3.3.8 De ontbrekende schakel binnen het spectrum van akkoordprocedures

70. Hiervoor kwamen de bestaande akkoordmogelijkheden naar Nederlands recht aan bod. Het geschetste speelveld overziend, ontbreekt een dwangakkoordregeling voor rechtspersonen buiten surseance en faillissement. De in het Payroll-arrest geformuleerde hoge grens voor dwangdeelname vormt met enige regelmaat een obstakel voor de totstandkoming van onderhandse akkoorden. Er bestaat voor rechtspersonen geen effectief instrument om buiten surseance en faillissement onredelijke dwarsliggers die hun nuisance value willen uitspelen het hoofd te bieden. Voor rechtspersonen bestaat geen equivalent van art. 287a Fw.

De WHOA vult deze leemte door een pre-insolventieakkoordprocedure in het Nederlandse recht te introduceren. Zoals in het tweede deel van dit onderzoek zal blijken, valt het WHOA-akkoord niet eenvoudig te plaatsen in het scala van akkoordregelingen. Niet in alle gevallen zal de rechter in dezelfde mate betrokken worden. Voor de totstandkoming van een akkoord is steeds een homologatiezitting vereist. Het is ook mogelijk dat de rechter al in een eerder stadium aan zet is, bijvoorbeeld om geschillen vroegtijdig te beslechten1 of om een afkoelingsperiode te gelasten.2 Wel is duidelijk dat de WHOA in vergelijking met de andere akkoordregelingen de meeste mogelijkheden tot dwang bevat. In de eerste plaats kunnen alle typen vreemd vermogensverschaffers aan het akkoord worden gebonden. Het is (vooralsnog3) de enige akkoordprocedure die ook de rechten van zekerheidsgerechtigden kan wijzigen. Daarnaast kan het WHOA-akkoord ook de rechten van de verschaffers van het eigen vermogen van rechtspersonen, de aandeelhouders, wijzigen.4