2.3.2 Voorbeelden van bestuurlijke boetebepalingen, het karakter van de boeten

In de Wet op de Personeele Belasting van 1806 (hierna: Wet PB 1806) komen verschillende bepalingen voor met betrekking tot vaste en variabele boeten.1 Vaste boeten werden onder meer belopen voor het niet meewerken bij het beschrijven van het onroerende goed (boete van honderd gulden, artikel 3 Wet PB 1806), in geval van afwezigheid bij het beschrijven van het onroerende goed (boete van twaalf gulden, artikel 4 Wet PB 1806)2 en bij het niet-afgeven van een extract (boete van honderd gulden, artikel 26 Wet PB 1806). De variabele boeten waren afhankelijk van de hoogte van de extra verschuldigde belastingen als gevolg van waarderingsverschillen (artikel 18 Wet PB 1806), de hoogte van de niet-aangegeven jaarhuur (artikel 24 Wet PB 1806) en het aantal maanden waarmee de termijn voor het aanleveren van de noodzakelijke informatie werd overschreden (artikel 27 Wet PB 1806).

De bestuurlijke boeten in de Wet PB 1806 hebben mijns inziens over het algemeen3 een duidelijk leedtoevoegend strafkarakter. Dit blijkt uit onder meer de gehanteerde termen, zoals ‘boete’ en ‘straffen’,4 maar ook uit het feit dat boeten waren verschuldigd terzake van formaliteiten, zonder dat direct sprake was van een belastingnadeel; men kwam daardoor ‘in de min’.5 Ook de variabele boeten betroffen vaak een veelvoud van het belastingnadeel, zodat ook deze boeten een leedtoevoegende, punitieve werking hadden.