Hof Arnhem-Leeuwarden, 10-01-2013, nr. 200.114.379/01

Het beroepschrift richt zich zowel tegen de ondertoezichtstelling als tegen de machtiging tot uithuisplaatsing van [kind 1], [kind 2] en [kind 3] (hierna te noemen: de minderjarigen).

De ondertoezichtstelling

Over de ondertoezichtstelling van de minderjarigen is door de rechtbank voor het laatst beslist bij beschikking van 22 maart 2012.

In het door de ouders ingestelde hoger beroep tegen deze beschikking heeft het hof uitspraak gedaan op 18 oktober 2012. Het hof heeft de beschikking van de rechtbank bekrachtigd. De ondertoezichtstelling loopt op grond daarvan tot

25 februari 2013.

Het onderhavige beroep richt zich tegen de op 23 juli 2012 en 21 september 2012 door de rechtbank gegeven beschikkingen.

Nu deze beschikkingen alleen zien op de uithuisplaatsing van de minderjarigen dient het verzoek van de ouders om in de onderhavige procedure opnieuw te beslissen over de ondertoezichtstelling, in die zin dat de ondertoezichtstelling wordt beëindigd, te worden afgewezen.

De machtiging tot uithuisplaatsing

De duur van de machtiging tot uithuisplaatsing kan worden verlengd indien dit noodzakelijk is in het belang van de verzorging en opvoeding van de minderjarigen of indien dit noodzakelijk is tot onderzoek van hun geestelijke of lichamelijke gesteldheid.

De ouders stellen in het appelschrift eerdere standpunten en grieven te handhaven. Het hof begrijpt deze stelling aldus dat de ouders menen dat door verwijzing naar eerdere bij het hof gevoerde procedures, de in die procedures ingenomen standpunten en grieven ook onderdeel uitmaken van het onderhavige geschil. Het hof volgt de ouders hierin niet. Slechts de grieven en standpunten die in het beroepschrift, betrekking hebbend op de onderhavige procedure, expliciet zijn genoemd en toegelicht kunnen in de beoordeling worden betrokken. Een verwijzing naar in eerdere procedures ingenomen standpunten en/of aangevoerde grieven is derhalve niet toereikend voor (een hernieuwde) behandeling in deze procedure. De grieven van de ouders stellen in de kern aan de orde de vraag of het belang van de minderjarigen medebrengt dat de bestreden beschikkingen worden bekrachtigd. Het verweer van de Raad, evenals het standpunt van BJZ, stelt evenzeer het belang van de kinderen centraal.

Voor zover de ouders de geldigheid van de, aan de uithuisplaatsing ten grondslag liggende indicatiebesluiten hebben betwist, overweegt het hof dat het hof bij zijn beschikking van 18 oktober 2012 daarover reeds heeft geoordeeld en dat door de ouders geen nieuwe feiten of omstandigheden naar voren zijn gebracht die tot een gewijzigd oordeel leiden.

De minderjarigen zijn onder toezicht gesteld en uithuisgeplaatst op grond van het rapport van de raad van 22 november 2011 en de daarop volgende rapportages en bevindingen. In het rapport van de raad zijn onder meer de volgende conclusies vervat: De minderjarigen worden ernstig in hun algehele ontwikkeling bedreigd. Deze bedreiging bestaat, samengevat, uit de persoonlijke problematiek van ouders en hun ernstige relatieproblemen die afgelopen jaren stelselmatig leidden tot onveilige, instabiele en onvoorspelbare opvoedingsomgeving. Deze hebben als gemeenschappelijk kenmerk dat de situatie voor de minderjarigen thuis bij de ouders onveilig en bedreigend is vanwege ernstige relatieproblematiek zich uitend in verbaal en fysiek onderling geweld. De conclusies van de raad zijn (mede) gebaseerd op informatie van diverse hulpverleningsinstanties die vanuit hun eigen deskundigheid bij het gezin betrokken zijn geweest.

Het hof heeft in zijn beschikking van 18 oktober 2012 vervolgens geconstateerd dat de uithuisplaatsing van de minderjarigen, zoals die heeft plaatsgevonden, gegrond was alsmede - met de raad en BJZ - geconstateerd dat een nader onderzoek naar de mogelijkheden om de minderjarigen weer bij de ouders thuis te laten wonen eerst aan de orde kon zijn wanneer enerzijds zicht zal bestaan op de opvoedingskwaliteiten van de ouders, mede in het licht van hun onderlinge relatie, en anderzijds duidelijk zal zijn wat de minderjarigen, naast veiligheid en structuur, in hun opvoedingssituatie nodig hebben. Een thuisplaatsing van de minderjarigen zonder dat duidelijk is dat de ouders, zo nodig met deskundige hulp en bijstand in het kader van een ondertoezichtstelling dan wel in het kader van een daarmee vergelijkbare Duitse kinderbeschermingsmaatregel, de minderjarigen het verzorgings- en opvoedingsklimaat kunnen bieden dat zij nodig hebben, acht het hof strijdig met de zwaarwegende belangen van de minderjarigen.

Onweersproken staat vast dat de minderjarigen op 28 september 2012 tijdens een begeleid contact met de beide ouders door hen aan het toezicht van de gezinsvoogden zijn onttrokken en zijn meegevoerd naar Duitsland waar zij nu verblijven op een onbekende plaats en aldus ondergedoken leven onder zeer zware omstandigheden zoals door de advocaat van de ouders ter zitting naar voren is gebracht.

De ouders hebben gesteld dat de minderjarigen door het ingrijpen van BJZ zeer ernstig zijn beschadigd. Ze zijn naar de mening van de ouders lichamelijk verwaarloosd ten tijde van hun verblijf in de pleeggezinnen. De Duitse arts die door de ouders is geconsulteerd heeft bij de minderjarige diverse lichamelijke problemen geconstateerd, zoals langdurige verkoudheden, schimmelvoeten, vaginale infecties, oorontstekingen en blaasontsteking. Een medische verklaring van de geraadpleegde arts hebben de ouders niet overgelegd en ook anderszins hebben de ouders hun stellingen in deze niet nader onderbouwd. Het hof acht de stelling van de ouders dat een ernstige beschadiging van de minderjarigen door toedoen van BJZ is ontstaan, dan ook onvoldoende aannemelijk gemaakt en zal deze passeren.

Door de minderjarigen te verbergen hebben de ouders hen in een situatie gebracht waarin in onvoldoende mate de mogelijkheid bestaat van bijvoorbeeld schoolgang en (medische) zorg en aldus niet of nauwelijks zicht is op het welzijn van de minderjarigen. Dit acht het hof niet in hun belang. Door het consequent weigeren en ontlopen van hupverlening geven de ouders geen inzicht in de huidige situatie van de minderjarigen, waardoor er geen zicht is op de verzorging en opvoeding van de minderjarigen. Het hof is van oordeel dat uit de stukken en de behandeling ter zitting niet dan wel onvoldoende is komen vast te staan dat, zoals de ouders stellen, de relationele problemen van de ouders - anders dan voorheen - geen bedreiging meer vormen voor de kinderen. Hetgeen door grootmoeder (vz) ter zitting hierover is meegedeeld beschouwt het hof niet als voldoende onderbouwing van deze stelling.

Gelet op de ernst van de situatie die aanleiding was tot de uithuisplaatsing van de minderjarigen, het feit dat de ouders BJZ en de raad bij voortduring onvoldoende inzicht hebben geboden in de opvoedingssituatie en de minderjarigen inmiddels geheel aan het zicht van de hulpverlening hebben onttrokken, is het hof concluderend van oordeel dat de machtiging tot uithuisplaatsing van de minderjarigen terecht is verlengd.