1.0 Introductie

Een Libanonveteraan met een posttraumatische stressstoornis ontvangt € 25.000,- aan ereschuld van de overheid. De gemeente trekt zijn bijstandsuitkering in: hij heeft nu immers eigen vermogen. Hoewel dit besluit uit de wet volgt, is de consequentie ervan dat de ereschuld net zo goed niet had kunnen zijn toegewezen.1

Bij een vrachtwagenchauffeur wordt een te hoog ademalcoholgehalte geconstateerd. Het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen (CBR) legt hem daarom conform een ministeriële regeling het alcoholslotprogramma op.2 De chauffeur mag hierdoor twee jaar geen vrachtwagens meer besturen, omdat het alcoholslot daarin (nog) niet kan worden ingebouwd. Hij zal in die periode geen werk hebben, terwijl zijn echtgenote arbeidsongeschikt is. De kosten van de maatregel (€4.500,-) zijn ook nog voor hem. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State stelt dat de regeling dwingt tot het opleggen van het programma, en slechts buiten toepassing kan worden gelaten als ze onverbindend is, quod non.3

Op Schouwen-Duiveland is de enige zetel van D66 in de gemeenteraad al anderhalf jaar leeg. Het lid aan wie deze was toebedeeld, ligt namelijk in coma. De burgemeester houdt strikt de hand aan de Kieswet: die bepaalt dat een raadslid bij ziekte alleen op eigen verzoek van zijn zetel afstand kan doen. Uiteraard kan iemand in coma dat niet – maar ‘wet is wet’, in de woorden van de burgemeester.4