Rb. Gelderland, 03-12-2015, nr. 293842

wonende te Hoevelaken, gemeente Nijkerk,

2. [verzoeker],

wonende te Hoevelaken, gemeente Nijkerk,

verzoekers,

advocaat mr. J.W. Menkveld te Utrecht,

en

[verweerder] ,

wonende te Hoevelaken, gemeente Nijkerk,

verweerder,

advocaat mr. E.M. van Zelm te De Bilt.

Ter beoordeling ligt voor het verzoek beslag te mogen leggen ten laste van gerequestreerde op de vordering die gerequestreerde op verzoekers heeft op grond van een tussen partijen gewezen vonnis op 25 november 2015. De voorzieningenrechter overweegt als volgt:

Verzoekers zijn bij uitvoerbaar bij voorraad verklaard vonnis van deze rechtbank van 25 november 2015 veroordeeld tot betaling van een bedrag van € 63.182,- aan gerequestreerde. Verzoekers wensen thans beslag onder zichzelf te leggen op hetgeen zij aan gerequestreerde zijn verschuldigd ingevolge dat vonnis. Daartoe stellen zij vorderingen op gerequestreerde te hebben. Een dergelijk beslag frustreert de tenuitvoerlegging van het vonnis. Van verzoekers mag in zo’n geval worden verwacht dat zij naar behoren motiveren waarom een eigen beslag kort na het wijzen van dit vonnis nodig is. Dat hebben zij niet gedaan in het verzoekschrift. Daarop is de advocaat van de verzoeker telefonisch gehoord. Als reden is opgegeven dat beslag nu aangewezen is omdat met de veroordeling van verzoeker tot betaling thans een beslagobject voorhanden is. Dat volstaat niet. Wat opvalt is dat het gaat om pretense vorderingen uit of van voor 2009. Die vorderingen zijn niet in reconventie ingesteld, terwijl niets gesteld of gebleken is waaruit volgt dat dit niet kon. De vorderingen worden nu ineens, na een veroordelend vonnis, opgevoerd. Aan het verzoek kleeft het odium dat dit gedaan wordt met het doel om aan de veroordeling tot betaling te ontkomen. Daarvoor is eigen beslag niet bedoeld. Eigen beslag om die reden is misbruik van recht. Het verzoek wordt daarom afgewezen.

De voorzieningenrechter

wijst het verzoek af.

Deze beschikking is gegeven door mr. R.J.B. Boonekamp en in het openbaar uitgesproken op 3 december 2015.