Rb. Middelburg, 22-02-2008, nr. 07/887

Ingevolge artikel 1, eerste lid, aanhef en onder z van het Barp wordt onder dienstongeval verstaan: een ongeval, welk in overwegende mate zijn oorzaak vindt in de aard van de aan de ambtenaar opgedragen werkzaamheden of in de bijzondere omstandigheden, waaronder deze moesten worden verricht, en dat niet aan zijn schuld of onvoorzichtigheid is te wijten.

Artikel 54 van het Barp bepaalt:

In geval van dienstongeval of beroepsziekte worden aan de desbetreffende ambtenaar vergoed de noodzakelijk gemaakte kosten van geneeskundige behandeling of verzorging.

Onze Minister kan bij ministeriële regeling nadere voorschriften vaststellen met betrekking tot het eerste lid.

Eiseres is werkzaam als medewerkster wijksecretariaat op het politiebureau te Heinkenszand. Op 12 februari 2007 is zij bij binnenkomst in dit bureau in een openstaand luik gestapt.

Verweerder heeft geweigerd dit ongeval aan te merken als een dienstongeval in de zin van het Barp en heeft als gevolg daarvan artikel 54 van het Barp buiten toepassing verklaard. In beroep heeft verweerder zich voorts op het standpunt gesteld dat eiseres geen belang heeft bij onderhavige procedure.

Eiseres meent dat verweerder ten onrechte heeft gesteld dat er geen sprake is van een dienstongeval. Ter onderbouwing van haar standpunt dat zij wel belang heeft bij onderhavige procedure heeft eiseres verwezen naar een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) van 9 december 2004 (LJN: AR7794).

De rechtbank overweegt als volgt.

De rechtbank leidt uit voormelde uitspraak af dat de CRvB daarin heeft beoordeeld of er sprake was van een besluit in de zin van artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) dan wel een enkele verklaring voor recht werd gevraagd dat het daar aan de orde zijnde incident, los van enig rechtspositioneel voorschrift, als dienstongeval moest worden aangemerkt. De CRvB oordeelde dat er in dat geval sprake was van een besluit (en niet van een enkele verklaring voor recht), aangezien verweerder naar aanleiding van een omtrent dat incident ingevuld registratieformulier had beslist dat artikel 54 van het Barp niet van toepassing was. De rechtbank leidt voorts uit deze uitspraak af dat voor dit oordeel – dat er sprake is van een besluit - de omstandigheid dat betrokkene op dat moment (nog) niet concreet aanspraak maakte op een vergoeding, doch eerst om vergoeding wilde vragen indien het incident in de toekomst (opnieuw) tot schade zou blijken te leiden, niet relevant was.

De rechtbank komt op grond van deze uitspraak tot de conclusie dat in casu sprake is van een besluit. Dit laat echter onverlet de vraag of eiseres belang heeft bij de beoordeling van dat besluit in deze procedure. Naar het oordeel van de rechtbank kan voormelde uitspraak van de CRvB niet dienen ter beantwoording van die vraag. Het oordeel van de CRvB in die uitspraak, dat het niet relevant is dat (nog) niet concreet aanspraak wordt gemaakt op een vergoeding, dient te worden gezien in het licht van de vraag die daar voorlag, namelijk of van een besluit sprake was. De vraag of eiseres belang heeft bij onderhavige procedure beantwoordt de rechtbank ontkennend en overweegt daartoe als volgt.

Op het ongevalsregistratieformulier heeft eiseres aangegeven door het ongeval op 12 februari 2007 schaafwonden, kneuzingen en blauwe plekken te hebben opgelopen. Blijkens dit formulier is aan eiseres in verband met dit ongeval geen geneeskundige hulp verleend en is er verder geen materiële schade ontstaan. Ook op het aangifteformulier (dienst)ongevallenverzekering van 15 maart 2007 geeft eiseres aan niet een arts te hebben gezien in verband met het ongeval en ook geen behandeling te hebben ondergaan.

Artikel 54 van het Barp beoogt bij (onder meer) een dienstongeval de noodzakelijk gemaakte kosten van geneeskundige behandeling of verzorging te vergoeden.

Nu eiseres geen kosten van geneeskundige behandeling of verzorging heeft gemaakt, zo leidt de rechtbank uit voormelde formulieren af, en zij niet aannemelijk heeft gemaakt dat deze kosten in de toekomst te verwachten zijn, is de rechtbank van oordeel dat eiseres geen belang heeft bij onderhavige procedure.

De rechtbank verklaart het beroep daarom niet-ontvankelijk.