bevoegdheid uit te oefenen op een manier die niet-discriminerend is voor de ingezetenen van de Unie die hun recht op vrij verkeer van werknemers, dat gegarandeerd wordt door artikel 45, leden 1 en 2, VWEU, hebben uitgeoefend.

Wanneer de woonstaat een bilateraal belastingverdrag sluit waarbij die lidstaat en de lidstaat van tewerkstelling overeenkomen om de belasting op het wereldwijde inkomen van de belastingplichtigen die hun recht op het vrije verkeer van werknemers hebben uitgeoefend te verdelen en naar evenredigheid van die verdeling rekening wordt gehouden met de persoonlijke en gezinssituatie van die belastingplichtige, kan alleen maar worden geoordeeld dat de woonstaat zijn bevoegdheden op niet-discriminerende wijze heeft uitgeoefend, als de betrokken belastingplichtigen — als gevolg van de toepassing van de bepalingen van deze overeenkomst in elk van deze lidstaten — er zeker van kunnen zijn dat, zoals voor ingezetenen belastingplichtigen die geen inkomsten vanuit een andere lidstaat ontvangen, naar behoren rekening wordt gehouden met de gehele persoonlijke en gezinssituatie.

Opgemerkt zij dat het non-discriminatiebeginsel, zoals met name geconcretiseerd in artikel 45, leden 1 en 2, VWEU, namelijk beoogt alle maatregelen op te heffen die op het gebied van het vrije verkeer van werknemers aan een ingezetene van een andere lidstaat een strengere behandeling opleggen, of hem plaatsen in een situatie die hem rechtens of feitelijk benadeelt ten opzichte van de situatie waarin een eigen ingezetene wordt geplaatst in dezelfde omstandigheden (zie in die zin arrest van 13 december 1984, Haug-Adrion, 251/83, EU:C:1984:397, punt 14).

Wanneer een woonstaat met andere lidstaten afspreekt om de verplichting om rekening te houden met de gehele persoonlijke en gezinssituatie van de op zijn grondgebied ingezeten belastingplichtigen gedeeltelijk aan hen over te dragen, zal bijgevolg pas kunnen worden geoordeeld dat de woonstaat zijn fiscale bevoegdheid op niet-discriminerende wijze heeft uitgeoefend voor de ingezetenen van de Unie die hun recht op het vrije verkeer van werknemers hebben uitgeoefend, indien deze ingezetenen bij de uitoefening van dat recht niet worden geplaatst in een situatie rechtens of feitelijk die vergeleken met de situatie van ingezeten belastingplichtigen die dit recht op vrij verkeer van werknemers niet hebben uitgeoefend, nadelig is.

Wanneer een woonstaat een dergelijk bilateraal belastingverdrag sluit met een lidstaat van tewerkstelling, maar de rechterlijke instanties van die woonstaat naar behoren vaststellen dat — door de wijze waarop dit verdrag in de lidstaat van tewerkstelling wordt toegepast — het verlies van een deel van de aftrek die in de woonstaat geldt voor ingezeten belastingplichtigen wegens hun persoonlijke en gezinssituatie niet wordt gecompenseerd door de daaraan gekoppelde mogelijkheid om in de lidstaat van tewerkstelling een soortgelijke aftrek te verkrijgen, evenredig aan de in die lidstaat ontvangen inkomsten, moet daarentegen worden geoordeeld dat de woonstaat niet is ontheven van de verplichting om de persoonlijke en gezinssituatie van de ingezeten belastingplichtigen volledig in aanmerking te nemen.

Voor zover dit daadwerkelijk de wijze is waarop de lidstaat van tewerkstelling toepassing geeft aan het tussen de lidstaat van tewerkstelling en de woonstaat gesloten belastingverdrag, waardoor de betrokken ingezeten belastingplichtigen in de woonstaat in een nadeliger situatie worden geplaatst dan ingezeten belastingplichtigen die hun recht op vrij verkeer van werknemers niet hebben uitgeoefend, moet bijgevolg worden geoordeeld dat de regelgeving van die woonstaat een belemmering van het vrije verkeer van werknemers invoert, aangezien deze belastingplichtigen daardoor geen aanspraak kunnen maken op volledige inaanmerkingneming van hun persoonlijke en gezinssituatie,.

Een dergelijke belemmering is slechts toelaatbaar wanneer zij gerechtvaardigd is uit hoofde van dwingende redenen van algemeen belang (arrest van 14 maart 2019, Jacob en Lennertz, C-174/18, EU:C:2019:205, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak) of indien zij betrekking heeft op situaties die niet objectief vergelijkbaar zijn (zie in die zin arrest van 17 juli 2014, Nordea Bank Danmark, C-48/13, EU:C:2014:2087, punt 23).

In casu heeft noch de verwijzende rechter noch de Belgische regering echter melding gemaakt van dwingende redenen van algemeen belang die een dergelijke rechtvaardiging kunnen vormen, zoals de noodzaak om de samenhang van het Belgische belastingstelsel te waarborgen. Bovendien berust de identificatie van de belemmering in punt 51 van het onderhavige arrest juist op een analyse van de vergelijkbaarheid van de situatie waarin een ingezeten belastingplichtige zich bevindt die gebruik heeft gemaakt van zijn recht op vrij verkeer van werknemers en ten aanzien van wie de woonstaat een belastingverdrag als beschreven door de verwijzende rechter toepast, met in beginsel de situatie waarin een ingezeten belastingplichtige zich bevindt die een dergelijk recht niet heeft uitgeoefend.

Gelet op een en ander dient op de prejudiciële vraag te worden geantwoord dat artikel 45 VWEU aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling waarvan de toepassing tot gevolg heeft dat het voordeel van de fiscale aftrek waarmee wordt beoogd rekening te houden met de persoonlijke en gezinssituatie van belastingplichtigen die ingezetenen zijn van een eerste lidstaat, gedeeltelijk verloren gaat, in een situatie waarin zij beroepsinkomsten ontvangen in een tweede lidstaat en die inkomsten in de eerste lidstaat vrijgesteld zijn van belastingen op grond van een bilateraal belastingverdrag, terwijl ingezeten belastingplichtigen die geen inkomsten genieten uit een andere lidstaat volledig recht hebben op deze aftrek, wanneer het verlies van dat deel van deze aftrek op grond van dit bilateraal belastingverdrag in de tweede lidstaat had moeten worden gecompenseerd door de daaraan gekoppelde mogelijkheid om in de tweede lidstaat een soortgelijke aftrek te verkrijgen, evenredig aan de in die lidstaat ontvangen inkomsten, maar dit niet het geval is geweest wegens de manier waarop de tweede lidstaat dat verdrag heeft toegepast, tenzij er redenen van algemeen belang bestaan die een dergelijk verlies kunnen rechtvaardigen.