Rb. Leeuwarden, 28-01-2008, nr. AWB 07/916, 07/917, 07/919 en 07/984

op 31 december 2005 werkzaam was bij een gemeentelijk beroepsbrandweerkorps of bij een gemeentelijke ambulancedienst; en

op 31 december 2005 een betrekking vervulde, waarvoor door het college krachtens artikel 8:3, zoals dat luidde op 31 december 2005, leeftijdsgrenzen zijn bepaald; en

sinds 31 december 2005 onafgebroken een betrekking heeft vervuld, op grond waarvan krachtens artikel 8:3, zoals dat luidde op 31 december 2005, ontslag werd verleend op de leeftijd van 55 jaar of ouder.

Ingevolge artikel 9b:2 onder b van de CAR/UWO wordt voor de toepassing van dit hoofdstuk verstaan onder bezwarende functie: een betrekking met een hoge belasting door het frequent draaien van piket of het werken in roosterdiensten en deelname aan daaruit voorvloeiende werkzaamheden in de uitruk met als gevolg een verhoogde kans op gezondheidsklachten.

Ingevolge artikel 9b:3 van de CAR/UWO is deze paragraaf van toepassing op de ambtenaar die geboren is na 1949 en die op 1 januari 2006 20 dienstjaren of meer had in een bezwarende functie.

De rechtbank stelt voorop dat verweerder een ruime beoordelingsvrijheid toekomt bij de beantwoording van de vraag of een functie moet worden aangemerkt als een bezwarende functie in de zin van de CAR/UWO. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in de onderhavige gevallen zijn beoordelingsmarge niet overschreden door de functies van eisers niet als bezwarende functies aan te merken. Hierbij neemt de rechtbank het volgende in aanmerking. Bij de uitoefening van hun functies nemen eisers in beginsel niet fysiek deel aan de repressieve brandbestrijding. Eisers hebben in hun werk evenmin te maken met psychische belastingen door situaties die voor hen persoonlijk bedreigend zijn of belastingen als gevolg van direct contact met slachtoffers. De stelling van eisers dat hun werk psychisch belastend is als gevolg van de verantwoordelijkheid die zij dragen, maakt niet dat verweerder de functies als bezwarend had moeten aanmerken in de zin van de CAR/UWO. De verwijzing naar het rapport van het Coronel Instituut voor Arbeid, Milieu en Gezondheid van oktober 2004, met de titel "Brandweeronderzoek", kan eisers niet baten. Het rapport vormt de weerslag van een onderzoek naar de gezondheidkundige onderbouwing van (vervroegde) uittreding op basis van leeftijd bij brandweerpersoneel en bevat uitsluitend onderzoeksgegevens met betrekking tot repressief brandweerpersoneel. Aan de specifieke belastingen van de (hogere) officieren, die hierin slechts zijdelings worden genoemd, wordt in het rapport geen aandacht besteed.

De rechtbank kan eisers niet volgen in hun stellingen dat zij verwachtingen kunnen ontlenen aan de regeling van het FLO zoals die gold tot 1 januari 2006, waarbij zij hebben gewezen op de omstandigheid dat een aantal voormalige collega's in vergelijkbare omstandigheden nog tot die datum gebruik heeft kunnen maken van het FLO. Hieromtrent merkt de rechtbank op dat de gevallen van eisers moeten worden beoordeeld aan de hand van de thans geldende bepalingen van de CAR/UWO. De enkele omstandigheid dat zij voorheen, bij ongewijzigde regelgeving en ook overigens gelijkblijvende omstandigheden, aanspraak zouden hebben kunnen maken op een gunstiger regeling van het FLO, maakt niet dat sprake is van door hen verkregen rechten, die niet zouden mogen worden aangetast.

Daarnaast stellen eisers dat bij hen verwachtingen zijn gewekt in een e-mailbericht van 23 oktober 2006, afkomstig van M.J.B. Posthumus, personeelsadviseur bij Brandweer Fryslân. In bedoelde e-mail, met als onderwerp: "overgangsrecht FLO", is onder andere gesteld dat gekozen is voor Loyalis als levensloopaanbieder in het kader van het FLO-overgangsrecht, dat er maatwerk komt per individuele medewerker ten aanzien van de werkgeversbijdrage aan een levensloopregeling en dat een uitgebreid communicatieplan wordt opgezet, zodat werkgevers en werknemers weten welke acties moeten worden ondernomen om de CAO-afspraken uit te voeren. De e-mail eindigt met de opmerking: "Tot die tijd is niet verstandig dat medewerkers nu al een levenslooprekening openen bij Loyalis!!". In een bijlage is een overzicht opgenomen van medewerkers in bezwarende functies per 31 december 2005, waarbij per medewerker is aangegeven of deze vanaf die datum in een bezwarende functie werkzaam is. Ten aanzien van eisers is deze vraag steeds met "ja" beantwoord. Naar het oordeel van de rechtbank hebben eisers dit echter niet kunnen opvatten als een (definitieve) standpuntbepaling van verweerder, waaraan zij een in rechte te beschermen vertrouwen konden ontlenen dat zij in aanmerking zouden komen voor het overgangsrecht. Het e-mailbericht van de personeelsadviseur bevatte geen enkele verwijzing naar of mededeling over een besluit dat verweerder had genomen inzake de toepassing van het overgangsrecht ten aanzien van de betrokken personen. Van de zijde van verweerder is gewezen op de omstandigheid dat in verband met fiscale voorschriften betreffende de levensloopregeling vóór 1 november 2006 bij Loyalis een aantal gegevens moest worden aangeleverd (zie ook het verslag van de ondernemingsraad van Brandweer Fryslân van 25 oktober 2006). Teneinde de mogelijke deelname aan de levensloopregeling van personeelsleden bij Loyalis zeker te stellen en zo weinig mogelijk tijd te verliezen, heeft de directie van Brandweer Fryslân ervoor gekozen om in de bijlage alvast een inventarisatie te maken van de medewerkers die naar haar oordeel onder het overgangsrecht zouden moeten vallen.

Eisers kunnen evenmin worden gevolgd in hun beroep op het verslag van de vergadering van de ondernemingsraad van de Brandweer Fryslân van 25 oktober 2006, nu hierin weliswaar is neergelegd dat het standpunt van de directie van Brandweer Fryslân is dat "wanneer de medewerker op 31 december 2005 een functie vervulde met uitzicht op FLO, hij deze functie ook na 1 januari 2006 is blijven vervullen, deze als bezwarend wordt aangemerkt en daarom valt onder het overgangsrecht FLO", maar vervolgens is eveneens vermeld: "op korte termijn zal een bestuursbesluit over deze aangelegenheid moeten worden genomen". De rechtbank is niet gebleken van toezeggingen van de zijde van verweerder, in welke vorm dan ook, inhoudende dat eisers in aanmerking zouden komen voor het overgangsrecht.

Voor zover eisers naar voren brengen dat verweerder in strijd met het gelijkheidsbeginsel heeft gehandeld, gezien de omstandigheid dat verweerder de functie van officier van dienst wel heeft aangemerkt als bezwarende functie, oordeelt de rechtbank dat dit betoog faalt, reeds omdat dit een andere functie betreft dan die van eisers, zodat geen sprake is van gelijke gevallen. Bovendien is van de zijde van verweerder ter zitting toegelicht dat de officier van dienst, anders dan de regionaal officier van dienst of de hoofdofficier van dienst, in zijn werkzaamheden bij de uitruk direct persoonlijk contact heeft met het repressief brandweerpersoneel en daarbij geconfronteerd kan worden met gevaarzettende omstandigheden.

Gelet op het bovenstaande, komt de rechtbank tot de slotsom dat de bestreden besluiten in rechte stand kunnen houden. De beroepen van eisers zijn ongegrond.

De rechtbank ziet geen aanleiding voor het uitspreken van een proceskostenveroordeling.

DA Utrecht.

In het beroepschrift vermeldt u waarom u de uitspraak niet juist vindt.

Afschrift verzonden op: