HR, 09-02-2024, nr. 21/04669

De toelichting van de Wereld Douane Organisatie op GS-post 8713 luidt:

In 2006 oordeelt de Rechtbank Noord-Holland voor het eerst over de indeling van scootmobielen. De Rechtbank oordeelt dat uit de GN-Toelichting volgt dat scootmobielen niet kunnen worden ingedeeld onder post 8713. Bovendien, zo oordeelt de Rechtbank, is niet gebleken dat de scootmobielen speciale kenmerken en eigenschappen bezitten om handicaps te verlichten, zoals voet- en beensteunen. Aldus zijn de scootmobielen terecht ingedeeld onder post 8703 voor ‘gewone’ voertuigen voor personenvervoer.1.

De importeur gaat in hoger beroep, waarop het Gerechtshof Amsterdam oordeelt dat het haar onwaarschijnlijk voorkomt dat scootmobielen door mensen in het algemeen worden gebruikt, zonder dat er sprake is van een probleem inzake hun lichamelijke mobiliteit. Iemand die, tijdelijk of chronisch, een dergelijk probleem ondervindt, wordt naar algemeen taalgebruik aangeduid als ‘invalide’ Hieruit leidt de Douanekamer af dat scootmobielen de objectieve eigenschap hebben om speciaal te worden gebruikt door invaliden.2.

Op 22 december 2010 oordeelt het Hof van Justitie (HvJ) in de zaak van Lecson Elektromobile GmbH voor het eerst over de indeling van scootmobielen.3. Het HVJ stelt vast dat de scootmobielen waarover de verwijzende rechter uitspraak moet doen, een afzonderlijke verstelbare stuurkolom hebben waaraan de stuurinrichting en het rij — en rembedieningssysteem zijn bevestigd. Deze scootmobielen zijn voorts uitgerust met een voetenplank waarop de bestuurder zijn voeten kan laten rusten, maar die geen steun is om de benen te stabiliseren. De kantelbeveiliging waarmee deze scootmobielen zijn uitgerust, draagt eveneens bij aan het gebruikscomfort, maar vervult geen specifieke functie om het gebruik ervan door invalide bestuurders te verlichten. De scootmobielen hebben verder een maximumsnelheid van meer dan 10 km/u, namelijk tot 15 km/u. Gelet op al deze kenmerken moeten de betrokken scootmobielen worden beschouwd als personenvervoermiddelen die onder post 8703 van de GN vallen en niet als voertuigen voor invaliden van post 8713.

In 2014 oordeelt het Engelse First-Tier Tax Tribunal (FtT) ook over de indeling van scootmobielen.4. Daarbij baseert het FtT zich uiteraard op het oordeel van het HvJ in de zaak Lecson, maar uit meerdere twijfels over de juistheid van het oordeel in Lecson. Zo vraagt de rechter zich af hoe de terminologie ‘invalidenwagens’ moet worden uitgelegd en wat onder de term ‘invalide’ moet worden verstaan. Wordt daarmee gedoeld op meervoudig gehandicapte personen, zoals de GN-Toelichting met de verwijzing naar de rolstoel lijkt aan te duiden of is iemand die alleen slecht loopt ook een invalide? Deze laatste zal namelijk niet snel gebruik maken van een elektrische rolstoel maar waarschijnlijk wel van een scootmobiel. Deze onduidelijkheden waren aanleiding om de volgende prejudiciële vragen te stellen:

In 2016 geeft het HvJ antwoord op deze vragen in de zaak Invamed.5. Het HvJ herhaalt dat de bestemming van een product een objectief indelingscriterium kan zijn, wanneer die bestemming inherent is aan het product en de inherentie kan worden beoordeeld aan de hand van de objectieve kenmerken en eigenschappen ervan. Aldus staat het aan de verwijzende rechter om te beoordelen of de scootmobiel, gelet op de objectieve kenmerken en eigenschappen ervan, bestemd is om specifiek door invalide personen te worden gebruikt, aangezien dit gebruik als het ‘wezenlijke of logische gebruik’ van dit type voertuigen moet worden aangemerkt.

In antwoord op de eerste vraag oordeelt het HvJ dat het begrip ‘invalidenwagen’ impliceert dat dit product uitsluitend bestemd is voor invaliden. Ik begrijp het oordeel, maar volgens mij is die niet in overeenstemming van de geldende jurisprudentie van het HvJ. Post 8713 omschrijft namelijk een bepaald gebruik van een voertuig, namelijk gebruik door invaliden. Uit de jurisprudentie van het HvJ volgt dat voor indeling van producten onder een post waarin een bepaalde vorm van gebruik wordt omschreven, het in te delen product niet enkel en alléén voor dat gebruik hoeft te zijn bestemd, maar dat voldoende is dat het product hoofdzakelijk bestemd is voor het betreffende gebruik (aldus het HvJ in bijvoorbeeld de Neckermann Versand C-395/93, en de zaak Sysmex C480/12 en ook de zaak TDK (C-559/18).

In antwoord op de tweede vraag stelt het HvJ dat voertuigen die onder post 8713 van de GN vallen, zijn ontworpen als hulpmiddel voor personen die zijn getroffen door een beperking van hun loopvermogen, welke beperking — gelet op de aard ervan — als een ‘meer dan marginale’ beperking kan worden gekwalificeerd. Met de term invaliden wordt derhalve gedoeld op personen die beperkt zijn in hun loopvermogen, mits die beperking maar meer is dan slechts marginaal. De duur van beperking alsmede de aanwezigheid van andere beperkingen van lichamelijke of geestelijke aard is daarbij irrelevant.

In antwoord op de derde vraag antwoordt het HvJ dat de toelichtingen op de GN de inhoud van de tariefposten niet kunnen wijzigen. Dat kan ik echter moeilijk als een antwoord op gestelde vraag zien, omdat het niet aangeeft of de GN-Toelichting de betekenis van de post 8713 wijzigt. Ik meen dat uit deze opmerking volgt dat als de verwijzende rechter vaststelt dat het wezenlijke of logische gebruik van een scootmobiel is om te worden gebruikt door minder validen, de toelichting in ieder geval niet aan de indeling onder 8713 in de weg staat en moet worden genegeerd.

Mijn indruk van dit arrest is dat het HvJ is teruggekomen op zijn eerdere oordeel in Lecson omdat reeds iemand die beperkt is in zijn loopvermogen (zij het meer dan slechts marginaal) kwalificeert als ‘invalide’.6. Dat hoeft geen grote beperking te zijn of een duurzame beperking zoals de GN-Toelichting lijkt aan te geven. Voldoende is dat de beperking meer is dan slechts marginaal, met andere woorden iemand moet er ‘last’ van hebben in zijn dagelijks leven.7. Reeds dan is sprake van een invalide. Daarbij lijkt het HvJ in rechtsoverweging 26 te bevestigen dat de litigieuze voertuigen (de scootmobielen) moeten worden ingedeeld onder post 8713.

Met deze antwoorden beslist de Engelse verwijzingsrechter op 22 november 2016 dat de scootmobielen terecht zijn aangegeven onder post 8713 voor ‘carriages for disabled persons’.8. Het FtT stelt dat de scootmobielen geen normale voertuigen zijn voor personenvervoer. Ze zijn klein, langzaam, slechts voor één persoon en geschikt om te gebruiken in winkels en binnenshuis. De scooters hebben diverse kenmerken die de nadelige effecten van een (niet- marginale) beperking in het loopvermogen opheffen. Deze kenmerken zijn de kleine afmetingen, de korte draaicirkel, en non-marking banden. Mensen met een niet-marginale beperking van hun loopvermogen hebben moeite om zich te bewegen in huis, buiten en in winkels en gebouwen, en scootmobielen helpen deze mensen om de gevolgen van deze beperkingen te compenseren. Deze kenmerken hebben geen toegevoegde waarde voor mensen die niet beperkt zijn in hun loopvermogen. Zij doen gemakkelijker lopend boodschappen. Scootmobeielen zijn dus special ontworpen voor gebruik door invaliden.

De Engelse Douane gaat echter in hoger beroep. Op 29 september 2018 verklaart het Upper Tax Tribunal (UtT) het hoger beroep gegrond want volgens het UtT moeten de scootmobielen toch worden ingedeeld onder post 8703. Het UtT oordeelt dat het FtT zich heeft vergist in de toepassing van het recht door te stellen dat de scootmobielen niet zijn ontworpen voor mensen die normaal kunnen lopen omdat het ontwerp en de kenmerken van de voertuigen geen voordelen hebben voor mensen die normaal kunnen lopen, maar dat wel hebben voor mensen die beperkt kunnen lopen.9. Waar het volgens het UtT om gaat, is of de voertuigen kenmerken hebben die ze voldoende ongeschikt maken voor gebruik door mensen zonder beperkingen in hun loopvermogen, waaruit dan volgt dat de voertuigen zijn ontworpen om uitsluitend te worden gebruikt door mensen met een (meer dan marginale) beperking in hun loopvermogen. Het gaat volgens het UtT dus niet om voordelen voor invaliden personen, maar om de vraag of de kenmerken en eigenschappen voldoende nadelen hebben voor valide personen. Volgens het UtT zijn de nadelen uiteindelijk niet voldoende en moeten de scootmobielen daarom worden ingedeeld onder post 8703.

In 2018 beslist de Hoogste Administratieve Rechtbank van de Tsjechische Republiek in cassatieberoep dat scootmobielen moeten worden ingedeeld in post 8713 voor invalidevoertuigen. Tegen de arresten van de Hoogste Administratieve Rechtbank zijn geen hogere voorzieningen mogelijk.

Volgens de uitspraak van de Hoogste Administratieve Rechtbank heeft de Tsjechische Douane in 2016 een navorderingsaanslag opgelegd aan BG Technik gevestigd te Praag op grond van de stelling dat de SELVO 4800 scootmobielen die zij heeft ingevoerd, hadden moeten worden aangegeven onder post 8703 voor personenvoertuigen en niet onder post 8713 voor invalidewagens. De regionale rechtbank in Ostrava vernietigt de navordering omdat de scootmobielen wel degelijk juist zijn aangegeven onder post 8713. Een kopie van het arrest, alsmede van de beëdigde vertaling zijn bijgevoegd.

De Hoogste Administratieve Rechtbank bevestigt het oordeel van de regionale Rechtbank en oordeelt (ik citeer uit de beëdigde vertaling):

(….)

De hoogste Tsjechische rechter oordeelt ook dat Uitvoeringsverordening 718/2019 niet van toepassing is omdat de scootmobiel uit de indelingsverordening kennelijk niet bestemd was voor vervoer van gehandicapten terwijl de SELVO 4800 volgens de Rechtbank wel bestemd is voor vervoer van gehandicapten:

In het Verenigd Koninkrijk had Invamed hoger beroep ingesteld bij het Court of Appeal. Op 25 februari 2020 oordeelde het Court of Appeal dat de toets die het UtT aanlegde, namelijk of de kenmerken voldoende nadelig zijn voor gewone (valide) personen, het risico in zich draagt dat de uitvoering van de toets onnauwkeurig en te ingewikkeld wordt. Waar het volgens het Court of Appeal om gaat is of de voertuigen speciaal voor invaliden zijn ontworpen, in tegenstelling tot voor personen in het algemeen. Het onderscheid tussen deze twee groepen ligt besloten in het antwoord op de vraag of de voertuigen bestemd zijn om te worden gebruikt door mensen met een beperking in hun loopvermogen. Uit het arrest van het HvJ in de zaak Invamed volgt dat die bestemming moet worden afgeleid uit objectieve kenmerken en eigenschappen van het voertuig. De nationale rechter moet daarom focussen op die objectieve kenmerken en eigenschappen. Hoe meer kenmerken en eigenschappen nut hebben voor invaliden, in plaats van voor personen die wel kunnen lopen maar dat niet willen, hoe duidelijk het zal zijn dat de voertuigen speciaal ontworpen zijn voor mensen met een beperking in hun loopvermogen.

Een golfkarretje is een goed voorbeeld van een voertuig dat die test niet zou doorstaan. Maar waar de scheidslijn precies ligt, is aan de rechter die de feiten vast stelt. Anders dan golfkarretjes zijn de scootmobielen ontworpen voor één persoon en om te gebruiken op de stoep en in winkels die soms krap kunnen zijn en een korte draaicirkel daarom van belang is. De scootmobielen zijn niet zo gespecialiseerd als elektrische rolstoelen, die met name bedoeld zijn voor mensen met meerdere gebreken, maar op grond van de uitspraak van het HvJ in Invamed is voor indeling in post 8713 niet vereist dat de wagen bestemd zijn voor mensen met meerdere gebreken.

Het UtT vond dat de nadelen van de hiervoor genoemde eigenschappen van de scootmobielen voor gewone (valide) personen niet voldoende om te kunnen stellen dat de voertuigen uitsluitend bestemd waren voor mensen met een beperking in hun loopvermogen. Het Court of Appeal is het daar niet mee eens. Volgens het Court of Appeal heeft het FtT op goede gronden beslist dat uit objectieve kenmerken en eigenschappen blijkt scootmobielen bestemd zijn om te worden gebruikt door mensen met een beperking in hun loopvermogen en vernietigt het oordeel van het UtT. Daarmee worden scootmobielen alsnog ingedeeld onder post 8713 voor invalidenwagens. Een kopie van de uitspraak van het Court of Appeal is bijgevoegd.

Nog geen twee weken na de uitspraak van het Engelse Court of Apeal oordeelde de Rechtbank Noord-Holland in het onderhavige geschil van belanghebbende. De Rechtbank oordeelt in rechtsoverweging 23 dat uit de jurisprudentie volgt dat voor indeling onder post 8713 is vereist dat uit objectieve kenmerken en eigenschappen blijkt dat de voertuigen uitsluitend bestemd zijn om te worden gebruikt door invaliden, en dat de scootmobielen in het onderhavige geding niet aan dit vereiste voldoen omdat zij geen speciale voorzieningen hebben om de meer dan marginale beperking van het loopvermogen te verlichten, zoals voet of beensteunen om de voeten of benen te stabiliseren. Volgens de Rechtbank moeten scootmobielen worden ingedeeld onder post 8703.

Eind 2020 oordeelt het Engelse Supreme Court dat het HMRC niet is toegestaan om cassatieberoep in te stellen tegen de uitspraak van het Court of Appeal waarmee scootmobielen in het Verenigd Koninkrijk definitief moeten worden ingedeeld onder post 8713 voor invalidenvoertuigen. Een kopie van de beslissing van het Engelse Supreme Court is bijgevoegd.

In 2021 oordeelt het Gerechtshof Amsterdam in het hoger beroep van belanghebbende dat scootmobielen moeten worden ingedeeld onder post 8703 voor personenvoertuigen en dat het geen aanleiding ziet om aan het Hof van Justitie prejudiciële vragen te stellen over de geldigheid van Indelingsverordening 718/2009. Voor de motivering van zijn beslissing verwijst het Gerechtshof naar de overwegingen van de Rechtbank die hij daarmee tot de zijne maakt.

Met dit overzicht van uitspraken en arresten heb ik willen duidelijk maken dat de indeling van scootmobielen bepaald niet eenduidig is, en dat scootmobielen vaker worden ingedeeld onder post 8713 als invalidenvoertuigen. Naar mijn indruk is dat niet in de laatste plaats het gevolg van het feit dat het Hof van Justitie een veel ruimere definitie heeft neergelegd voor de term invalide. Dat is volgens het HvJ iedereen die beperkt is in zijn loopvermogen, mits die beperking maar niet slechts marginaal is. Het gaat dus niet om gehandicapten of zelf meervoudig gehandicapten, maar alleen maar om mensen die in meer of mindere mate moeite hebben met het lopen van een afstand die een gemiddeld mens wel makkelijk loopt.

Uit de uitspraken volgt ook dat de scootmobielen steeds over ongeveer dezelfde algemene kenmerken en eigenschappen beschikken. De scootmobielen zijn misschien niet identiek maar wel vergelijkbaar wat betreft technische kenmerken en eigenschappen en gebruiksmogelijkheden.

Schending, althans verkeerde toepassing van het recht en/of verzuim van vormen, waarvan de niet-inachtneming tot nietigheid leidt, doordat Gerechtshof Amsterdam in overweging 5.1 heeft geoordeeld dat de door belanghebbende ingevoerde scootmobielen niet specifiek en uitsluitend bestemd zijn voor mensen met een (meer dan marginale) beperking in hun loopvermogen omdat de scootmobielen geen speciale voorzieningen hebben om de meer dan marginale beperking van het loopvermogen te verlichten, zoals bijvoorbeeld voet- of beensteunen om de voeten of benen te stabiliseren.

De vaststelling dat een voertuig wel of niet uitsluitend bestemd is voor invaliden kan namelijk niet worden afgeleid uit de aanwezigheid van speciale voorzieningen op het voertuig om de beperking van het loopvermogen op te heffen. Het zijn namelijk niet de voorzieningen op of aan een voertuig, maar het is het voertuig zelf, dat de beperkingen opheft, met andere woorden het middel waarmee iemand weer in staat is om boodschappen te doen en of de hond uit te laten; anders gezegd om weer enigszins mobiel te zijn.

Een meer dan marginale beperking van het loopvermogen betekent dat iemand niet in staat is om een afstand te lopen welke door een persoon zonder mobiliteitsgebreken normaliter lopend wordt afgelegd. Praktisch ingevuld betekent dat, dat wanneer bijvoorbeeld de supermarkt op een afstand ligt van ongeveer 800 meter, een normaal iemand daar lopend naar toe gaat, maar iemand die (meer dan marginaal) beperkt is in zijn loopvermogen daar moeite mee heeft en daarom is aangewezen op bijvoorbeeld een scootmobiel.

De aanwezigheid van voet- of beensteunen is niet indicatief voor de vraag of iemand wel of niet die 800 meter zonder pijn, of zonder angst om te vallen, kan lopen. De eis van de Europese Commissie, de Rechtbank en het Gerechtshof dat invalidenvoertuigen over het algemeen worden gekenmerkt door aanwezigheid van voet- of beensteunen om de voeten of benen te kunnen fixeren is naar mijn mening onlogisch, want waarom zou bijvoorbeeld een persoon die lijdt aan suikerziekte en als gevolg daarvan een onderbeen moet missen, en dus duidelijk beperkt is in zijn of haar loopvermogen het andere been of de andere voet moeten kunnen fixeren? De voet- of beensteunen zijn daarom, net zoals de aanwezigheid van een stuurknuppeltje in plaats van een stuurkolom omdat iemand moeilijkheden heeft met armbewegingen, geen voorzieningen die bepalend zijn voor de vraag of het voertuig wel of niet bestemd is om te worden gebruikt door mensen die (meer dan marginaal) beperkt zijn in hun loopvermogen. Het Gerechtshof baseert haar oordeel derhalve ten onrechte op het ontbreken van speciale voorzieningen.

Schending, althans verkeerde toepassing van recht en/of verzuim van vormen, waarvan de niet-inachtneming tot nietigheid leidt, doordat het Gerechtshof Amsterdam in rechtsoverweging 5.3 heeft geoordeeld dat uit rechtsoverweging 25 van het Invamed-arrest volgt dat in elk geval niet alle scootmobielen zonder meer kunnen worden ingedeeld onder post 8713. Het Gerechtshof gaat hierbij uit van een verkeerde lezing van het Invamed arrest.

In rechtsoverweging 25 van het Invamed arrest staat (de onderstreping is van mijn hand):

Het Hof lijkt de term ‘elektromobiel’ te lezen als dat deze term betekent ‘scootmobiel’. Het HvJ gebruikt hier de term elektromobiel echter als algemene term voor elektrisch aangedreven voertuigen en stelt niet meer dan dat de enkele mogelijkheid dat elektrisch aangedreven voertuigen (zoals bijvoorbeeld een elektrisch aangedreven golfkar) ook door invaliden kunnen worden gebruikt, niet maakt dat het voertuig (de golfkar) moet worden ingedeeld onder 8703.

Het Gerechtshof miskent daarbij de importantie van de daaropvolgende overweging van het HvJ waarin staat (de onderstreping is van mijn hand):

In deze overweging gaat het HvJ wél letterlijk in op scootmobielen omdat het HvJ spreekt van de litigieuze voertuigen en stelt dat het feit dat scootmobielen ook door personen zonder beperking in hun loopvermogen kunnen worden gebruikt geen invloed heeft op de indeling van de scootmobielen in post 8713. Het HvJ stelt hier dat de litigieuze voertuigen moeten worden ingedeeld onder post 8713 en geeft daar zelfs een reden bij, namelijk omdat scootmobielen gelet op hun oorspronkelijke bestemming niet geschikt zijn voor personen zonder beperking in hun loopvermogen. Anders dan het Gerechtshof overweegt, heeft het HvJ dus wel degelijk geoordeeld dat scootmobielen, want dat zijn de litigieuze voertuigen, moeten worden ingedeeld onder post 8713.

Schending, althans verkeerde toepassing van recht en/of verzuim van vormen, waarvan de niet-inachtneming tot nietigheid leidt, doordat het Gerechtshof Amsterdam in rechtsoverweging 5.5 heeft geoordeeld dat uit de kenmerken niet volgt dat de scootmobielen uitsluitend bestemd zijn om te worden gebruikt door mensen met een beperking in hun loopvermogen omdat de kenmerken evenzeer van belang zijn voor gebruik van de scootmobielen door mensen zonder een beperking in hun loopvermogen.

De conclusie van het Gerechtshof is onbegrijpelijk, of in ieder geval onvoldoende gemotiveerd aangezien het feit dat de scootmobielen voldoen aan de NEN-norm voor elektrisch aangedreven rolstoelen, een beperkte snelheid hebben en (daarom) op de stoep mogen worden gebruikt, en zijn uitgerust met technische voorzieningen — die weliswaar in de uitspraak van het Gerechtshof niet worden genoemd, maar tijdens de zitting wel uitgebreid aan de orde zijn geweest — waarmee de scootmobielen veilig in binnenruimten (openbare gebouwen en supermarkten) kunnen worden gebruikt, aantonen dat de scootmobielen bestemd en ontworpen zijn om mede binnen (in gebouwen) te gebruiken. Mensen die normaal ter been zijn, gebruiken geen voertuigen binnen in gebouwen om zich voort te bewegen. De conclusie dat deze kenmerken en eigenschappen evenzeer van belang zijn voor mensen zonder mobiliteitsbeperking is daarom onbegrijpelijk of in ieder geval onvoldoende gemotiveerd. Zulks geldt te meer nu het Hof van Justitie heeft gesteld dat de oorspronkelijke bestemming van scootmobielen is om te worden gebruikt door minder validen.

Schending, althans verkeerde toepassing van recht en/of verzuim van vormen, waarvan de niet-inachtneming tot nietigheid leidt, doordat het Gerechtshof Amsterdam in rechtsoverweging 5.6 heeft geoordeeld dat hij niet twijfelt aan de geldigheid van Indelingsverordening 718/2009.

Het Gerechtshof onderbouwt zijn oordeel met de opmerking dat indeling onder 8703 door Indelingsverordening 718/2009 wordt ondersteund. Deze indelingsverordening is echter ongeldig omdat de Europese Commissie met deze verordening de reikwijdte van de posten heeft gewijzigd, terwijl de Commissie niet bevoegd is om de reikwijdte van de posten te wijzigen. De reikwijdte van de posten wordt gewijzigd omdat de Europese Commissie voorschrijft dat scootmobielen moeten worden ingedeeld onder post 8703, dat wil zeggen onder een andere post, dan de post waaronder scootmobielen behoren te worden ingedeeld namelijk 8713.10.

Overigens leid ik uit de overwegingen van het Gerechtshof af dat het Gerechtshof oordeelt dat geen sprake is van identieke goederen, en ook niet van soortgelijke goederen waarop de Indelingsverordening naar analogie van toepassing is. Anders had het Gerechtshof naar ik aanneem gesteld dat de Indelingsverordening van toepassing is, in plaats van te oordelen dat hij steun vindt in de Indelingsverordening. Feit is dat de Indelingsverordening wel door het Gerechtshof wordt aangedragen als argument voor indeling van de scootmobielen onder post 8703.

Vanwege de hierboven genoemde jurisprudentie uit andere Europese landen, waarin in meerderheid wordt geoordeeld dat scootmobielen moeten worden ingedeeld onder post 8713, is er wel degelijk aanleiding om te twijfelen over de juistheid van de Indelingsverordening. In ieder geval is het niet zo dat — in termen van het CILFIT-arrest11. — geen enkele rechter in de Europese Unie zou twijfelen over de geldigheid van de Indelingsverordening, en overigens geen enkele rechter zou twijfelen over de indeling van scootmobielen in het douanetarief. Aldus is er bepaald geen sprake van een acte clair, en zal het — wanneer de Indelingsverordening van toepassing is — nodig zijn om prejudiciële vragen voor te leggen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie met betrekking tot de uitlegging van het recht van de Unie, waarvan in het bijzonder de geldigheid van Indelingsverordening 718/2009.