6.3 Conclusie

De procedurele, interpersoonlijke en informatieve rechtvaardigheidspercepties van partijen en advocaten zijn gemiddeld positief. De ervaren procedurele en informatieve rechtvaardigheid van advocaten is significant positiever dan die van partijen. Partijen en advocaten zijn (van de drie typen rechtvaardigheid) het minst positief over de ervaren informatieve rechtvaardigheid. Rechters onderschatten de zelfgerapporteerde interpersoonlijke en informatieve rechtvaardigheidspercepties van partijen en schatten de ervaren informatieve rechtvaardigheid van partijen (terecht) het laagste in. Verder bestaat er weinig samenhang tussen de rechtvaardigheidspercepties van procesdeelnemers van dezelfde zitting.

Voor de aanvaardbaarheid van de manier waarop de rechter de procesdeelnemers behandelde, vinden partijen en advocaten het belangrijk dat er sprake is van een respectvolle behandeling, van de mogelijkheid om het eigen verhaal te vertellen en van een rechter die luistert, zich inleeft, betrokkenheid toont en onpartijdig is.

Voor de aanvaardbaarheid van de informatie en uitleg die de rechter gaf is het belangrijk dat de rechter iets vertelt over de bedoeling/doelen van de zitting en wie aan het woord zullen komen. Die aanvaardbaarheid wordt twijfelachtig of laag gewaardeerd als de rechter weinig of geen (correcte) informatie geeft. Enkele partijen en advocaten vinden dat de rechter niets hoeft uit te leggen omdat ze alles al weten of omdat dat in hun visie de taak van de advocaat is. Eenendertig procent van de advocaten wil (bij voorkeur voorafgaand aan de zitting) horen welke informatie de rechter nog wil horen van de aanwezigen. De redenen waarom partijen en advocaten de totale zitting aanvaardbaar vinden, komen voor een deel overeen met de redenen die zij noemden bij de aanvaardbaarheid van de manier waarop de rechter hen behandelde. Wat opvalt bij de twijfelachtige en negatieve antwoorden bij de aanvaardbaarheid van de totale zitting, is dat er kritiek is op het beproeven van een schikking Deze kritiek heeft zowel betrekking op rechters die te veel aandringen op een schikking als op rechters die te weinig bijdragen aan het tot stand komen van een schikking