6.2.3.2 Substantially similar claims

314. Binnen een klasse dienen alle vermogensverschaffers gelijk te worden behandeld.1 Ten aanzien van de klassenindeling schrijft §1122(a) Bankruptcy Code (‘BC’) de volgende maatstaf voor:

Over het algemeen wordt aangenomen dat de ‘legal nature’ van de vordering of het aandeel bepalend is voor de klassenindeling.2 De rechter kijkt naar “the kind, species, or character, of each category of claims”,3 en dus niet naar de identiteit van de vermogensverschaffer of de omvang van de vordering.4 De aard van een vordering wordt voornamelijk bepaald door de daaraan verbonden rang.5 De vorderingen of belangen binnen een klasse hoeven niet in alle opzichten homogeen te zijn: zij moeten wel ‘substantially similar’ zijn.6

Vorderingen of aandelenbelangen die niet ‘substantially similar’ zijn, mogen dus niét in dezelfde klasse worden geplaatst. In een standaard Chapter 11-plan zullen in de meeste gevallen minstens vier klassen worden onderscheiden, te weten i) de klasse met preferente vorderingen, ii) de klasse vorderingen die gedekt zijn door zekerheden, iii) concurrente vorderingen en iv) aandelen.7 Schuldeisers met zekerheden op verschillende goederen worden in verschillende klassen geplaatst.8 Ook de schuldeiser met een eersterangs zekerheidsrecht en de schuldeiser die op datzelfde goed een tweederangs zekerheidsrecht heeft, horen in verschillende klassen thuis.9 Naar Amerikaans recht vormt elke individuele zekerheidsgerechtigde een aparte klasse.10 Dat is slechts anders indien sprake is van gemeenschappelijke zekerheidsrechten, en de schuldeisers dus op basis van hun zekerheidsrecht aanspraak maken op dezelfde activa.11

In een Chapter 11-proces bestaat – anders dan bij de scheme of arrangement – geen vrees dat de vorming van een nieuwe of extra klasse feitelijk tot toekenning van een vetorecht leidt.12 Het Amerikaanse recht kent immers wél een cross class cram down-mogelijkheid. Om een tegenstemmende klasse te kunnen binden aan het plan, dient de aanbieder van het akkoord de rechter ervan te overtuigen dat het plan voldoet aan de ‘fair and equitable’-standaard van §1129(b) BC. Dit vereiste komt uitgebreid aan bod in §9.6.3. Op deze plaats volstaat de constatering dat toepassing van die toets geen sinecure is en met veel kosten en moeite gepaard gaat. Voor de aanbieder bestaat dan ook een prikkel om in elke klasse de vereiste meerderheid te realiseren. Op die manier kan de exercitie van §1129(b) BC worden voorkomen. Hoe groter het aantal klassen, hoe groter het risico dat de aanbieder dient aan te tonen dat het plan voldoet aan de ‘fair and equitable’-toets. Daarnaast geldt: hoe kleiner elke klasse, hoe groter de invloed van individuele weigerachtige vermogensverschaffers.13