CRvB, 03-09-2014, nr. 13-906 WW-T

Het Uwv heeft zich - naar aanleiding van een vraagstelling van de Raad - op het standpunt gesteld dat, nu gebleken is dat de dienstbetrekking van appellante is voortgezet, van ontslagname door appellante per 14 mei 2012 geen sprake is geweest. Dit brengt met zich dat appellante niet verwijtbaar werkloos is geworden in de zin van artikel 24, tweede lid, aanhef en onder b, van de WW. Appellante is volgens het Uwv wel werkloos doordat zij door eigen toedoen geen passende arbeid heeft behouden, zoals bedoeld in artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, van de WW. Gelet op artikel 24, zevende lid, van de WW moet vervolgens worden beoordeeld of aan voortzetting van de arbeid zodanige bezwaren waren verbonden dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van haar kon worden gevergd. Het Uwv heeft geen aanleiding gezien om hierover anders te oordelen en heeft zich ter zitting op het standpunt gesteld dat de WW-uitkering terecht blijvend geheel is geweigerd. Appellante wordt met name verweten dat zij - nadat zij werd geconfronteerd met de mededeling van haar

oppas - direct tot wijziging van haar arbeidsovereenkomst is overgegaan en zich niet meer tijd heeft gegund om tot een andere oplossing te komen, bijvoorbeeld door het nemen van ouderschapsverlof.

Partijen verschillen van mening over de vraag of (ongewijzigde) voortzetting van de arbeid van appellante kon worden gevergd. Beoordeeld moet worden of appellante voor het instemmen met de wijziging van haar arbeidsovereenkomst al het redelijkerwijs mogelijke heeft gedaan om te voorkomen dat zij werkloos werd en daarin binnen een redelijke termijn niet is geslaagd.

Vaststaat dat appellante op grond van haar oorspronkelijke arbeidsovereenkomst gehouden was tot het vervullen van wisselende diensten. Mede gelet op deze wisselende diensten kon appellante geen gebruik maken van reguliere kinderopvang, maar paste een vriendin van haar op op haar pas geboren dochter. Deze vriendin heeft appellante op een woensdag begin mei 2012 meegedeeld met ingang van de volgende week niet langer op te kunnen passen als gevolg van medische klachten. Appellante, die zich in eerste instantie ziek heeft gemeld, heeft de volgende maandag met haar leidinggevende gesproken over de ontstane situatie. Diezelfde dag heeft zij een gesprek gehad met[medewerkster], medewerkster van de afdeling personeelszaken, welk gesprek heeft geresulteerd in de wijziging van de arbeidsovereenkomst van appellante in een nulurenovereenkomst. De lezing van appellante en het Uwv over dit gesprek lopen uiteen.

Volgens de notitie van een telefoongesprek van 25 juli 2012 tussen een medewerker van het Uwv en [medewerkster] zou appellante niet de mogelijkheid hebben besproken om op andere tijden te werken. [medewerkster] zou appellante wel hebben gewezen op de mogelijkheid om op andere tijden te werken, omdat zij zag dat appellante het zwaar had met de combinatie van werken en de verzorging van haar kind. [medewerkster] heeft appellante gewezen op een baan in de thuiszorg, omdat dan niet ’s nachts hoeft te worden gewerkt. Er zouden volgens [medewerkster] zeker mogelijkheden zijn geweest om op andere tijden te werken, maar appellante zou hierom niet hebben verzocht.

Appellante heeft op de zitting nader toegelicht dat zij zowel tegen haar leidinggevende als tegen [medewerkster] heeft gezegd dat zij graag wilde blijven werken, maar volgens een vast arbeidspatroon. Zij zou ook te kennen hebben gegeven in een andere functie te willen werken, bijvoorbeeld als gastvrouw of bij de huishoudelijke dienst, zodat zij overdag en volgens een vast patroon kon werken. [medewerkster] zou haar hebben gezegd dat er op dat moment geen vacatures waren. Wel zou haar arbeidsovereenkomst kunnen worden omgezet in een nulurenovereenkomst. Dit zou betekenen dat appellante zelf met het planbureau afspraken zou kunnen maken over de dagen waarop zij kon werken. Het werken in de thuiszorg was voor haar geen optie, omdat zij ook dan ochtenddiensten zou moeten draaien op een tijdstip waarop zij haar dochter niet naar een kinderdagverblijf zou kunnen brengen.

Gebleken is dat een maatschappelijk werker van de [naam gemeente] met het Uwv contact heeft opgenomen. Hij heeft meegedeeld dat hij heeft gesproken met een collega van [medewerkster] die zou hebben gesteld dat het niet mogelijk is om op andere tijden te werken, dat er vaste tijden zijn van 6.30 uur tot 22.30 uur en dat in de [naam gemeente] geen crèche open is voor 6:30 uur. Ook uit een mail van een casemanager werk van de [naam gemeente] blijkt dat deze heeft gesproken met mevrouw [medewerkster] en dat zij hem zou hebben gezegd dat de passage in het bestreden besluit, waarin is gesteld dat het mogelijk was om op andere tijden te werken, niet juist is.

Gelet op het vorenstaande is er geen aanleiding te twijfelen aan de verklaring van appellante dat zij wel degelijk in overleg met haar werkgeefster is gegaan om tot een oplossing te komen. Voorts is aannemelijk dat er geen mogelijkheden waren voor appellante om bij werkgeefster in een vast arbeidspatroon werkzaam te zijn en dat haar werkgeefster slechts de optie heeft geboden in te stemmen met een nulurenovereenkomst, waartoe appellante ook is overgegaan.

Appellante heeft ter zitting benadrukt dat zij, vanaf het moment dat haar vriendin te kennen had gegeven niet meer voor haar te kunnen oppassen, zich heeft ingespannen om zowel binnen als buiten haar vrienden- en familiekring andere oppasmogelijkheden te vinden. Appellante heeft een kennis bereid gevonden om in de weekends op te passen en is door werkgeefster voor diensten in het weekend ingezet. Verder is zij op zoek gegaan naar ander werk met reguliere arbeidstijden. Zij is daar echter niet in geslaagd.

Niet valt in te zien welke stappen appellante nog meer had kunnen nemen, alvorens in te stemmen met een omzetting van haar overeenkomst in een nulurenovereenkomst. Appellante had slechts enkele dagen om een oplossing te vinden voor de combinatie van de zorg voor haar kind en haar werk. De vriendin die eerder de oppas vrijwillig voor haar rekening nam, beëindigde die werkzaamheden met nagenoeg onmiddelijke ingang. Het gebruikmaken van ouderschapsverlof bood geen reële oplossing. Nog los van de vraag of werkgeefster appellante zou hebben gehouden aan de in Wet arbeid en zorg voorgeschreven termijn van melding van het verlof, twee maanden voorafgaande aan de aanvang ervan, zou appellante de resterende uren nog steeds in wisseldiensten werkzaam moeten zijn. Bovendien zou het ouderschapsverlof op grond van de van toepassing zijnde collectieve arbeidsovereenkomst onbetaald verlof betreffen.

Uit 4.3.1 tot en met 4.6 volgt dat aan de voortzetting van de arbeid in wisselende diensten zodanige bezwaren waren verbonden, dat van appellante niet kon worden gevergd deze voort te zetten. Hieruit volgt dat het Uwv aan appellante ten onrechte WW-uitkering heeft geweigerd op de grond dat appellante werkloos is doordat zij geen passende arbeid heeft behouden.

Omdat voor de bepaling van het recht van appellante op een WW-uitkering met ingang van 14 mei 2012 diverse gegevens nodig zijn waarover de Raad niet beschikt, kan hij niet zelf in de zaak voorzien. Het Uwv zal daarom met toepassing van artikel 21, zesde lid, van de Beroepswet worden opgedragen om met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen.