HR, 03-07-2026, nr. 25/00362

Belanghebbende, vertegenwoordigd door G. Gieben, heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

Aan belanghebbende is voor het jaar 2019 een beschikking op grond van de Wet waardering onroerende zaken (hierna: de Wet WOZ) gegeven, waarbij de waarde van de woning aan de [a-straat 1] in [Z] (hierna: de woning) is vastgesteld. In hetzelfde geschrift is ook de aanslag in de onroerendezaakbelastingen voor dat jaar bekendgemaakt.

Het Hof is evenals de Rechtbank van oordeel dat de heffingsambtenaar van de gemeente Vught (hierna: de heffingsambtenaar) de waarde van de woning niet op een te hoog bedrag heeft vastgesteld.

Het Hof heeft verder geoordeeld dat de heffingsambtenaar heeft gehandeld in strijd met artikel 40, lid 2, van de Wet WOZ, omdat hij de door belanghebbende gevraagde grondstaffel pas heeft verstrekt in de beroepsprocedure voor de Rechtbank. Het Hof ziet hierin geen aanleiding tot het veroordelen van de heffingsambtenaar in de proceskosten, omdat dit gebrek niet doorslaggevend is geweest voor het instellen van beroep door belanghebbende, gelet op tal van andere grieven die belanghebbende in hoger beroep heeft aangevoerd en die los staan van de gebrekkige informatievoorziening.

Het Hof heeft aan belanghebbende een vergoeding van immateriële schade toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn in de fase van bezwaar en (hoger) beroep. Daarin heeft het Hof wel aanleiding gevonden om aan belanghebbende een vergoeding van proceskosten toe te kennen. Het Hof heeft deze vergoeding met toepassing van 1 (punt) x € 907 (waarde per punt) x 0,25 (factor gewicht van de zaak) vastgesteld op € 226,75. Deze vergoeding dient bij helfte te worden vergoed door de heffingsambtenaar en de Minister van Justitie en Veiligheid, aldus het Hof. Met inachtneming van deze verdeelsleutel heeft het Hof verder bepaald dat het voor het instellen van hoger beroep betaalde griffierecht moet worden vergoed.

Het middel, dat zich richt tegen het hiervoor in 3.2 weergegeven oordeel van het Hof, is terecht voorgesteld. Anders dan het Hof heeft geoordeeld, is de omstandigheid dat belanghebbende in (hoger) beroep niet alleen klaagt over de schending van artikel 40, lid 2, van de Wet WOZ, maar ook andere klachten tegen de uitspraak op bezwaar aanvoert, bijvoorbeeld met betrekking tot de vastgestelde WOZ-waarde, geen omstandigheid op grond waarvan het toekennen van een vergoeding van een proceskostenvergoeding achterwege kan blijven.2.

De omstandigheid dat het Hof wel een vergoeding van proceskosten aan belanghebbende heeft toegekend in verband met de overschrijding van de redelijke termijn, brengt niet zonder meer mee dat het Hof met die vergoeding kon volstaan. De mogelijkheid bestaat namelijk dat toepassing van de regels van het Besluit proceskosten bestuursrecht (hierna: het Besluit) leidt tot een hogere vergoeding indien ook rekening wordt gehouden met de gegronde klacht van belanghebbende over schending van artikel 40, lid 2, van de Wet WOZ. Het middel slaagt daarom.

Uit het voorgaande volgt dat de bestreden uitspraak van het Hof niet in stand kan blijven. De uitspraken van het Hof en de Rechtbank moeten worden vernietigd maar uitsluitend met betrekking tot de beslissing over vergoeding van de in het geding voor het Hof en voor de Rechtbank gemaakte proceskosten. Verder dient het voor het geding bij de Rechtbank betaalde griffierecht te worden vergoed door de heffingsambtenaar. Hoewel de hiervoor in onderdeel 4 vermelde overwegingen meebrengen dat het hoger beroep gegrond is, en de Staat (de Minister van Justitie en Veiligheid) daarom het voor de behandeling van het hoger beroep betaalde griffierecht niet ten dele zou hoeven te vergoeden,3.laat de Hoge Raad de beslissing van het Hof over de vergoeding van griffierecht met toepassing van de hiervoor in 3.3 vermelde verdeelsleutel in stand, aangezien de Staat (de Minister van Justitie en Veiligheid) tegen die beslissing geen beroep in cassatie heeft ingesteld.

De heffingsambtenaar zal worden veroordeeld in de kosten van het geding voor de Rechtbank en het geding voor het Hof. Daarbij zal worden uitgegaan van(i) drie proceshandelingen in beroep (beroepschrift, verschijnen ter zitting en schriftelijke inlichtingen), en daarmee van 2,5 punten, en vijf proceshandelingen in hoger beroep (beroepschrift, schriftelijke inlichtingen, verschijnen ter zitting, schriftelijke reactie op de door het Hof te stellen prejudiciële vragen aan de Hoge Raad, en schriftelijke opmerkingen in de prejudiciële procedure bij de Hoge Raad), en daarmee van 5 punten,(ii) factor 1 wegens het gewicht van de zaak in deze fasen, en(iii) een puntwaarde van € 934 voor het beroep en hoger beroep.Dat komt neer op een vergoeding van € 2.335 voor het geding voor de Rechtbank, en een vergoeding van in totaal € 4.670 voor het geding voor het Hof. Omdat het Hof blijkens zijn hiervoor in 3.3 weergegeven oordeel, de Staat (de Minister van Justitie en Veiligheid) voor een bedrag van € 113,38 heeft veroordeeld in de kosten van belanghebbende voor het geding voor het Hof, en de Staat (de Minister van Justitie en Veiligheid) tegen dit oordeel in cassatie niet is opgekomen, blijft deze beslissing van het Hof in stand. Met inachtneming daarvan zal de heffingsambtenaar worden veroordeeld in de kosten van het geding voor het Hof tot een bedrag van € 4.556,62 (€ 4.670 - € 113,38).

De Hoge Raad ziet aanleiding voor een veroordeling in de kosten van het geding in cassatie. De Hoge Raad berekent die vergoeding met inachtneming van de Wet herwaardering proceskostenvergoedingen WOZ en bpm.4.Bij die berekening gaat de Hoge Raad uit van(i) één proceshandeling (beroepschrift in cassatie) en daarmee van 2 punten,(ii) factor 1 wegens het gewicht van de zaak in cassatie,(iii) de waarde per punt die is neergelegd in onderdeel B1 van de bijlage bij het Besluit, en(iv) vermenigvuldiging met de factor 0,10, zoals bedoeld in artikel 30a, lid 2, letter b, van de Wet WOZ, aangezien dit arrest niet inhoudt dat de bestreden besluiten (een WOZ-beschikking en een aanslag in de onroerendezaakbelastingen) worden vernietigd of gewijzigd.Dat komt neer op een proceskostenvergoeding van € 187.

De Hoge Raad:

- verklaart het beroep in cassatie gegrond,

- vernietigt de uitspraken van het Hof en de Rechtbank voor zover het betreft de kosten van aan belanghebbende in hoger beroep en in beroep beroepsmatig verleende rechtsbijstand,

- draagt het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Vught op aan belanghebbende te vergoeden het griffierecht dat belanghebbende voor de behandeling van het beroep in cassatie heeft betaald van € 143,

- draagt de heffingsambtenaar van de gemeente Vught op aan belanghebbende te vergoeden het bij de Rechtbank betaalde griffierecht ter zake van de behandeling van de zaak voor de Rechtbank van € 47,

- veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Vught in de kosten van belanghebbende voor het geding in cassatie, vastgesteld op € 187 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand, en

- veroordeelt de heffingsambtenaar van de gemeente Vught in de kosten van belanghebbende voor het geding voor het Hof, vastgesteld op € 4.556,62 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand, en in de kosten van belanghebbende voor het geding voor de Rechtbank, vastgesteld op € 2.335 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Dit arrest is gewezen door de raadsheer M.W.C. Feteris als voorzitter, en de raadsheren M.T. Boerlage en A.E.H. van der Voort Maarschalk, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier J.P.J. van Kampen, en in het openbaar uitgesproken op 3 juli 2026.