Rb. Rotterdam, 21-01-2022, nr. 9021492 CV EXPL 21-6119

Bij vonnis van 10 februari 2021 heeft de civiele rechter geoordeeld dat sprake is van een huurovereenkomst. De civiele rechter heeft de zaak daarom verwezen naar de kantonrechter. Vervolgens is partijen de gelegenheid gegeven hun vorderingen en stellingen aan te passen c.q. aan te vullen aan de situatie waarin sprake is van een huurovereenkomst. Partijen hebben dat niet gedaan; [firma A] heeft met name haar betoog over de kwalificatievraag herhaald en ook [bedrijf B] is bij het eerder ingenomen standpunt gebleven.

Omdat de beslissing over de kwalificatie van de overeenkomst binnen het kader van het bevoegdsheidsincident is genomen, is de kantonrechter aan die beslissing niet gebonden. In het vervolg van de procedure zijn evenwel geen nieuwe feiten en omstandigheden gesteld. Sterker nog, tijdens de laatste zitting is door [firma A] onderkend dat haar uiteindelijke doel van de procedure is dat zij de exploitatie weer overneemt, zodat de zoon die te zijner tijd kan overnemen. Daaruit volgt reeds de juistheid van het oordeel van de civiele rechter dat het nu [bedrijf B] is die de zaak exploiteert. De kantonrechter ziet geen aanleiding over het kwalificatievraagstuk anders te oordelen, mede gelet op het hiernavolgende.

Door [firma A] is ten onderbouwing van haar standpunt een arrest van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch aangehaald, waar tot een andere conclusie is gekomen. Dit laat zich eenvoudig verklaren. In die kwestie hebben partijen met elkaar overleg gevoerd en is de mogelijkheid van het sluiten van een huurovereenkomst expliciet besproken. De uitkomst van het overleg is geweest dat géén huurovereenkomst werd gesloten. De constructie die uiteindelijk door die partijen is gekozen is dan ook weliswaar vergelijkbaar met de nu tussen partijen afgesproken constructie, maar het wezenlijke verschil is dat partijen in deze zaak wél de keuze hebben gemaakt een huurovereenkomst te sluiten met daartegenover ook een vergoeding. Dat in theorie ook sprake kan zijn van een negatieve huur hebben partijen onderkend en juist expliciet opgenomen in de huurovereenkomst hoe daarmee zal worden omgegaan. Ook wordt er in de overeenkomst duidelijk gesproken over de huurovereenkomst van een onbemand tankstation. De kantonrechter is dan ook met de civiele rechter van oordeel dat partijen een huurovereenkomst hebben gesloten.

Voor de ingestelde vorderingen betekent een en ander het volgende.

De vordering onder I. wordt afgewezen, omdat de leveringsovereenkomst niet meer bestaat, partijen hebben bewust een nieuwe overeenkomst gesloten; de huurovereenkomst.

Ook de vordering onder II. wordt afgewezen; bij tussenvonnis is beslist dat sprake is van een huurovereenkomst en de kantonrechter ziet geen reden van dat oordeel af te wijken. Ook de subsidiaire vordering onder II. is niet toewijsbaar. Het gehuurde (een onbemand tankstation) is in dit geval te kwalificeren als een gebouwde onroerende zaak. Het gaat hier immers om een perceel grond dat – inclusief de daar op (en onder) aanwezige installaties, waarvan [firma A] (inmiddels) eigenaar is – wordt verhuurd.

De vorderingen III. t/m VI. worden afgewezen, omdat de huurovereenkomst niet rechtsgeldig is opgezegd.

[firma A] wordt, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld in de kosten van de procedure.