CRvB, 08-08-2024, nr. 21/4493 WMO15

Het college kan op grond van artikel 2.3.5, vierde lid, van de Wmo 2015 beslissen tot de verstrekking van een maatwerkvoorziening opvang. Deze maatwerkvoorziening dient een passende bijdrage te leveren aan het voorzien in de behoefte aan opvang en aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld zich zo snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in de samenleving. Onder opvang wordt in de Wmo 2015 verstaan het bieden van onderdak en begeleiding.3.De manier waarop aan de maatwerkvoorziening opvang feitelijk invulling wordt gegeven, zoals de plaatsing van de cliënt in een andere opvanglocatie, kan in de loop der tijd veranderen, zonder dat de aanspraak van de cliënt op opvang als zodanig hierdoor verandert. Dit is niet anders als de aanleiding voor de wijziging van de feitelijk geboden opvang is gelegen in een omstandigheid die (mede) is ontstaan door toedoen van de betrokkene, zoals bijvoorbeeld bij overtreding van de huisregels.

In dit geval heeft het college (tijdelijk) een andere feitelijke invulling gegeven aan de maatwerkvoorziening opvang van appellant door hem tijdelijk de toegang tot de opvanglocatie te ontzeggen en hem voor deze periode een time out-bed aan te bieden. Aan appellant is gedurende de gehele periode in geding onderdak en (ambulante) begeleiding geboden. Aan het recht van appellant op opvang is geen afbreuk gedaan.

Volgens vaste rechtspraak van de Raad kan de adequaatheid van opvang ter beoordeling worden voorgelegd aan de bestuursrechter.4.Dit kan ook in een situatie zoals hier, waarin tijdelijk de toegang tot een bepaalde opvanglocatie is ontzegd en elders een time out-bed is gegeven. Bij de beantwoording van de vraag of de geboden opvang adequaat is, dienen alle feiten en omstandigheden te worden meegewogen.

De Raad begrijpt het standpunt van appellant zo dat hij vindt dat het geboden time outbed in de gegeven omstandigheden geen adequate opvang is voor hem. Volgens hem rechtvaardigen de voorvallen van 12 en 13 april 2020 niet dat het college hem de toegang tot de desbetreffende opvanglocatie ontzegt en kon dat in ieder geval niet pas drie weken na deze voorvallen. Op dat moment was er namelijk geen aanleiding meer om hem uit de opvanglocatie te weren met het oog op het herstel van de rust en de veiligheid op de opvanglocatie. Verder stelt appellant zich, onder verwijzing naar de artikelen 3 en 9 van het IVRK en 8 van het EVRM op het standpunt dat het college de belangen van zijn kinderen onvoldoende heeft meegewogen. De kinderen zijn door het besluit gescheiden geweest van hun vader en dat heeft bij hen geleid tot slaapproblemen.

Het betoog van appellant slaagt niet.

De Raad is van oordeel dat in de gegeven omstandigheden niet gezegd kan worden dat aan appellant met het time out-bed gedurende drie dagen geen adequate opvang is geboden. Daarbij is van belang dat uit het bestreden besluit en de zich in het dossier bevindende rapportage van de opvanglocatie duidelijk naar voren komt dat appellant de huisregels heeft overtreden en zich ook daarna op een zodanig onbehoorlijke wijze heeft gedragen dat onrust ontstond en het gevoel van veiligheid in deze opvanglocatie in het gedrang kwam. Met de drie dagen ontzegging van de toegang tot deze opvanglocatie en het gelijktijdig aanbieden van een time out-bed op een andere locatie beoogde het college te bereiken dat appellant zijn gedrag zou veranderen en zich voortaan aan de huisregels zou houden. Dat bijna drie weken zijn verstreken tussen de incidenten op 12 en 13 april 2020 en het besluit van 2 mei 2020 maakt niet dat dit doel niet meer bereikt zou kunnen worden.

Het beroep op de artikelen 3 van het IVRK en 8 van het EVRM treft geen doel. Er bestaat geen grond voor het oordeel dat het college zich onvoldoende rekenschap heeft gegeven van de belangen van de kinderen als bedoeld in artikel 3 van het IVRK. Het college heeft in de loop van de procedure terecht opgemerkt dat een sfeer van veiligheid binnen de gezinsopvang ook in het belang is van de kinderen die daar verblijven. Verder is de toegangsontzegging bij het bestreden besluit beperkt tot drie dagen, waarin de kinderen hun vader buiten de opvanglocatie konden blijven ontmoeten. Hierdoor is geen onevenredige inbreuk gemaakt op het gezinsleven van appellant en de kinderen als bedoeld in artikel 8 van het EVRM.

Appellant heeft zich verder nog beroepen op artikel 9 van het IVRK. Daargelaten de vraag of deze bepaling kan worden beschouwd als een ieder verbindende bepaling als bedoeld in artikel 94 van de Grondwet en als zodanig rechtstreeks kan worden ingeroepen, leidt de in dit artikel vervatte norm niet tot meer waarborgen dan reeds voortvloeien uit artikel 8 van het EVRM. Ook het beroep op artikel 9 van het IVRK slaagt daarom niet.5.

Schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn

Appellant heeft verzocht om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn, zoals bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM.

De redelijke termijn is voor een procedure in drie instanties in zaken zoals deze in beginsel niet overschreden als die procedure in haar geheel niet langer dan vier jaar heeft geduurd.6.De behandeling van het bezwaar mag ten hoogste een half jaar, de behandeling van het beroep ten hoogste anderhalf jaar en de behandeling van het hoger beroep ten hoogste twee jaar duren, terwijl doorgaans geen sprake is van een te lange behandelingsduur in de rechterlijke fase in haar geheel als deze niet meer dan drie en een half jaar heeft geduurd. De omstandigheden van het geval kunnen aanleiding geven een langere behandelingsduur te rechtvaardigen. Verder is in beginsel een vergoeding gepast van € 500,- per half jaar of een gedeelte daarvan, waarmee de redelijke termijn in de procedure als geheel is overschreden.

Voor dit geval betekent dit het volgende. Vanaf de ontvangst door het college in mei 2020 van het bezwaarschrift van appellant tot de datum van deze uitspraak zijn vier jaar en (ruim) drie maanden verstreken. In de zaak zelf noch in de opstelling van appellant zijn aanknopingspunten gevonden voor het oordeel dat in dit geval de totale lengte van de procedure meer dan vier jaar zou mogen bedragen. De redelijke termijn is dus met drie maanden overschreden. De overschrijding van de redelijke termijn heeft plaatsgevonden in de fase bij de bestuursrechter. De Raad zal daarom de Staat veroordelen tot betaling van € 500,- aan appellant.