General Court, 20-09-2023, nr. T-201/16

Met hun eerste middel betogen Soudal in zaak T-201/16, Esko-Graphics in zaak T-335/16, en Punch Powertrain in zaak T-357/16 in wezen dat de Commissie zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat de handelingen waarop de regeling in kwestie was gebaseerd, geen verdere uitvoeringsmaatregelen vergden. Uit zowel de bewoordingen van artikel 185, § 2, onder b), WIBamp#8211;92, de voorbereidende werkzaamheden voor de wet van 21 juni 2004, waarbij die bepaling in het WIB was opgenomen, als de beslissingspraktijk van de DVB blijkt namelijk duidelijk dat er uitvoeringsmaatregelen vereist waren om deze bepaling toe te passen.

Naar aanleiding van een vraag van het Gerecht heeft Luciad in zaak T-369/16 bevestigd dat zij dit middel niet langer handhaaft.

De Commissie is van mening dat het betoog van verzoeksters in het kader van het onderhavige middel moet worden afgewezen.

In dit verband zij eraan herinnerd dat het Hof in het arrest in hogere voorziening heeft aangegeven dat het bestreden besluit het bestaan aantoonde van een steunregeling in de zin van artikel 1, onder d), van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 VWEU (PB 2015, Lamp#8211;248, blz. 9), voortvloeiend uit een stelselmatige benadering van de Belgische belastingautoriteiten, en aldus het door het Koninkrijk België en Magnetrol International aangevoerde middel betreffende de onjuiste vaststelling dat er in dat geval sprake was van een steunregeling, ongegrond heeft verklaard.

In die omstandigheden moet het eerste middel in de zaken T-201/16, T-335/16 en T-357/16, inzake de fout die de Commissie bij de vaststelling van het bestaan van een steunregeling zou hebben gemaakt, worden afgewezen, aangezien dit middel in wezen overeenkomt met de middelen van het Koninkrijk België en Magnetrol International, die het Hof in het arrest in hogere voorziening heeft afgewezen.

Met hun tweede middel voeren Soudal in zaak T-201/16, Esko-Graphics in zaak T-335/16, en Punch Powertrain in zaak T-357/16 schending aan van artikel 107, lid 1, VWEU en niet-nakoming van de motiveringsplicht, doordat de Commissie het bestaan van een voordeel onjuist heeft beoordeeld. Zij verwijten de Commissie in wezen de vraag of de regeling in kwestie de toekenning van een economisch voordeel aan de betrokken begunstigden impliceerde, niet afzonderlijk te hebben onderzocht. Het selectiviteitscriterium en het criterium inzake het bestaan van een voordeel samenvoegen, zoals de Commissie in het bestreden besluit heeft gedaan, is evenwel flagrant in strijd met de rechtspraak van het Hof en met de besluitvormingspraktijk van de Commissie en haar mededelingen betreffende staatssteun. Voorts betogen zij dat het bestreden besluit ontoereikend is gemotiveerd, aangezien de Commissie niet heeft aangetoond dat de regeling in kwestie daadwerkelijk een voordeel verleende en hoe dan ook uitdrukkelijk had moeten motiveren waarom zij haar vroegere praktijk had gewijzigd.

De Commissie is van mening dat het aangevoerde betoog moet worden afgewezen.

Vooraf zij eraan herinnerd dat de motivering van een door de Commissie vastgestelde handeling de belanghebbenden in staat moet stellen kennis te nemen van de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel teneinde hun rechten te kunnen verdedigen en te kunnen nagaan of het besluit al dan niet gegrond is, en voorts de Unierechter in staat moet stellen zijn wettigheidstoetsing te verrichten. Het is niet noodzakelijk dat alle relevante gegevens, feitelijk of rechtens, in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan de eisen van artikel 296 VWEU voldoet, niet enkel acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, maar ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen (arresten van 15 juni 2005, Corsica Ferries France/Commissie, T-349/03, EU:T:2005:221, punten 62 en 63; 16 oktober 2014, Eurallumina/Commissie, T-308/11, niet gepubliceerd, EU:T:2014:894, punt 44, en 6 mei 2019, Scor/Commissie, T-135/17, niet gepubliceerd, EU:T:2019:287, punt 80).

Bovendien moet worden opgemerkt dat bij de analyse of er is voldaan aan de voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU om een maatregel als staatssteun aan te merken, waaronder de voorwaarde dat er sprake is van een selectief voordeel, het begrip voordeel en het begrip selectiviteit twee onderscheiden criteria vormen. Wat het bestaan van een voordeel betreft, moet de Commissie aantonen dat de maatregel in kwestie de financiële situatie van de begunstigde verbetert (zie in die zin arrest van 2 juli 1974, Italië/Commissie, 173/73, EU:C:1974:71, punt 33). Wat selectiviteit betreft, moet de Commissie daarentegen aantonen dat het toegekende voordeel niet ten goede komt aan andere ondernemingen die zich uit het oogpunt van de met de referentieregeling nagestreefde doelstelling bevinden in een juridische en feitelijke situatie die vergelijkbaar is met die waarin de begunstigde verkeert (zie in die zin arrest van 8 september 2011, Paint Graphos e.a., C-78/08–C-80/08, EU:C:2011:550, punt 49).

Dienaangaande zij in herinnering gebracht dat volgens de rechtspraak het uit artikel 107, lid 1, VWEU voortvloeiende selectiviteitsvereiste duidelijk moet worden onderscheiden van de daarmee samenhangende vaststelling dat er een economisch voordeel wordt toegekend, in die zin dat wanneer de Commissie een voordeel — opgevat in de ruime zin van het woord — heeft onderkend dat direct of indirect resulteert uit een bepaalde maatregel, zij tevens moet aantonen dat dit voordeel specifiek ten goede komt aan een of meer ondernemingen (arrest van 4 juni 2015, Commissie/MOL, C -15/14 P, EU:C:2015:362, punt 59).

Niettemin dient te worden gepreciseerd dat uit de rechtspraak van het Hof volgt dat beide criteria gezamenlijk kunnen worden onderzocht als ‘derde voorwaarde’ van artikel 107, lid 1, VWEU, die ziet op het bestaan van een ‘selectief voordeel’ (zie in die zin arrest van 30 juni 2016, België/Commissie, C-270/15 P, EU:C:2016:489, punt 32).

In het bestreden besluit wordt de redenering van de Commissie met betrekking tot het bestaan van een voordeel ontvouwd in het kader van de analyse betreffende het bestaan van een selectief voordeel, meer bepaald in punt 6.3, met als opschrift ‘Bestaan van een selectief voordeel’. In dat verband heeft de Commissie het criterium van het bestaan van een voordeel daadwerkelijk onderzocht.

Om te beginnen zij vastgesteld dat de Commissie in overweging 125 van het bestreden besluit heeft vermeld dat het Belgische vennootschapsbelastingstelsel niet voorzag in de door de Belgische belastingautoriteiten toegepaste vrijstelling van overwinst. Daarnaast heeft de Commissie in overweging 126 van het bestreden besluit beklemtoond dat de omvang van deze vrijstelling werd berekend zonder rekening te houden met de door de betrokken Belgische entiteit daadwerkelijk geboekte totale winst en met de aanpassingen waarin de wet voorzag. In overweging 127 van het bestreden besluit heeft zij onderstreept dat het Belgische stelsel weliswaar bijzondere bepalingen voor groepen bevatte, maar dat deze bepalingen er veeleer toe strekten om in multinationale groepen geïntegreerde entiteiten op voet van gelijkheid te stellen met zelfstandige entiteiten.

In dit verband heeft de Commissie er in overweging 133 van het bestreden besluit op gewezen dat in het kader van het Belgische vennootschapsbelastingstelsel de entiteiten van in België gevestigde of via een vaste inrichting in België actieve ondernemingen werden belast op basis van hun daadwerkelijk geboekte winst en niet op basis van een hypothetisch winstniveau, en dat om die reden de vrijstelling van overwinst impliceerde dat een voordeel werd toegekend aan de tot een groep behorende Belgische entiteiten die profiteerden van de regeling in kwestie.

In overweging 135 van het bestreden besluit heeft de Commissie herinnerd aan de rechtspraak die inhoudt dat de toekenning van een economisch voordeel kan bestaan in de vermindering van de door een onderneming gedragen fiscale last en met name in de vermindering van de belastbare grondslag of van het bedrag van de verschuldigde belasting. In casu was de Commissie dan ook van mening dat de regeling in kwestie de door de voorafgaande beslissingen begunstigde vennootschappen in staat stelde om de verschuldigde belasting te verminderen door de zogenoemde overwinst af te trekken van hun daadwerkelijk geboekte winst. Die overwinst werd berekend door de hypothetische gemiddelde winst van vergelijkbare standalone-vennootschappen te ramen, zodat het verschil tussen de daadwerkelijk geboekte winst en die hypothetische gemiddelde winst tot uitdrukking kwam in een vrijstellingspercentage dat het uitgangspunt vormde voor de berekening van de belastbare grondslag die werd toegestaan voor de periode van vijf jaar waarin de voorafgaande beslissing van toepassing was. Voor zover deze belastbare grondslag, die aldus werd berekend op basis van de voorafgaande beslissingen die werden genomen in het kader van de regeling in kwestie, lager was dan de belastbare grondslag zonder die voorafgaande beslissingen, zou daaruit een voordeel zijn voortgevloeid.

Uit het bestreden besluit blijkt derhalve dat het door de Commissie vastgestelde voordeel bestond in de niet-heffing van belasting over de overwinst van de begunstigde vennootschappen en in de heffing van belasting over de winst van deze vennootschappen die werd berekend op basis van een hypothetische gemiddelde winst waarbij geen rekening werd gehouden met de door die vennootschappen behaalde totale winst en met de aanpassingen waarin de wet voorzag, een en ander in overeenstemming met de op grond van de regeling in kwestie genomen voorafgaande beslissingen. Volgens de Commissie impliceerde een dergelijke wijze van belastingheffing een verlichting van de door de begunstigden van die regeling gedragen fiscale last ten opzichte van de fiscale last die in het kader van het Belgische vennootschapsbelastingstelsel zou zijn voortgevloeid uit een normale wijze van belastingheffing, die zich zou hebben uitgestrekt tot alle — na de toepassing van de bij wet bepaalde aanpassingen — daadwerkelijk geboekte winst.

Vervolgens is de eigenlijke analyse van de selectiviteit van het betreffende voordeel vervat in de overwegingen 136 tot en met 141 van het bestreden besluit — in punt 6.3.2.1 — wat betreft de door de Commissie primair naar voren gebrachte redenering met betrekking tot de selectiviteit. Deze redenering berust op de stelling dat er sprake is van een afwijking van het algemene Belgische vennootschapsbelastingstelsel. Daarnaast wordt de selectiviteit ook geanalyseerd in de overwegingen 152 tot en met 170 van het bestreden besluit — in punt 6.3.2.2 — wat betreft de door de Commissie subsidiair aangedragen redenering met betrekking tot de selectiviteit. Deze redenering berust op de stelling dat er wordt afgeweken van het zakelijkheidsbeginsel.

Uit het voorgaande volgt dat de rechtvaardigingsgronden die de Commissie aanvoert voor haar vaststellingen dat er sprake is van een voordeel en dat dit een selectief voordeel is, voldoen aan de in punt 21 hierboven uiteengezette vereisten van de motiveringsplicht.

Uit het feit dat de analyse van het bestaan van een voordeel formeel gesproken is opgenomen in een punt waarin tevens de selectiviteit wordt onderzocht, kan bovendien niet worden afgeleid dat de twee begrippen niet ten gronde worden onderzocht, voor zover het bestaan van een voordeel en het bestaan van de selectiviteit van het betreffende voordeel daadwerkelijk worden geanalyseerd.

Bijgevolg moet het tweede middel in de zaken T-201/16, T-335/16 en T-357/16, wat het bestaan van een voordeel betreft, worden afgewezen.

Met het derde middel in de zaken T-201/16, T-335/16 en T-357/16 en met het vierde middel in zaak T-369/16 stellen verzoeksters schending van artikel 107 VWEU en niet-nakoming van de motiveringsplicht en een kennelijke beoordelingsfout, doordat de Commissie de selectiviteit van de regeling in kwestie onjuist heeft beoordeeld en dus het bestaan van een selectief voordeel niet heeft aangetoond.

De argumenten die verzoeksters met de onderhavige middelen tegen de bevinding van de Commissie inzake de selectiviteit van de regeling in kwestie hebben aangevoerd, kunnen worden ingedeeld in drie onderdelen, waarmee zij opkomen tegen, ten eerste, de vaststelling van de referentieregeling door de Commissie, ten tweede, de bevinding inzake het bestaan van een afwijking van de referentieregeling ten gunste van bepaalde ondernemingen en, ten derde, de beoordeling van de Commissie dat er geen rechtvaardiging voor een dergelijke afwijking bestaat.

De Commissie is van mening dat het betoog van verzoeksters moet worden afgewezen.

Met haar tweede middel voert Luciad in zaak T-369/16 aan dat het bestreden besluit ontoereikend is gemotiveerd, aangezien de Commissie niet heeft gepreciseerd hoe de regeling in kwestie de mededinging kon vervalsen of dreigen te vervalsen. Hoe dan ook heeft de Commissie artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door ten onrechte aan te nemen dat die regeling de mededinging vervalste of dreigde te vervalsen omdat de toepassing ervan voor de betrokken begunstigden automatisch tot een verlichting van een last zou hebben geleid en doordat zij geen rekening heeft gehouden met een eventuele belasting op de overwinst in het buitenland.

Voorts betoogt Luciad in zaak T-369/16, met haar derde middel, dat het bestreden besluit ontoereikend is gemotiveerd, aangezien de Commissie geen rekening heeft gehouden met specifieke elementen van de regeling in kwestie en de loutere verwijzing naar de activiteiten van de betrokken begunstigden in verschillende lidstaten volgens de rechtspraak niet volstaat om een ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen deze staten te staven. Bovendien betoogt zij dat de Commissie artikel 107, lid 1, VWEU heeft geschonden doordat zij niet had kunnen stellen dat de regeling inzake overwinst het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloedde, aangezien haar redenering ten onrechte was gebaseerd op de premisse dat die regeling automatisch tot een verlichting van de fiscale last van de begunstigden ervan zou hebben geleid.

In casu heeft de Commissie in de overwegingen 187 en 188 van het bestreden besluit beklemtoond dat de regeling in kwestie een selectief voordeel verschafte aan de begunstigden ervan en aan de multinationale groepen waartoe deze behoorden, alsmede dat dit voordeel had geleid tot een vermindering van de lasten die normaal gesproken op de begunstigden rust in verband met hun activiteiten. Derhalve was de Commissie van mening dat de regeling in kwestie exploitatiesteun vormde voor de begunstigden van deze regeling en voor de multinationale groepen waartoe deze behoorden. Zij is dan ook tot de slotsom gekomen dat die regeling de mededinging vervalste of dreigde te vervalsen en het handelsverkeer binnen de Unie ongunstig kon beïnvloeden.

Om te beginnen moet worden opgemerkt dat de rechtvaardigingsgronden die de Commissie aanvoert voor haar vaststellingen betreffende het bestaan van maatregelen die de mededinging vervalsen of dreigen te vervalsen en het handelsverkeer binnen de Unie ongunstig kunnen beïnvloeden, voldoen aan de in punt 21 hierboven uiteengezette vereisten van de motiveringsplicht.

Wat het betoog ter betwisting van de vaststellingen van de Commissie betreft, zij bovendien herinnerd aan de rechtspraak over de voorwaarde inzake de verstoring van de mededinging. Volgens deze rechtspraak worden de mededingingsvoorwaarden in beginsel vervalst door steun die tot doel heeft een onderneming te bevrijden van de kosten die zij normaal gesproken in het kader van haar lopend beheer of van haar normale activiteiten had moeten dragen (arrest van 26 oktober 2016, Orange/Commissie, C-211/15 P, EU:C:2016:798, punt 66).

Met name blijkt uit de rechtspraak dat alle steun die wordt verleend aan een onderneming die actief is op de interne markt, mededingingsverstoringen kan veroorzaken en het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig kan beïnvloeden (zie arrest van 22 april 2016, Ierland en Aughinish Alumina/Commissie, T-50/06 RENV II en T-69/06 RENV II, EU:T:2016:227, punt 113 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Zoals in punt 29 hierboven is opgemerkt, bestond de vrijstelling van overwinst van de vennootschappen aan wie een voorafgaande beslissing was verleend, in de niet-belasting van die winst en in de belasting bij de begunstigde vennootschappen van winst die werd berekend op basis van een hypothetische gemiddelde winst die geen rekening hield met de totale door deze vennootschappen gemaakte winst en met de wettelijk bepaalde aanpassingen. Bovendien is in punt 81 hierboven vastgesteld dat deze maatregelen afweken van de referentieregeling. Aldus is in punt 113 hierboven geconcludeerd dat de Commissie terecht tot de slotsom was gekomen dat deze van de referentieregeling afwijkende maatregelen een voordeel vormden waarvan enkel de begunstigden van voorafgaande beslissingen konden profiteren, zodat die maatregelen selectief waren.

Een dergelijke niet-belasting waarin de maatregelen in kwestie voorzien, vormde dus een voordeel waardoor de economische situatie van de begunstigde ondernemingen gunstiger was dan die welke zij zonder de voorafgaande beslissing zouden hebben gehad.

Bovendien dient te worden geconstateerd dat de overwinst die werd vrijgesteld op grond van de maatregelen in kwestie, afkomstig was van Belgische entiteiten die deel uitmaakten van multinationale groepen die transacties verrichtten met andere vennootschappen van de groep in kwestie, die in andere staten gevestigd waren. In casu heeft de betreffende steun dan ook noodzakelijkerwijs geleid tot een verstoring van de mededinging op de interne markt. Het stelsel van vrijstelling inzake overwinst kon namelijk de activiteiten van die Belgische entiteiten en van de vennootschappen binnen de betrokken groepen van ondernemingen wijzigen, met name op het gebied van investeringen, de plaats waar activiteiten worden verricht, creatie van werkgelegenheid en stromen van intragroepstransacties. Binnen die groepen van ondernemingen werden daarop betrekking hebbende beslissingen mogelijkerwijs genomen opdat de Belgische entiteit winst behaalde waarvoor vervolgens in België een vrijstelling zou gelden. Een dergelijke dynamiek kon dus de mededinging op de interne markt vervalsen.

In die omstandigheden kan de Commissie niet worden verweten blijk te hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zich op het standpunt te stellen dat de bij de regeling in kwestie verleende steun de mededinging kon vervalsen of dreigen te vervalsen en het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig kon beïnvloeden.

Bijgevolg moeten het tweede en het derde middel in zaak T-369/16 worden afgewezen.

Soudal, in zaak T-201/16, Esko-Graphics, in zaak T-335/16, en Punch Powertrain, in zaak T-357/16, betogen subsidiair dat op basis van een constante besluitvormingspraktijk van de Commissie — die de toepassing van het internationaal erkende zakelijkheidsbeginsel niet ter discussie stelde — een bevel tot terugvordering van de vermeende steun in de onderhavige zaak, zou strijden met het rechtszekerheidsbeginsel. Op basis van deze praktijk en de rechtspraak kan immers onmogelijk worden bepaald dat artikel 185, § 2, onder b), WIBamp#8211;92 in strijd is met artikel 107 VWEU, aangezien die bepaling van het WIBamp#8211;92 slechts de omzetting in Belgisch recht is van het zakelijkheidsbeginsel overeenkomstig de beginselen van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) inzake verrekenprijzen.

De Commissie is van mening dat het betoog van verzoeksters moet worden afgewezen.

Krachtens artikel 16 van verordening 2015/1589 besluit de Commissie, wanneer zij vaststelt dat er sprake is van met de interne markt onverenigbare en onrechtmatige staatssteun, dat de betrokken lidstaat alle nodige maatregelen dient te nemen om de steun van de begunstigde terug te vorderen, tenzij zulks in strijd is met een algemeen rechtsbeginsel van de Unie.

Volgens vaste rechtspraak bestaat het logische gevolg van de vaststelling dat steun onrechtmatig is erin dat de steun door terugvordering ervan ongedaan wordt gemaakt om de vroegere toestand te herstellen. De terugvordering van onrechtmatig betaalde staatssteun heeft immers hoofdzakelijk tot doel de verstoring van de mededinging op te heffen die voortkomt uit het concurrentievoordeel dat door deze steun wordt verschaft. Door de terugbetaling van de steun verliest de begunstigde het voordeel dat hij op de markt ten opzichte van zijn concurrenten genoot en wordt de toestand van vóór de steunverlening hersteld (zie arrest van 5 maart 2019, Eesti Pagar, C-349/17, EU:C:2019:172, punt 131 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Bovendien moet eraan worden herinnerd dat het rechtszekerheidsbeginsel, dat deel uitmaakt van de algemene rechtsbeginselen van het Unierecht, vereist dat de rechtsregels duidelijk, nauwkeurig en voorzienbaar zijn, opdat de belanghebbenden daaraan houvast hebben in de door het Unierecht beheerste rechtssituaties en betrekkingen (zie arrest van 8 december 2011, France Télécom/Commissie, C-81/10 P, EU:C:2011:811, punt 100 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In casu stellen verzoeksters enkel dat zij niet konden verwachten dat de voorafgaande beslissingen staatssteun vormden wegens een vermeende eerdere praktijk van de Commissie met betrekking tot het zakelijkheidsbeginsel.

In dit verband moet worden opgemerkt dat, gesteld al dat er een eerdere praktijk van de Commissie bestaat die afwijkt van de in casu gevolgde benadering, een dergelijke praktijk de Commissie niet kan binden, aangezien zij wordt geacht haar beoordeling uitsluitend te baseren op de toepasselijke rechtsbepalingen van het VWEU en het afgeleide recht. De rechtmatigheid van een besluit van de Commissie waarbij wordt vastgesteld dat een maatregel steun vormt, moet namelijk uitsluitend aan artikel 107 VWEU worden getoetst, en niet aan een vermeende eerdere praktijk.

In casu kan de kwalificatie als onverenigbare en onrechtmatige staatssteun van de door de Belgische belastingautoriteiten toegepaste regeling inzake vrijstelling van overwinst, voor zover deze de lasten op de begroting van de begunstigden van die regeling verlicht, niet worden beschouwd als onvoorzienbaar voor die begunstigden in de zin van de in punt 138 hierboven in herinnering gebrachte rechtspraak en dus als in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel.

Aangezien de Commissie in haar primaire betoog terecht heeft geconcludeerd dat de regeling in kwestie de begunstigden ervan een selectief voordeel in de zin van artikel 107 VWEU had verleend, zijn de argumenten dat het rechtszekerheidsbeginsel is geschonden als gevolg van de conclusies van de Commissie in haar subsidiaire betoog, hoe dan ook niet ter zake dienend.

Hieruit volgt dat het vierde middel in de zaken T-201/16, T-335/16 en T-357/16 moet worden afgewezen.

Met het tweede onderdeel van het tweede middel dat Soudal in zaak T-201/16 aanvoert, merkt zij op dat de Belgische Staat, door haar een voorafgaande beslissing toe te kennen, zich heeft gedragen als een marktdeelnemer in een markteconomie die ernaar streeft zijn investering op korte of lange termijn te laten renderen. De Belgische Staat heeft namelijk een geldsom in de groep van Soudal geïnvesteerd, in de vorm van het verlenen van een belastingvermindering, in ruil voor de verplichting van die groep om een gecentraliseerd bedrijfsmodel in te voeren, en zware investeringen te doen en de daarmee samenhangende werkgelegenheid in België te creëren. Zo had de Belgische Staat op economisch vlak kunnen verwachten daar een attractief rendement uit te halen. Bijgevolg heeft de Commissie artikel 107, lid 1, VWEU geschonden en is zij de motiveringsplicht niet nagekomen door niet ambtshalve te onderzoeken of het beginsel van de particuliere investeerder in de onderhavige zaak van toepassing is, los van het feit dat noch de Belgische Staat noch Soudal dit argument tijdens de administratieve procedure heeft aangevoerd.

Dienaangaande moet worden herinnerd aan de rechtspraak volgens welke voor de toepassing van het criterium van de particuliere investeerder noodzakelijkerwijs onderscheid dient te worden gemaakt tussen de verplichtingen van de staat als onderneming die een economische activiteit uitoefent, en diens verplichtingen als overheid. Wanneer een staat in het kader van de uitoefening van zijn overheidsbevoegdheden een investering verricht, kan zijn gedrag dan ook nooit worden vergeleken met dat van een particuliere onderneming of investeerder in een markteconomie (zie arrest van 11 september 2012, Corsica Ferries France/Commissie, T-565/08, EU:T:2012:415, punt 79 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In casu hebben de Belgische belastingautoriteiten met de vaststelling van voorafgaande beslissingen ingestemd met de belastbare grondslag die aanvragers van die voorafgaande beslissingen voor de berekening van de Belgische vennootschapsbelasting gedurende een bepaald aantal belastingjaren in aanmerking hadden kunnen nemen. Het Koninkrijk België heeft dus duidelijk gehandeld als overheid en niet als particuliere investeerder in een markteconomie. Bijgevolg is het criterium van de particuliere investeerder niet van toepassing.

In die omstandigheden moet het tweede onderdeel van het tweede middel in zaak T-201/16 worden afgewezen.

Aangezien alle door verzoeksters aangevoerde middelen moeten worden afgewezen, moeten de beroepen in hun geheel worden verworpen.