CRvB, 19-03-2014, nr. 13-4256 WAO

In beroep tegen het bestreden besluit heeft appellant onder meer aangevoerd dat het Uwv ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 30a van de WAO. Appellant is tussen 1993 en 1996 diverse malen medisch onderzocht, waardoor de medische situatie in april 1993 per datum in geding kon worden beoordeeld ook zonder een nader medisch onderzoek door een Nederlandse arts. Verder is aangevoerd dat Marokkaanse artsen appellant niet in staat hebben geacht te reizen en het appellant niet kan worden tegengeworpen dat hij niet naar Nederland is gereisd om aan de oproep voor een medische onderzoek in Nederland gehoor te geven. Een eventuele onduidelijkheid inzake de medische gesteldheid van appellant in april 1993 zou niet voor zijn risico mogen komen.

De rechtbank heeft onafhankelijk verzekeringsarts S. Knepper als medisch deskundige geraadpleegd. Knepper heeft in zijn rapport van 19 oktober 2012 toegelicht dat, mede gezien het tijdsverloop, een spreekuuronderzoek voor het vaststellen van de belastbaarheid niet noodzakelijk is. Knepper kon zich vervolgens niet verenigen met de beperkingen zoals deze door het Uwv waren vastgesteld, omdat in het zogenoemde Fis-scoreformulier te weinig beperkingen waren opgenomen. Wel heeft Knepper geoordeeld, dat, op één functie na, alle geselecteerde functies medisch gezien tot de mogelijkheden van appellant behoren, omdat het om fysiek zeer lichte arbeid ging. Partijen hebben gebruik gemaakt van de door de rechtbank geboden mogelijkheid om op het rapport van Knepper te reageren. Het Uwv heeft in zijn rapport van 28 november 2012 de door Knepper ongeschikt geachte functie laten vervallen en de overige vijf - door de deskundige als haalbaar geachte functies - gehandhaafd. De mate van arbeidsongeschiktheid bedroeg ongewijzigd minder dan 15%. Knepper heeft kennis genomen van de reacties en zijn conclusies in een rapport van 7 maart 2013 gemotiveerd gehandhaafd.

De rechtbank heeft geen aanleiding gezien het oordeel van de door haar geraadpleegde deskundige niet te volgen. Aangezien de deskundige - anders dan het Uwv - tot de conclusie is gekomen dat op basis van de gedingstukken wel een medisch oordeel gegeven kon worden over de gezondheidstoestand van eiser in april 1993, heeft de rechtbank het bestreden besluit vernietigd en met toepassing van artikel 8:72, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) de rechtsgevolgen van dat besluit, door de rechtbank omschreven als afwijzing van de aanvraag voor een WAO-uitkering, in stand gelaten.

Het hoger beroep is beperkt tot de vraag of de rechtbank terecht de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand heeft gelaten. Appellant heeft in dit verband aangevoerd, dat uit de beschikbare medische gegevens van 1993 en later blijkt, dat appellant in april 1993 in verband met schouder-, rugklachten meer beperkt is dan door het Uwv en door Knepper is aangenomen. Verder heeft Knepper volgens appellant ten onrechte geoordeeld dat de psychische klachten pas in 1994 en daarmee na de datum in geding zijn ontstaan. Ook is aangevoerd dat Knepper zich ten onrechte over de arbeidsmogelijkheden van appellant heeft uitgelaten.

De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Ten aanzien van de door de rechtbank geraadpleegde deskundige geldt volgens vaste rechtspraak dat de bestuursrechter het oordeel van een onafhankelijke, door hem ingeschakelde deskundige kan volgen, indien de door deze deskundige gebezigde motivering hem overtuigend voorkomt. De rechtbank heeft op goede gronden geoordeeld dat deze situatie zich hier voordoet en dat het uitgebrachte deskundigenrapport blijk geeft van een zorgvuldig onderzoek, inzichtelijk en consistent is.

Wat betreft het tegen het rapport ingebrachte bezwaar van appellant dat hij in april 1993 meer beperkingen had voor de rug en schouder en dat ook de psychische klachten al in 1993 aanwezig waren, wordt als volgt geoordeeld. Er wordt geen aanleiding gezien voor twijfel aan de juistheid van het oordeel van Knepper dat het Uwv weliswaar wat betreft de rug- en schouderklachten onvoldoende vergaande beperkingen heeft aangenomen, maar dat de geselecteerde functies - op één na - fysiek dusdanig licht zijn, dat deze per april 1993 door appellant vervuld konden worden. Ook wordt het standpunt van Knepper gevolgd, dat appellant weliswaar mogelijk vanaf 1989 gevoelens van somberheid en heimwee heeft gehad, maar dat hieruit geen ernstige beperkingen voortvloeien, omdat de controlerend arts van de CNSS eerst in november 1994 psychische klachten heeft genoemd en ook de huisarts hiervan rond de datum in geding geen melding heeft gemaakt. Bovendien dateert het eerste bericht van de behandelend psychiater van februari 1995 en daarmee eveneens van ruim na de datum in geding.

Ten aanzien van de stelling van appellant dat in de vraagstelling aan de deskundige ten onrechte de vraag naar de passendheid van de voorgehouden functies is opgenomen, wordt overwogen dat de rechtbank destijds de conceptvraagstelling voor eventueel commentaar aan partijen had toegezonden en appellant zich daarmee uitdrukkelijk akkoord heeft verklaard. Verder wordt het oordeel van de rechtbank op dit punt onderschreven, dat Knepper een verzekeringsarts is en deze zich in beginsel ook mag uitlaten over de medische haalbaarheid van de door een arbeidsdeskundige geselecteerde functies. Het oordeel van Knepper hierover is dan ook terecht gevolgd.

De vraag of de rechtbank op goede gronden de rechtsgevolgen in stand heeft gelaten wordt echter, zij het op andere gronden dan aangevoerd door appellant, ontkennend beantwoord. In dit verband wordt opgemerkt dat het rechtsgevolg van een besluit dat op grond van artikel 30a van de WAO is genomen, namelijk dat een eventuele aanspraak op uitkering op grond van de WAO buiten aanmerking wordt gelaten, wezenlijk verschilt van het rechtsgevolg dat de rechtbank blijkens de aangevallen uitspraak in stand heeft willen laten, namelijk het afwijzen van een aanvraag. De rechtbank had op na te melden wijze zelf in de zaak moeten voorzien. De aangevallen uitspraak wordt om die reden vernietigd voor zover aangevochten.

Er is geen grond voor een veroordeling tot vergoeding van wettelijke rente, zodat dit verzoek wordt afgewezen.

Aanleiding bestaat om het Uwv te veroordelen in de proceskosten van appellant in hoger beroep. Deze kosten worden begroot op € 974,- voor verleende rechtsbijstand.