Rb. Zeeland-West-Brabant, 15-06-2016, nr. AWB - 14 , 3790

Belanghebbende stelt dat de accijnsschorsingsregeling op juiste wijze is beëindigd, omdat de geadresseerden de accijnsgoederen in EMCS hebben afgemeld. Zij stelt dat daarmee is voldaan aan de bepalingen in de Verordening EG 684/2009 van 24 juli 2009, de Richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 (hierna: de Richtlijn) en de Wet op de accijns (hierna: de Wet). Volgens belanghebbende kan zij daarom niet aansprakelijk worden gehouden voor de accijnsheffing op de betreffende goederen, ook niet indien de berichten van ontvangst in EMCS als vals moeten worden aangemerkt. Zij verwijst ter ondersteuning van deze stelling naar de bij de invoering van het EMCS-systeem gedane uitlatingen dat de voorwaarden voor de aanvang en beëindiging van de overbrenging en de zuivering van de verantwoordelijkheden moeten worden verduidelijkt (onderdeel 23 van de preambule bij de Richtlijn) en dat met dit systeem de fiscale aansprakelijkheid van de verzendende entrepothouder sneller eindigt (zie voor uitlatingen in deze zin de Memorie van Toelichting, Kamerstukken II 2008/09, 32 031, nr. 3, p. 2-4).

Het is vaste jurisprudentie dat onder de oude accijnsrichtlijn ( richtlijn 92/12/EEG) een vals bewijs van ontvangst niet kon worden aangemerkt als een bewijs van ontvangst in de zin van die richtlijn (zie bijvoorbeeld Hoge Raad 12 juli 2013, ECLI:NL:HR:2013:56).

De rechtbank heeft geen reden om aan te nemen dat dat onder de Richtlijn en de daarmee samenhangende aanpassing van de Wet anders is. De door belanghebbende aangehaalde passages bieden daarvoor onvoldoende steun. De rechtbank begrijpt de uitlatingen in de Memorie van Toelichting zo dat daarmee ‘slechts’ tot uitdrukking is gebracht dat het elektronische verkeer sneller is en de kans op het in het ongerede raken van bewijsmiddelen verkleint ten opzichte van het oude, papieren, systeem.

Gelet op het voorgaande falen de stellingen van belanghebbende dat artikel 28, eerste lid, van de Richtlijn en artikel 2b, lid 2, van de Wet aldus moeten worden uitgelegd dat de verzendingen waren geëindigd nadat belanghebbende de berichten van ontvangst had ontvangen, en dat zij daarna niet meer voor de accijnsheffing kon worden aangesproken.

Voor het antwoord op de vraag of zich het belastbare feit – de uitslag – heeft voorgedaan, stelt de rechtbank voorop dat de bewijslast daarvoor op de inspecteur rust.

Met betrekking tot de zendingen naar Zweden oordeelt de rechtbank dat de inspecteur aannemelijk heeft gemaakt dat de accijnsgoederen hun bestemming niet hebben bereikt, door de verwijzing naar de van de Zweedse douaneautoriteiten verkregen informatie. In wat belanghebbende heeft aangevoerd ziet de rechtbank geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid en de bruikbaarheid van de informatie van de Zweedse douaneautoriteiten, zodat de informatie ter onderbouwing van de stellingen van de inspecteur kan dienen. Op basis van de informatie blijkt dat het adres van het belastingentrepot in Zweden op het moment dat volgens het bericht van ontvangst de aflevering zou hebben plaatsgevonden, niet meer in gebruik was bij [B] en dat de huur was beëindigd. Daarmee is aannemelijk gemaakt dat de overgebrachte goederen niet op de plaats van bestemming zijn aangekomen.

Niet is gesteld of aannemelijk is geworden dat er tijdens de overbrenging een onrechtmatigheid is geconstateerd die resulteerde in de uitslag tot verbruik van de accijnsgoederen als bedoeld in artikel 2, eerste lid, onderdeel a, van de Wet, zodat op grond van artikel 2c, derde lid, van de Wet de onregelmatigheid geacht wordt te hebben plaatsgevonden in Nederland op het tijdstip van aanvang van de overbrenging, tenzij belanghebbende tegenbewijs levert. Zoals blijkt uit onderdeel 2.4 heeft belanghebbende, na daartoe in de gelegenheid te zijn gesteld door de inspecteur, geen tegenbewijs geleverd. De enkele stelling van belanghebbende dat de accijnsgoederen in EMCS zijn afgemeld is onvoldoende bewijs dat de goederen in Zweden in ontvangst zijn genomen en vormt evenmin bewijs dat zich een onregelmatigheid heeft voorgedaan buiten Nederland. De accijnsgoederen worden dan geacht te zijn uitgeslagen uit de accijnsgoederenplaats van belanghebbende, zodat op grond van artikel 51 van de Wet terecht accijns is nageheven van belanghebbende.

4.2.3.1. Met betrekking tot de zending die in het EMSC-systeem was geregistreerd als zending naar Duitsland, oordeelt de rechtbank dat de inspecteur eveneens heeft voldaan aan de op hem rustende bewijslast. Tussen partijen staat vast dat de zending naar Duitsland aldaar niet is ontvangen en dat de betreffende goederen de accijnsgoederenplaats van belanghebbende (wel) hebben verlaten. Daarmee heeft de inspecteur aan de op hem rustende bewijslast voldaan.

4.2.3.2. Belanghebbende heeft gesteld dat de zending uiteindelijk is verzonden naar een nieuwe geadresseerde in Italië en aldaar is ontvangen en heeft daartoe een ontvangstbevestiging overgelegd. De rechtbank is echter met de inspecteur van oordeel dat uit de door belanghebbende overgelegde stukken met betrekking tot de zending die in Italië is ontvangen, weliswaar blijkt dat dit een soortgelijke zending betreft als de aanvankelijk aan een in Duitsland gevestigde afnemer in EMCS aangemelde verzending, maar dat niet blijkt dat het dezelfde goederen betreft. Belanghebbende heeft geen bewijs van het vervoer van die accijnsgoederen en geen CMR met bevestiging van ontvangst overgelegd. Zij heeft enkel een ontvangstbevestiging van [F] overgelegd, maar dat is onvoldoende om aannemelijk te maken dat dit dezelfde accijnsgoederen zijn die waarop het e-AD van de verzending naar Duitsland ziet. De stelling van belanghebbende dat zij meerdere malen via haar computer heeft geprobeerd het e-AD van de verzending naar Duitsland te annuleren en dat zij daarover contact heeft gehad met de Belastingdienst/Douane, kan dan niet leiden tot de conclusie dat geen sprake is geweest van vervoer van de goederen met bestemming Duitsland. De omstandigheid dat er mogelijk computerproblemen bestonden die belanghebbende belemmerden om het afleveradres op het e-AD te wijzigen, doet er immers niet aan af dat belanghebbende inzichtelijk dient te maken waar de accijnsgoederen zijn gebleven. De rechtbank overweegt voorts dat de Richtlijn in artikel 27, eerste lid, en het Uitvoeringsbesluit accijns in artikel 3c, de mogelijkheid bieden om bij computerproblemen op andere wijze de inspecteur van de wijziging van het afleveradres op de hoogte te stellen, alvorens het afleveradres wordt gewijzigd. Belanghebbende heeft van die mogelijkheid geen gebruik gemaakt.

4.2.3.3. Het voorgaande leidt tot het oordeel dat ook voor deze zending sprake is van een onregelmatigheid en dat belanghebbende niet het tegenbewijs heeft geleverd dat de onregelmatigheid zich buiten Nederland heeft voorgedaan. De accijnsgoederen worden dan geacht te zijn uitgeslagen uit de accijnsgoederenplaats van belanghebbende, zodat op grond van artikel 51 van de Wet terecht accijns is nageheven van belanghebbende.

Belanghebbende stelt dat aan haar geen naheffingsaanslag kan worden opgelegd, omdat een ander zekerheid had gesteld voor de verschuldigde accijns. Deze stelling faalt, aangezien een juridische basis daarvoor ontbreekt.

Belanghebbende heeft gesteld dat het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel zijn geschonden, omdat volgens haar de verzendingen voldeden aan alle wettelijke regels, zij de informatie op de website van Douane Nederland in acht heeft genomen en zij niet wist dat sprake was van vals bewijs. De rechtbank oordeelt dat van schending van voornoemde beginselen geen sprake is. De enkele omstandigheid dat belanghebbende niet wist dat het bewijs vals was en dat zij daardoor geen bewijs heeft kunnen leveren van de plaats waar de onregelmatigheden zijn begaan, kan er niet toe leiden dat van accijnsheffing zou moeten worden afgezien. Belanghebbende heeft verder niet aannemelijk gemaakt dat informatie is verstrekt door de Douane waaruit volgt dat een ontvangstbericht steeds als bewijs kan dienen ook indien het bericht vals is (of blijkt te zijn).

Ook de stelling van belanghebbende dat het motiveringsbeginsel is geschonden kan haar niet baten. Volgens vaste jurisprudentie brengt de loop van de procedure in belastingzaken immers mee dat schending van het motiveringsbeginsel alleen tot gevolg heeft dat de rechtbank, zo deze de uitspraak van de inspecteur bevestigt, verplicht is zelf de gronden daarvoor in zijn uitspraak op te nemen. Een eventueel motiveringsgebrek kan dan ook niet leiden tot vernietiging van de naheffingsaanslag.

Ter zitting heeft belanghebbende nog aangevoerd dat het vrije verkeer van goederen is geschonden nu er geen rechtvaardiging is voor de heffing van accijns, dan wel deze verder gaat dan nodig is. De rechtbank kan belanghebbende hierin niet volgen. De richtlijn beoogt juist het transport van accijnsgoederen binnen de EU mogelijk te maken met schorsing van accijns. Het gegeven dat de accijns alsnog verschuldigd wordt indien niet aan de daarvoor geldende voorwaarden wordt voldaan, leidt dan niet tot belemmering van het vrij verkeer van (accijns)goederen.

Slot

Gelet op het voorgaande oordeelt de rechtbank dat de naheffingsaanslag terecht is opgelegd. Het beroep dient ongegrond te worden verklaard.