Rb. Amsterdam, 21-02-2012, nr. Parketnummer: 13.706.349-2011 RK nummer: 11/5559

1.

een vonnis gedateerd 23 november 2004, onherroepelijk sinds 30 november 2004, referentienummer: II K 353/04

2.

een vonnis gedateerd 8 juli 2005, onherroepelijk sinds 15 juli 2005, referentienummer:

II.

K 297/04

3.

4.

5.

1.

t.a.v. II K 353/04 (feit1) een gevangenisstraf van 8 maanden;

2.

t.a.v. II K 297/04 (feit 2) een gevangenisstraf van 2 jaar;

3.

t.a.v. II K 185/04 (feiten 3 en 4) een gevangenisstraf van 1 jaar;

4.

t.a.v. II K 88/06 (feit 5) een gevangenisstraf van 10 maanden;

5.

4.

Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW ten aanzien van het vonnis met

referentienummer II K 88/06

Zakelijk weergegeven heeft de verdediging aangevoerd dat de overlevering moet worden geweigerd omdat de opgeëiste persoon bij verstek is veroordeeld.

In artikel 4bis van het Kaderbesluit Europees aanhoudingsbevel (hierna: KEAB) wordt gesproken over “persoonlijk gedagvaard volgens het recht van de uitvaardigende justitiële autoriteit”. In artikel 12 van de OLW wordt de term ‘in persoon gedagvaard’ gebruikt. De verdediging ziet verschil in betekenis en meent dat voor de terminologie van het KEAB moet worden gekozen. De opgeëiste persoon had de dagvaarding zelf moeten krijgen maar deze is aan zijn grootmoeder uitgereikt. De Poolse justitiële autoriteiten stellen in hun antwoord van

16 december 2012 dat “Such service is equivalent to personal service of the relevant summons or writ.” Daarbij is de vraag of equivalent “gelijk aan” betekent, of “in plaats van”.

Het is aldus nog steeds niet duidelijk of de opgeëiste persoon persoonlijk is gedagvaard. De verdediging stelt zich derhalve op het standpunt dat de overlevering voor het vonnis met nummer II K 88/06 moet worden geweigerd.

Zakelijk weergegeven heeft de officier van justitie hiertegen het navolgende aangevoerd.

Hij stelt zich op het standpunt dat ook voor het vonnis met nummer II K 88/06 de overlevering kan worden toegestaan. De opgeëiste persoon wist dat er een zitting zou gaan plaatsvinden, dat was duidelijk voor hem. De vraag is of hij op de hoogte is gebracht van de tijd en de plaats van deze zitting. Dat is het geval gelet op hetgeen de Poolse justitiële autoriteiten hebben aangevoerd. De Poolse justitiële autoriteiten vinden dat er van een “personal service of the relevant summons or writ” sprake is en sluiten daarmee aan bij het vereiste in artikel 12 aanhef en onder a van de OLW. De conclusie is dan ook dat de opgeëiste persoon in persoon is gedagvaard in de zaak met nummer II K 88/06 en dat de overlevering daarom ook voor de tenuitvoerlegging van de bij dit vonnis opgelegde straf kan worden toegestaan.

De rechtbank overweegt als volgt.

De Poolse justitiële autoriteiten hebben bij brief van 5 oktober 2011 gemeld dat de opgeëiste persoon een overeenkomst met de officier van justitie heeft gesloten. Op 25 december 2005 is hij schriftelijk akkoord gegaan (written statement) met een onvoorwaardelijke straf van tien maanden, op te leggen door de rechtbank zonder dat een hoorzitting (hearing) zal plaats vinden.

Bij schrijven van 16 december 2011 hebben de Poolse justitiële autoriteiten op vragen van de rechtbank, zakelijk weergegeven, het volgende meegedeeld.

Ook indien een dergelijke overeenkomst is gesloten, volgt er naar Pools recht altijd een terechtzitting. De verdachte (de opgeëiste persoon) heeft het recht om daarbij aanwezig te zijn. Hij heeft voor deze zitting een oproeping ontvangen op het door hem opgegeven adres (“by serving him a registered letter requiring acknowledgment of receipt, sent to the service address indicated by him”). Hij is vervolgens niet ter zitting verschenen, ondanks dat de oproeping aan een “adult member of the household”, te weten zijn grootmoeder, is uitgereikt. De Poolse rechter heeft daarna gevonnist conform de afspraak die de opgeëiste persoon met de officier van justitie heeft gemaakt.

De rechtbank stelt vast dat de opgeëiste persoon niet bij de behandeling ter terechtzitting aanwezig is geweest die tot het vonnis heeft geleid waarvan overlevering ten behoeve van

executie wordt gevraagd door de Poolse justitiële autoriteiten.

Ingevolge artikel 12 aanhef en onder a van de OLW dient de rechtbank de overlevering in een dergelijk geval te weigeren, tenzij in het EAB is vermeld dat overeenkomstig de procedurevoorschriften van de uitvaardigende lidstaat:

a.

de verdachte tijdig en in persoon is gedagvaard en daarbij op de hoogte is gebracht van de datum en plaats van de behandeling ter terechtzitting die tot de beslissing heeft geleid of anderszins daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van de datum en de plaats van de behandeling ter terechtzitting

…

Voornoemd artikel 12 van de OLW is de implementatie van artikel 4 bis, eerste lid, van het KEAB, dat, voor zover van belang, als volgt luidt:

De uitvoerende rechterlijke autoriteit kan de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel voor de uitvoering van een tot vrijheidsbeneming strekkende straf of maatregel ook weigeren, indien de betrokkene niet in persoon is verschenen op het proces dat tot de beslissing heeft geleid, tenzij in het Europees aanhoudingsbevel is vermeld dat, overeenkomstig nadere in het nationale recht van de uitvaardigende lidstaat bepaalde procedurevoorschriften:

a.

de betrokkene tijdig

i)

persoonlijk is gedagvaard en daarbij op de hoogte is gebracht van het tijdstip en de plaats van het proces dat tot de beslissing heeft geleid of anderszins daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van het tijdstip en de plaats van dat proces, zodat op ondubbelzinnige wijze vaststaat dat hij op de hoogte was van het voorgenomen

proces;

en

…

Anders dan de raadsman ziet de rechtbank geen principieel verschil tussen de terminologie van artikel 12 aanhef en onder a van de OLW en de bewoordingen van artikel 4 bis van het KEAB. Ook geeft de Memorie van Toelichting bij de wijziging van artikel 12 van de OLW geen aanleiding te veronderstellen dat de wetgever inhoudelijk af heeft willen wijken van artikel 4 bis van het KEAB.

Bij interlocutoir vonnis van 26 oktober 2011 heeft de rechtbank tevens gevraagd of de oproeping die door de grootmoeder in ontvangst is genomen, naar Pools recht als een oproeping in persoon zoals bedoeld in artikel 4 bis sub a van het KEAB geldt.

De Poolse justitiële autoriteiten hebben hierop als volgt geantwoord in hun brief van

16.

december 2011:

“Pursuant to Article 132 § 2 of the Code of Criminal Procedure if the addressee is temporarily absent from his place of residence, a document shall be served upon an adult member of the household of the addressee. Such service is equivalent to personal service of the relevant summons or writ.”

De Poolse justitiële autoriteiten hebben hiermee aangegeven dat de betekening naar Pools recht geldt als een betekening in persoon. Aldus is naar Pools recht van een dagvaarding in persoon sprake geweest. Dit houdt in dat van de in artikel 12 aanhef en onder a van de OLW geschetste situatie sprake is. Naar het oordeel van de rechtbank heeft dit als gevolg dat ook de overlevering met betrekking tot het vonnis met registratienummer II K 88/06 moet worden toegestaan.

5.

II.

K 353/04, II K 297/04, II K 184/04, II K 88/06 en II K 64/05.

6.

7.