346 Ander bewijs; aspecten bij de beoordeling van ander bewijs

Het al voorhanden zijn van (ander) bewijs, zoals een deskundigenrapport, een verslag van een parlementaire enquête of een proces-verbaal opgesteld door de politie, is geen factor die meeweegt in het nadeel van de verzoeker als het voorlopig getuigenverhoor ziet op andere feiten dan de feiten waarop het andere bewijs ziet.1 Het voorhanden zijn van ander bewijs kan wel een factor in de belangenafweging worden als dat andere bewijs dezelfde feiten betreft als de verzoeker in het voorlopig getuigenverhoor wil onderzoeken.2

Daarbij is ten eerste relevant of de verzoeker met de getuigenverklaringen steun zoekt voor het reeds bestaande andere bewijs, dan wel dat de verzoeker het andere bewijs beoogt te ontkrachten met de getuigenverklaringen. Als de verzoeker met de getuigenverklaringen steun zoekt voor bestaand schriftelijk bewijs, is dat eerder een zwakke factor aan de zijde van de verzoeker; als de verzoeker met de getuigenverklaringen juist bestaand schriftelijk bewijsmateriaal beoogt te ontkrachten, is dat eerder een sterke factor aan de zijde van de verzoeker.

Ten tweede is van belang of de verzoeker partij was bij de andere ingezette middelen om bewijs te verkrijgen en of hij invloed kon uitoefenen bij het verzamelen van het bewijs (bijvoorbeeld: had de verzoeker inbreng bij het formuleren van het probandum of beschikte hij over het onderzoeksmateriaal (zoals de verslagen van gesprekken met geïnterviewde personen of gehoorde getuigen) dat ten grondslag ligt aan onderzoeksrapporten).3

Ten derde is het doel waarmee het andere bewijs is verzameld van betekenis. Als het andere bewijs (de andere informatie) is verzameld ten behoeve van een civiele procedure kan de verweerder een sterker argument voor afwijzing van het voorlopig getuigenverhoor toekomen dan wanneer het bewijs is verzameld met een ander doel, zoals bijvoorbeeld een strafzaak of een intern bedrijfsonderzoek. Zo oordeelde het hof in de zaak van Tristan van der V. dat de diverse bestaande rapporten geen van alle tot doel hadden de civielrechtelijke aansprakelijkheid vast te stellen4 en in de zaak van Nuhanovic over Srebrenica dat geen van de onderzoeken had plaatsgevonden in het kader van een civiele procedure (de andere onderzoeken zagen niet “op de specifieke situatie van Nuhanovic of op de vraag of de Staat onrechtmatig heeft gehandeld jegens Nuhanovic”).5