CRvB, 04-09-2013, nr. 11-5394 WAO

De rechtbank heeft het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft - kort samengevat - overwogen dat de stelling van appellante dat bij de totstandkoming van het bestreden besluit en de daaraan voorafgaande besluitvorming onvoldoende recht is gedaan aan haar klachtenbeeld, niet tot vernietiging van het bestreden besluit kan leiden. De rechtbank heeft geoordeeld dat de nieuwe diagnose geen nieuw gebleken feit of veranderde omstandigheid in de zin van artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is.

In hoger beroep heeft appellante zich op het standpunt gesteld dat het Uwv bij zijn laatste beoordeling onvoldoende rekening heeft gehouden met de nek-, rug- en armklachten. De thans door orthopedisch chirurg J.J. Nieuwenhuis gestelde diagnose, te weten een nekhernia, is een nieuwe omstandigheid waarmee rekening had moeten worden gehouden. Hierin had het Uwv aanleiding moeten zien voor een nieuw onderzoek. Nu het Uwv dit heeft nagelaten, is niet de vereiste zorgvuldigheid betracht. Appellante heeft de Raad verzocht om een deskundige in te schakelen, teneinde te beoordelen of de nieuwe diagnose een ander licht werpt op de - aan het besluit van 1 december 2008 ten grondslag liggende - vastgestelde beperkingen van appellante. Appellante heeft voorts verzocht om veroordeling van het Uwv tot vergoeding van de door haar geleden schade.

De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Met de rechtbank en op grond van de door haar gegeven overwegingen oordeelt de Raad dat het Uwv terecht geweigerd heeft terug te komen van het besluit van 1 december 2008. Het gegeven dat er inmiddels voor de klachten van appellante een verklarende diagnose is gesteld, levert geen nieuw feit of veranderde omstandigheid op als bedoeld in artikel 4:6 van de Awb. De klachten van appellante en de daaruit voortvloeiende beperkingen waren bij het Uwv bekend en zijn bij het besluit van 1 december 2008 betrokken.

Het verzoek van appellante om een onafhankelijke deskundige te benoemen wordt afgewezen. Uit het systeem van de wet en de rechtspraak van de Raad volgt dat bij een verzoek om terug te komen van een rechtens onaantastbaar geworden besluit het niet past een deskundige te benoemen.

Uit 4.2 en 4.3 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak komt voor bevestiging in aanmerking. Dit brengt met zich dat het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen.

Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.