Hof Amsterdam, 12-09-2017, nr. 17/00099

De rechtbank heeft het volgende overwogen:

“5. Tussen partijen is niet in geschil dat het bezwaar dat is gericht tegen de aan eiser opgelegde aanslagen forensenbelasting 2008 tot en met 2014 niet binnen de in artikel 6:7 Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) genoemde termijn van zes weken is ingediend.

6. Ingevolge artikel 6:11 Awb blijft ten aanzien van een na afloop van de termijn ingediend bezwaarschrift niet-ontvankelijkheidverklaring op grond daarvan achterwege indien redelijkerwijs niet kan worden geoordeeld dat de indiener in verzuim is geweest.

7. Eiser voert als reden voor de termijnoverschrijding aan dat bij de aanslagen forensenbelasting 2008 tot en met 2014 geen bijsluiter was gevoegd met informatie over de verschuldigdheid van forensenbelasting in het geval een recreatiewoning grotendeels wordt verhuurd. Daarmee is echter geen rechtvaardiging voor de termijnoverschrijding gegeven. Verweerder heeft op de achterzijde van de aanslagen op juiste wijze de mogelijkheid van bezwaar vermeld zodat het eiser redelijkerwijs duidelijk had kunnen zijn hoe en binnen welke termijn hij had dienen te handelen indien hij het niet eens was met de aanslagen. Dat eiser onbekend was met de regelgeving vormt geen geldige reden voor het te laat gemaakte bezwaar. Dit komt voor eisers rekening en risico. Het ligt op de weg van eiser zich op de hoogte te stellen van ontwikkelingen in de regelgeving, onder meer op het gebied van de forensenbelasting. De termijnoverschrijding is daarom niet verschoonbaar en verweerder heeft het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard. Gelet hierop dient het beroep daartegen ongegrond te worden verklaard.

8. Voor zover eiser het oneens is met de beslissing van verweerder om niet over te gaan tot ambtshalve vermindering van de aanslagen forensenbelasting 2008 tot en met 2014 kan de rechtbank daarover geen oordeel geven, omdat zij daartoe niet bevoegd is. Tegen een dergelijke beslissing staat namelijk geen beroep open bij de belastingrechter. Met betrekking tot een dergelijke beslissing kan slechts een vordering bij de burgerlijke rechter worden ingesteld. In zoverre is het beroep niet-ontvankelijk.”

Belanghebbende herhaalt in hoger beroep zijn ook in eerste aanleg gevoerde betoog dat de gemeente hem ten onrechte niet heeft geïnformeerd over het mogelijk niet verschuldigd zijn van de forensenbelasting. Ter zitting in hoger beroep heeft belanghebbende hier aan toegevoegd dat de gemeente in gebreke is gebleven doordat bij de aanslagoplegging over de jaren 2008 tot en met 2014 geen bijsluiter - zie 2.3 - is bijgevoegd bij de aanslagbiljetten. Daarnaast heeft belanghebbende gesteld dat de rechtbank zich ten onrechte onbevoegd heeft verklaard om te oordelen over het besluit van de heffingsambtenaar om geen ambtshalve vermindering te verlenen.

De heffingsambtenaar betoogt, evenals in eerste aanleg, dat hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd geen reden oplevert voor een verschoonbare termijnoverschrijding als bedoeld in artikel 6:11 Awb. Belanghebbende had zich, aldus de heffingsambtenaar, zelf moeten verdiepen in de geldende regelgeving.

Het Hof is van oordeel dat de rechtbank op de juiste wijze heeft getoetst of de termijnoverschrijding van de bezwaren over de jaren 2008 tot en met 2014 verschoonbaar is. Het Hof verenigt zich met de beslissing die de rechtbank heeft gegeven en met de gronden die de rechtbank daaraan in haar rechtsoverwegingen 5 tot en met 7 ten grondslag heeft gelegd. Met betrekking tot het standpunt van belanghebbende dat de gemeente reeds eerder de bijsluiter aan hem had moeten verstrekken, overweegt het Hof dat op de gemeente niet een dergelijke verplichting rust. De gemeente - de heffingsambtenaar - is op dit punt dus niet in gebreke geweest. Evenals de rechtbank is het Hof van oordeel dat het op de weg van belanghebbende heeft gelegen zich te verdiepen in de ontwikkelingen met betrekking tot de regelgeving op het gebied van de forensenbelasting.

Met betrekking tot rechtsoverweging 8 van de uitspraak van de rechtbank overweegt het Hof het volgende. De heffingsambtenaar heeft het bezwaarschrift van belanghebbende van 6 oktober 2016 tevens opgevat als een verzoek om ambtshalve vermindering van de aanslagen, welk verzoek hij vervolgens heeft afgewezen. Belanghebbende heeft ook tegen dit ambtshalve genomen besluit (rechtstreeks) beroep bij de rechtbank ingesteld. Een dergelijk ambtshalve genomen besluit is voorzien in artikel 231, eerste lid, Gemeentewet, in verbinding met artikel 65 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hiena: AWR) en is daardoor een ingevolge de belastingwet genomen besluit. Tegen een dergelijk besluit staat, gelet op het zogenoemde gesloten stelsel van rechtsmiddelen in het belastingrecht (artikel 26, eerste lid, AWR in verbinding met artikel 7:1, eerste lid, Awb) geen bezwaar en beroep open. Een daartegen gericht rechtsmiddel is niet-ontvankelijk. De belastingrechter is - anders dan de rechtbank heeft geoordeeld - wel bevoegd kennis te nemen van het beroep tegen een dergelijk ingevolge de belastingwet genomen besluit (zie HR 20 december 2013, nr. 12/02872, ECLI:NL:HR:2013:1797, BNB 2014/42, r.o. 4.2.5). De rechtbank heeft zich ter zake derhalve ten onrechte onbevoegd verklaard en had het beroep in zoverre niet-ontvankelijk dienen te verklaren.

Slotsom

De slotsom is dat het beroep van belanghebbende ongegrond is en – voor zover het is gericht tegen het besluit van de heffingsambtenaar om geen ambtshalve vermindering te verlenen – niet-ontvankelijk. Beslist dient te worden als hieronder vermeld.

In het hiervoor onder 4.4 overwogene ziet het Hof aanleiding de griffier van het Hof te gelasten aan belanghebbende het in hoger beroep betaalde griffierecht te vergoeden.