HR, 14-12-2012, nr. 12/03720

1.3

1.4

2.

2.1.

Onder 2 van het cassatiemiddel wordt het oordeel dat de onderbouwing van de feiten en omstandigheden, die er toe moeten leiden dat vastgesteld kan worden dat [verzoeker] niet valt toe te rekenen dat hij tijdens de looptijd van de schuldsaneringsregeling bovenmatige schulden heeft laten ontstaan, vooralsnog onvoldoende is - zo ontbreken de stukken die betrekking hebben op de eerste schuldsaneringszaak -, als 'volstrekt' onbegrijpelijk aangemerkt. Immers, zo wordt gesteld, die eerste schuldsaneringszaak is in hoger beroep door hetzelfde hof bij arrest van 20 januari 2010 bekrachtigd en het hof moet dus de stukken van die zaak gekend hebben. Hiermee wordt, zo valt aan te nemen, gedoeld op het feit dat het hof 's-Hertogenbosch bij arrest d.d. 20 januari 2010 het vonnis van de rechtbank inzake het voortijdig beëindigen van de schuldsaneringsregeling, waartoe [verzoeker] eerder was toegelaten, heeft bekrachtigd.

2.2.

Bij deze klacht wordt miskend dat het verzoek van [verzoeker] van mei 2012 om tot de schuldsaneringsregeling te worden toegelaten een nieuwe procedure vormt, waarvan stukken uit de procedures betreffende de eerdere schuldsaneringsregeling niet automatisch weer deel gaan uitmaken. Het is aan [verzoeker] om zijn stellingen te onderbouwen en bijvoorbeeld, indien hij dat opportuun acht, stukken uit de eerdere procedures - voor zoveel nodig - op te vragen en in het geding te brengen. Dat heeft hij om hem moverende redenen niet gedaan De rechter heeft daartoe, mede gelet op het beginsel van hoor en wederhoor, niet de ruimte.((1))

2.3.

Het zojuist besproken oordeel van het hof is aldus te verstaan dat naar het oordeel van het hof de hoofdregel van artikel 288 lid 2, sub d, Fw - binnen tien jaar na een eerdere schuldsaneringsregeling kan niet opnieuw toegang tot een schuldsaneringsregeling worden verkregen - niet buiten toepassing blijft vanwege de aldaar genoemde uitzondering, zijnde het geval uit artikel 350, derde lid, sub d, Fw van voortijdige beëindiging van de schuldsaneringsregeling wegens het laten ontstaan door de schuldenaar van bovenmatige schulden, maar dan om hem niet toe te rekenen omstandigheden.

2.4.

Onder 3 van het cassatiemiddel wordt als onterecht aangemerkt het oordeel van het hof dat onvoldoende aannemelijk is geworden dat [verzoeker] de omstandigheden, die bepalend zijn geweest voor het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden, onder controle heeft gekregen en dus nog niet saneringsrijp is.

2.5.

De klacht faalt reeds hierom dat uit het enkele feit - meer wordt niet aangevoerd - dat de advocaat heeft betoogd dat [verzoeker] zoveel begeleiding krijgt dat hij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden onder controle heeft gekregen, nog niet volgt dat 's hofs oordeel 'onterecht' is, noch indien hieronder moet worden verstaan 'onjuist', noch indien hiermee wordt bedoeld 'onbegrijpelijk'. In verband met dit laatste is nog van belang dat het hof - in cassatie onbestreden - aan het slot van rov. 3.5.6 opmerkt, dat [verzoeker] met betrekking tot zijn psychische problematiek nog een intensief behandeltraject voor de boeg heeft en een lange weg heeft te gaan voor hij uiteindelijk uitbehandeld is. Hiermee geeft het hof aan dat het nog niet voldoende zeker is of de lopende behandelingen inderdaad ook op termijn het resultaat opleveren dat [verzoeker] de situatie onder controle houdt, wat nodig is om de meer jaren vergende schuldsaneringsregeling met succes te kunnen doorlopen.

2.6.

Onder 4 van het cassatiemiddel wordt erover geklaagd, zo komt het althans voor, dat het hof heeft miskend dat van de hoofdregel in artikel 288 lid 2, sub d, Fw ook wegens bijzondere omstandigheden kan worden afgeweken.

2.7.

Deze klacht kan reeds niet slagen vanwege het oordeel van het hof dat onder 3 van het cassatiemiddel wordt bestreden. Dat oordeel impliceert dat, ook indien vanwege bijzondere omstandigheden van de hoofdregel in artikel 288 lid 2 sub d Fw zou kunnen worden afgeweken, dat dan in casu toch niet tot toewijzing van het verzoek tot toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling kan leiden, omdat [verzoeker] niet 'schuldsaneringsrijp' is. Anders gezegd, de klacht treft reeds wegens gemis aan belang geen doel.

3.