CRvB, 06-04-2011, nr. 09/4414 WWIK, nr. 10/4780 WWIK

Appellant heeft zijn eerder in beroep aangevoerde stelling herhaald dat er wel degelijk een reden was om de termijnoverschrijding van zijn bezwaarschrift verschoonbaar te achten. Hij heeft daartoe het volgende aangevoerd. Hij verbleef sinds november 2007 in het buitenland voor een wereldreis. Pas bij thuiskomst op 5 november 2008 vond hij de aan hem gestuurde brieven over zijn uitkering, waaronder het besluit van 10 september 2008. Hij heeft zijn vertrek naar het buitenland vooraf gemeld bij de Dienst Wonen van de gemeente Amsterdam. Bij besluit van 1 november 2007 heeft deze dienst hem toestemming gegeven voor een huisbewaring gedurende de periode van 2 november 2007 tot 1 november 2008. Volgens appellant was het College hierdoor op de hoogte van het feit dat hij in het buitenland verbleef en had hiermee bij het versturen van brieven en het besluit van 10 september 2008 rekening moeten houden. De rechtbank heeft overwogen dat de mededeling van appellant aan de Dienst Wonen over zijn vertrek naar het buitenland niet kan gelden als een mededeling aan de Dienst Werk en Inkomen (DWI), zijnde de dienst waarvan appellant zijn uitkering ingevolge de WWIK ontving. Appellant heeft dit bestreden door erop te wijzen dat het College zowel aan de Dienst Wonen als aan de DWI een mandaat heeft verleend voor het nemen van besluiten namens het College. Op grond van artikel 10:2 van de Awb geldt een door een gemandateerde genomen besluit als een besluit van de mandaatgever. Hierdoor moet er — aldus appellant — van worden uitgegaan dat het College op de hoogte was van het besluit van de Dienst Wonen en had ook de DWI hiervan op de hoogte moeten zijn. Bovendien was dit ook bij het bevolkingsregister bekend.

De Raad is van oordeel dat, wat er ook zij van de stelling van appellant over de melding aan de Dienst Wonen, er geen sprake is van een verschoonbare termijnoverschrijding. Ook al zou de DWI van het besluit van de Dienst Wonen over de huisbewaring en van het verblijf van appellant in het buitenland op de hoogte zijn geweest, dan betekent dat niet dat appellant van zijn verplichtingen in het kader van de WWIK was ontheven en dat hij zich een jaar lang onbereikbaar kon houden. De uitkering ingevolge de WWIK wordt in eerste instantie voorlopig vastgesteld. De kunstenaar is verplicht zijn administratie uiterlijk binnen zes maanden na afloop van het kalenderjaar te overleggen, waarna de uitkering definitief kan worden vastgesteld. De Raad onderschrijft de overweging van de rechtbank dat appellant er mee bekend mag worden geacht dat hij jaarlijks stukken moest inleveren, zeker gezien het feit dat hij al gedurende vier jaar een uitkering ingevolge de WWIK had ontvangen. Appellant heeft niet verzocht om uitstel voor de aanlevering van zijn administratie. Voorts heeft hij, noch bij de Dienst Wonen, noch bij de bevolkingsadministratie een ander adres dan zijn woonadres in Amsterdam opgegeven. Het College was daarom gerechtigd om de post naar dit laatst bekende woonadres te sturen. Volgens appellant heeft hij uitdrukkelijk aan zijn huisbewaarder gevraagd om op de post te letten, maar is dit in onvoldoende mate gebeurd. De Raad onderschrijft de overweging van de rechtbank dat een betrokkene die voor langere tijd afwezig is, toereikende maatregelen dient te treffen ter behartiging van zijn belangen. Eventuele fouten van degene die de belangen van de betrokkene behartigt komen voor rekening en risico van de betrokkene. Overigens wijst de Raad erop dat de huisbewaarder in een door haar op 15 september 2008 aan appellant verzonden e-mailbericht heeft vermeld dat zij vaak post van de gemeente voor hem heeft ontvangen en heeft aangeboden om de betreffende post voor hem te openen om te kijken of zij iets voor hem kon regelen. Appellant heeft van dit aanbod geen gebruik gemaakt en de post pas opengemaakt toen hij weer thuis was. Dit is de eigen keuze van appellant geweest. Hieraan doet niet af dat hij niet had verwacht dat het om iets belangrijks zou gaan omdat de huisbewaarder hem niet had gemeld dat er bij de post van de gemeente ook een brief zat die aangetekend was verstuurd.

Uit 3.1.2 volgt dat het hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak 1 niet slaagt en dat die uitspraak dient te worden bevestigd.

De Raad stelt voorop dat de aangevallen uitspraak 2 slechts is aangevochten voor zover de rechtbank heeft bepaald dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit van 6 november 2009 in stand blijven. De rechtbank heeft hiertoe geoordeeld dat het herzieningsverzoek van 6 augustus 2009 terecht is afgewezen en daarbij onder meer overwogen dat de dwingendrechtelijke bepalingen van de artikelen 20 en 30 van de WWIK geen beleidsruimte laten aan het College om bij het niet tijdig voldoen aan de verplichting om de administratie te overleggen van terugvordering af te zien.

De Raad stelt vast dat appellant bij zijn verzoek van 6 augustus 2009 het College heeft verzocht terug te komen van het onder 1.1 bedoelde besluit van 10 september 2008. Overeenkomstig hetgeen voor herhaalde aanvragen is bepaald in artikel 4:6 van de Awb, mag van degene die een bestuursorgaan — buiten de bezwaartermijn — verzoekt van een eerder ambtshalve genomen besluit terug te komen worden verlangd dat bij dit verzoek nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld die zulk een terugkomen kunnen rechtvaardigen. Wanneer geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld, kan het bestuursorgaan het verzoek zonder nader onderzoek afwijzen onder verwijzing naar zijn eerdere besluit. De bestuursrechter dient dan ook het oorspronkelijke besluit tot uitgangspunt te nemen en zich in beginsel te beperken tot de vraag of sprake is van nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden en, zo ja, of het bestuursorgaan daarin aanleiding had behoren te vinden om het oorspronkelijke besluit te herzien.

Dat appellant, na het nemen van het besluit en na het verstrijken van de bezwaartermijn, alsnog het gevraagde inlichtingenformulier met bewijsstukken heeft ingediend en hieruit volgens hem blijkt dat hij recht heeft op de uitkering, is, anders dan appellant stelt, geen nieuw gebleken feit of veranderde omstandigheid in de zin van artikel 4:6 Awb. Appellant had deze gegevens immers eerder kunnen en moeten indienen. De Raad verwijst in dit verband tevens naar het onder 3.1.2 overwogene. Het College was dan ook bevoegd om met overeenkomstige toepassing van artikel 4:6, tweede lid, van de Awb het verzoek af te wijzen. Niet kan worden gezegd dat het College niet in redelijkheid van die bevoegdheid gebruik kon maken dan wel daarbij anderszins heeft gehandeld in strijd met een geschreven of ongeschreven rechtsregel of met een algemeen rechtsbeginsel.

Appellant heeft voorts aangevoerd dat hij ter zitting van de rechtbank heeft verzocht om de zaak te verwijzen naar de meervoudige kamer, maar dat de rechtbank, ondanks de toezegging zich daarop te zullen beraden, het verzoek heeft afgewezen zonder daarvoor een motivering te geven. De Raad stelt vast dat de rechtbank kennelijk geen aanleiding voor verwijzing naar de meervoudige kamer heeft gezien, nu de rechtbank bij faxbericht van 3 mei 2010 appellant toestemming heeft gevraagd om zonder nadere zitting uitspraak te doen. Appellant heeft hiervoor op 3 mei 2010 toestemming gegeven en is daarbij niet meer op zijn verwijzingsverzoek teruggekomen. Gelet hierop is er geen grond te oordelen dat in de aangevallen uitspraak 2 ten onrechte niet is gemotiveerd waarom geen verwijzing naar de meervoudige kamer heeft plaatsgevonden.

Uit 3.2.2 tot en met 3.2.4 volgt dat het hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak 2 niet slaagt en dat die uitspraak voor zover aangevochten met verbetering van gronden dient te worden bevestigd.

De Raad ziet geen grond voor een proceskostenveroordeling.