Rb. Zeeland-West-Brabant, 13-01-2022, nr. AWB - 18 , 1825

Ten aanzien van de ontvankelijkheid van het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV 2011

De inspecteur heeft het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV voor het jaar 2011, met dagtekening 11 april 2011, en de daarbij gegeven boete- en rentebeschikkingen niet-ontvankelijk verklaard omdat het bezwaarschrift niet tijdig is ingediend. De inspecteur stelt dat het pro forma bezwaarschrift van 8 mei 2011 niet is ontvangen.

De inspecteur heeft in de periode van 11 april 2014 tot en met 12 juni 2014 bezwaarschriften ontvangen tegen de aan de BV en de echtgenote van belanghebbende opgelegde belastingaanslagen over de jaren 2008 tot en met 2011 en tegen de aan belanghebbende opgelegde navorderingsaanslagen over de jaren 2008 tot en met 2010. Verder behoort tot de gedingstukken een door belanghebbende overgelegd afschrift van een pro forma bezwaarschrift, gedagtekend 8 mei 2014, van de toenmalige gemachtigde van belanghebbende, tegen de aan belanghebbende opgelegde aanslag IB/PVV voor het jaar 2011.

De rechtbank laat in het midden of belanghebbende aannemelijk heeft gemaakt dat het bezwaarschrift is verzonden.1.Ook als dat niet zo is, had de inspecteur naar het oordeel van de rechtbank uit alle in 4.1.2 bedoelde bezwaarschriften die hij wel heeft ontvangen moeten begrijpen dat ook bezwaar bestaat tegen de aan belanghebbende opgelegde aanslag IB/PVV over het jaar 2011. Tegen deze achtergrond had de inspecteur, in deze bijzondere omstandigheden van het geval, het bezwaarschrift van de echtgenote en/of dat van de BV met betrekking het jaar 2011, ook moeten opvatten als bezwaar van belanghebbende tegen de aan hem opgelegde aanslag voor dat jaar. De inspecteur heeft bedoeld bezwaar dan ook ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard.

Het beroep tegen de aanslag IB/PVV 2011 en de daarbij gegeven boete- en rentebeschikkingen is dan ook gegrond. De rechtbank voorziet zelf in de zaak.

Is sprake van een navorderingsgrond ten aanzien van het jaar 2007?

De thans bestreden navorderingsaanslag IB/PVV is de tweede aan belanghebbende opgelegde navorderingsaanslag over het jaar 2007 en is opgelegd naar aanleiding van de uitkomst van een procedure tegen de aan de BV opgelegde navorderingsaanslag vennootschapsbelasting over het jaar 2007 (hierna: de vpb-procedure). De inspecteur heeft aangevoerd dat naar aanleiding van die uitkomst duidelijk is geworden dat de BV een uitdeling aan belanghebbende heeft gedaan omdat de BV te hoge licentiebetalingen heeft gedaan aan [naam] , terwijl de inspecteur er eerder van uitging dat de gehele licentie-overeenkomst onzakelijk was. Die uitkomst is volgens de inspecteur een nieuw feit als bedoeld in artikel 16, eerste lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR). Subsidiair heeft de inspecteur aangevoerd dat over 2007 kan worden nagevorderd omdat belanghebbende te kwader trouw heeft gehandeld door de hiervoor bedoelde winstuitdeling niet in zijn aangifte IB/PVV voor het jaar 2007 op te nemen.

Over het jaar 2007 heeft de inspecteur, met dagtekening 27 december 2012, een eerste navorderingsaanslag IB/PVV aan belanghebbende opgelegd, vrijwel gelijktijdig met de navorderingsaanslag vennootschapsbelasting over het jaar 2007 aan de BV. Naar het oordeel van de rechtbank was de inspecteur bij het opleggen van de eerste navorderingsaanslag dan ook op de hoogte van alle relevante feiten die hebben geleid tot het opleggen van de thans bestreden navorderingsaanslag. Dat het gerechtshof in de vpb-procedure over het jaar 2007 tot een andere beoordeling van de feiten (en de aangedragen bewijsmiddelen) is gekomen dan de inspecteur, maakt niet dat de onderliggende feiten nieuw zijn. Van een nieuw feit dat navordering rechtvaardigt is dan ook geen sprake.

De rechtbank overweegt dat op de inspecteur de last rust om aannemelijk te maken dat belanghebbende te kwader trouw was ten aanzien van het niet aangeven van een winstuitdeling als bedoeld in 4.2.1. Naar het oordeel van de rechtbank is de inspecteur hierin, gelet op hetgeen is overwogen in onderdeel 4.2 van de aangehechte uitspraak, niet in geslaagd.

De navorderingsaanslag IB/PVV over het jaar 2007 en de daarbij gegeven rentebeschikking zullen daarom worden vernietigd.

Ten aanzien van het bewijskader en de licentievergoedingen

Ten aanzien van het bewijskader en de licentievergoedingen verwijst de rechtbank naar de onderdelen 4.1 en 4.2 van de aangehechte uitspraak.

Bij het opleggen van de aanslagen IB/PVV over de jaren 2011 tot en met 2015 heeft de inspecteur alleen correcties aangebracht in verband met de licentievergoedingen. Nu de inspecteur de juistheid van deze correcties volgens de normale regels van stelplicht en bewijslast niet aannemelijk heeft gemaakt (en dus ook niet kan worden geoordeeld dat voor de jaren 2011 tot en met 2015 de vereiste aangiften niet zijn gedaan), zullen de beroepen betreffende die jaren gegrond worden verklaard. De belastbare inkomens uit aanmerkelijk belang in de jaren 2011 tot en met 2013 zullen worden verminderd tot nihil, de belastbare inkomens uit aanmerkelijk belang in de jaren 2014 en 2015 zullen – overeenkomstig de aangiften – worden vastgesteld op respectievelijk € 250.000 en € 100.000 en de boetebeschikkingen zullen worden vernietigd.

Ten aanzien van de overige correcties

Ten aanzien van de correcties 1 tot en met 9, 11 tot en met 18 en 20 verwijst de rechtbank naar onderdeel 4.3 van de aangehechte uitspraak, waarin de rechtbank heeft geoordeeld dat de inspecteur aannemelijk heeft gemaakt dat de BV de betreffende uitgaven slechts heeft gedaan ter bevrediging van de persoonlijke behoeften van haar (middellijk) aandeelhouder.

Om te kunnen concluderen dat de BV uitdelingen aan belanghebbende heeft gedaan, is verder nodig dat zowel de BV als belanghebbende zich ervan bewust was, of zich redelijkerwijs bewust had moeten zijn, dat de BV voordelen aan belanghebbende deed toekomen in diens kwaliteit van (middellijk) aandeelhouder.2.

Nu vaststaat dat de BV in de jaren 2008 tot en met 2010 aanzienlijke uitgaven slechts heeft gedaan ter bevrediging van de persoonlijke behoeften van haar (middellijk) aandeelhouder, zijnde belanghebbende, en belanghebbende tevens de enige directeur van de BV was, acht de rechtbank aannemelijk dat het in 4.4.2 bedoelde dubbele bewustzijn aanwezig was.

Ten aanzien van de vereiste aangifte voor de jaren 2008 tot en met 2010

Belanghebbende heeft voor de jaren 2008 tot en met 2010 aangifte gedaan van de hierna genoemde verzamelinkomens. De daarop aan te brengen correcties 1 tot en met 9, 11 tot en met 18 en 20 betreffen in totaal, per jaar, de hierna genoemde bedragen (zie 2.2), waarvan telkens, op grond van artikel 2.17, derde lid, van de Wet inkomstenbelasting 2001, de helft aan belanghebbende dient te worden toegerekend en de andere helft aan zijn echtgenote.

Belanghebbende heeft de te corrigeren bedragen ten onrechte niet als inkomen uit aanmerkelijk belang (belast tegen 25 percent) in zijn aangiften IB/PVV opgenomen. De hierover verschuldigde belasting bedraagt € 3.802 in 2007, € 5.165 in 2008 en € 4.745 in 2010. Naar het oordeel van de rechtbank is hiermee sprake van gebreken in de aangiften die ertoe leiden dat de volgens de aangiften verschuldigde belasting zowel op zichzelf beschouwd als verhoudingsgewijs aanzienlijk lager is dan de werkelijk verschuldigde belasting. De rechtbank acht aannemelijk dat belanghebbende zich hiervan, ten tijde van het doen van de aangiften, bewust is geweest. Dit betekent dat belanghebbende niet de vereiste aangiften heeft gedaan.

Beoordeling jaren 2008 tot en met 2010 met toepassing van omkering en verzwaring van de bewijslast

Gelet op het in 4.5.2 gegeven oordeel, moet de rechter beoordelen voor elk van de belastingaanslagen voor de jaren 2008 tot en met 2010 (i) of sprake is van een redelijke – niet willekeurige – schatting door de inspecteur en, zo ja (ii) of belanghebbende heeft doen blijken dat en in hoeverre de belastingaanslag, zoals die luidt na de uitspraak op bezwaar, onjuist is.3.

De inspecteur is ten aanzien van de correcties in verband met de licentievergoedingen in zijn nader ingenomen standpunt uitgegaan van de gefactureerde bedragen die daarmee vorderbaar en inbaar zijn. Ten aanzien van de overige correcties is de inspecteur uitgegaan van de door de BV betaalde bedragen. Deze laatste correcties zijn redelijk, ook die met betrekking tot correctie 10. Wat betreft de licentievergoedingen overweegt de rechtbank als volgt.

De rechtbank vindt het uitgangspunt van de inspecteur dat belanghebbende een financieel belang heeft bij de door [naam] ontvangen licentiebetalingen niet onredelijk en daarvan uitgaande is het evenmin onredelijk om een zakelijkheidstoets toe te passen op de licentievergoedingen (zie onderdeel 4.5.2 van de aangehechte uitspraak). De hoogte van de zakelijkheidscorrecties is evenmin onredelijk. Dat geldt ook voor het nadere primaire standpunt wat betreft het moment waarop een winstuitdeling in aanmerking wordt genomen.

Wel kan dit laatste standpunt niet ertoe leiden dat een hoger bedrag als winstuitdeling in aanmerking wordt genomen dan de bedragen waartoe de inspecteur eerder in zijn verweerschrift (zie 2.3) onvoorwaardelijk en zonder voorbehoud heeft geconcludeerd, mede gelet op de omstandigheid dat reeds eerder in de procedure discussie is gevoerd over wat het genietingsmoment van de uitkeringen zou moeten zijn en daar vervolgens in het verweer geen aandacht aan is besteed. Gelet op de hoogte van de betrokken bedragen (zie 2.4) moet van de bedragen in het verweerschrift worden uitgegaan.

Belanghebbende heeft gesteld dat niet moet worden uitgegaan van de momenten waarop is gefactureerd, maar dat moet worden uitgegaan van de momenten waarop is betaald. De rechtbank overweegt dat deze stelling belanghebbende ten aanzien van de jaren 2008 tot en met 2010 niet in een gunstiger positie kan brengen ten opzichte van de bedragen waartoe de inspecteur in het verweerschrift heeft geconcludeerd (zie 2.3), zodat deze stelling verder geen behandeling behoeft.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende niet doen blijken dat de navorderingsaanslagen IB/PVV over de jaren 2008 tot en met 2010 verder verminderd dienen te worden dan volgens de nadere conclusie van de inspecteur (zie 2.2). De rechtbank neemt daarbij het volgende in aanmerking.

Belanghebbende heeft niet doen blijken dat te hoge bedragen aan inkomen uit aanmerkelijk belang in aanmerking worden genomen in verband met de licentievergoedingen. De rechtbank verwijst daarvoor naar de overwegingen in onderdeel 4.5.3 van de aangehechte uitspraak wat betreft het uitgangspunt dat belanghebbende een financieel belang heeft bij de licentievergoedingen en wat betreft de hoogte van de zakelijkheidscorrectie. Gelet op die overwegingen heeft belanghebbende ook niet doen blijken dat niet voldaan is aan de zogenoemde dubbele bewustheidseis.

Belanghebbende heeft evenmin doen blijken dat correctie 10 onterecht is aangebracht. De enkele overlegging van de factuur is – mede gelet op het zeer late tijdstip van overlegging – onvoldoende om in de verzwaarde bewijslast te slagen.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, zullen de beroepen betreffende de jaren 2008 tot en met 2010 gegrond worden verklaard. De navorderingsaanslagen IB/PVV over die jaren zullen, conform het nadere standpunt van de inspecteur in het verweerschrift, worden verminderd tot aanslagen naar de volgende belastbare inkomens uit aanmerkelijk belang (onder handhaving van de overige elementen van de aanslagen):

Ten aanzien van de boeten 2008, 2009 en 2010

Op grond van artikel 67e, eerste lid, van de AWR kan de inspecteur een boete van ten hoogste 100 percent opleggen indien het aan opzet of grove schuld van de belastingplichtige is te wijten dat met betrekking tot een belasting die bij wege van aanslag wordt geheven, de aanslag tot een te laag bedrag is vastgesteld, of anderszins te weinig belasting is geheven. De grondslag van de boete wordt – voor zover hier van belang – gevormd door het bedrag van de navorderingsaanslag. Op grond van paragraaf 25, derde lid, van het Besluit Bestuurlijke Boeten Belastingdienst legt de inspecteur bij opzet een boete op van 50 percent.

Voor het aannemen van (voorwaardelijke) opzet is vereist dat belanghebbende ten tijde van het doen van de aangifte wetenschap had van de aanmerkelijke kans dat door de wijze van doen van aangifte te weinig belasting zou worden geheven of dat hij die kans toen bewust heeft aanvaard.4.Op de inspecteur rust de last om aannemelijk te maken dat sprake is van opzet. Naar het oordeel van de rechtbank is de inspecteur hierin, gelet op wat is overwogen in 4.5.2, geslaagd. De boeten zijn derhalve terecht opgelegd.

De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 18 januari 20085.overwogen dat bij de beoordeling of een boete passend en geboden is rekening moet worden gehouden met de omstandigheid dat de grondslag van de boete is vastgesteld met omkering van de bewijslast. In de omstandigheid dat de correcties met betrekking tot de licentievergoedingen niet in stand zouden zijn gebleven zonder omkering van de bewijslast, ziet de rechtbank in dit geval aanleiding om de boeten te matigen, namelijk voor het jaar 2008 tot € 2.000 en die voor de jaren 2009 en 2010 elk tot € 2.500.

De duur van de procedure vormt voor de rechtbank aanleiding de boeten verder te matigen, omdat sprake is van overschrijding van de redelijke termijn voor de behandeling van de zaken in eerste feitelijke instantie. De rechtbank stelt vast dat 24 januari 2014 geldt als aanvangsmoment van de in aanmerking te nemen termijn aangezien op dat moment de boeten zijn aangekondigd. De rechtbank doet uitspraak op 13 januari 2022. Sinds de aankondiging van de boeten is dus (afgerond) acht jaar verstreken. De rechtbank stelt vast dat hiermee de redelijke termijn van twee jaar is overschreden met afgerond zes jaar (undue delay).6.De boeten zullen daarom verder worden gematigd met 20 percent.7.De rechtbank zal de boete 2008 dus verminderen tot € 1.600 en de boeten 2009 en 2010 tot € 2.000.

Slot

Tegen de heffings- en belastingrente zijn geen afzonderlijke gronden aangevoerd. Aangezien de aanslagen worden vernietigd of verminderd, zullen de bij het opleggen daarvan gegeven rentebeschikkingen dienovereenkomstig worden vernietigd of verminderd.

Gelet op het vorenstaande dienen de beroepen gegrond te worden verklaard. De aanslagen dienen te worden vastgesteld zoals hierna in het dictum is vermeld.

De rechtbank heeft bij de beoordeling van het geschil geen acht geslagen op de in 1.8 vermelde stukken die belanghebbende heeft ingebracht na de zitting. Voor de jaren 2008 tot en met 2013 is de inbreng niet meer mogelijk reeds omdat het onderzoek voor die jaren ter zitting is gesloten. De rechtbank ziet ook geen aanleiding om het onderzoek te heropenen. Voor de jaren 2014 en 2015 komt het inbrengen van nieuwe – niet eerder in de bezwaarfase overgelegde – stukken in strijd met de goede procesorde gelet op (de strekking van) de ter zitting gemaakte afspraken over het ‘meenemen’ van die jaren in de onderhavige uitspraak.

Ten aanzien van het bewijskader

Op grond van artikel 27e van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) verklaart de rechtbank het beroep ongegrond indien – voor zover hier van belang – de vereiste aangifte niet is gedaan, tenzij is gebleken dat en in hoeverre de uitspraak op bezwaar onjuist is (omkering en verzwaring van de bewijslast).

De rechtbank overweegt dat de vereiste aangifte niet is gedaan indien sprake is van één of meer gebreken die er toe leiden dat de volgens de aangifte verschuldigde belasting verhoudingsgewijs aanzienlijk lager is dan de werkelijk verschuldigde belasting. Daarnaast is vereist dat het bedrag van de belasting, dat als gevolg van de hiervoor bedoelde gebreken in de aangifte niet zou zijn geheven, op zichzelf beschouwd aanzienlijk is. Inhoudelijke gebreken in de aangifte worden voor de toepassing van deze regels slechts in aanmerking genomen indien de belastingplichtige ten tijde van het doen van aangifte wist of zich ervan bewust moest zijn geweest dat daardoor een aanzienlijk bedrag aan verschuldigde belasting niet zou worden geheven.10.Bij de beoordeling of sprake is van het niet doen van de vereiste aangifte in vorenbedoelde zin moeten de normale regels van stelplicht en bewijslast worden toegepast.11.

Ten aanzien van de licentievergoedingen

Tussen partijen is niet in geschil dat de verplichting van belanghebbende tot betaling van licentievergoedingen aan [afkorting naam SPF] reëel is. De inspecteur voert echter aan dat de hoogte van de licentievergoedingen niet zakelijk is. Volgens de normale regels van stelplicht en bewijslast moet de inspecteur dan de feiten (en omstandigheden) aannemelijk maken waaruit dit volgt. Voor zover de inspecteur in andere zin bepleit met een beroep op een arrest van de Hoge Raad van 21 september 199412., baat hem dat niet. In die zaak was – anders dan in de onderhavige procedure – aan de orde dat een betaling was gedaan zonder dat blijkt van enige tegenprestatie.

De inspecteur stelt dat, nu (i) in de Hofuitspraak is geoordeeld dat de tussen [afkorting naam SPF] en belanghebbende overeengekomen licentievergoeding onzakelijk is en (ii) de relevante feiten voor de onderhavige jaren niet anders zijn, daarmee ook voor de onderhavige jaren vaststaat dat de vergoeding onzakelijk is. Naar het oordeel van de rechtbank gaat de inspecteur uit van een onjuiste lezing van de Hofuitspraak. Het Hof heeft, in het kader van omkering van de bewijslast, geoordeeld dat belanghebbende niet overtuigend heeft bewezen dat de hoogte van de licentievergoeding op zakelijke gronden is vastgesteld. In deze procedure ligt de bewijslastverdeling in dit stadium van de beoordeling van het geschil echter anders (zie 4.2.1).

De rechtbank stelt voorop dat, indien sprake is van een transactie tussen niet gelieerde partijen, in beginsel niet wordt toegekomen aan de beoordeling of de transactieprijs zakelijk is omdat dan kan worden verondersteld dat de transactie zakelijk is. De inspecteur heeft ter zitting bevestigd dat niet (langer) in geschil is dat wijlen [naam oom] de uiteindelijk gerechtigde van [afkorting naam SPF] is en dat [naam DGA belanghebbende] dat niet (mede) is. In dat opzicht is dus geen sprake van gelieerde partijen. Verder heeft de inspecteur desgevraagd ter zitting verklaard dat hij niet het standpunt inneemt dat belanghebbende, op instigatie van haar aandeelhouder [naam DGA belanghebbende], [naam oom] heeft willen bevoordelen. De reden dat de inspecteur een zakelijkheidstoets geboden acht ter zake van de licentievergoeding, is gelegen in de omstandigheid dat volgens de inspecteur [afkorting naam SPF] fungeert als doorgeefluik van gelden aan [naam DGA belanghebbende], dan wel dat [afkorting naam SPF] gelden van [naam DGA belanghebbende] beheert. Als één van die twee stellingen juist is, dan wordt naar het oordeel van de rechtbank wel aan een zakelijkheidstoets toegekomen, omdat dan materieel gezien wel sprake zou zijn van gelieerde partijen.

De rechtbank is van oordeel dat de inspecteur niet in de bewijslast is geslaagd dat, kort gezegd, [naam DGA belanghebbende] (direct of indirect) feitelijk gerechtigde was tot (een deel van) de licentiebetalingen die [afkorting naam SPF] ontving.

Aan de inspecteur moet worden toegegeven dat, zoals ook in de Hofuitspraak is overwogen (rov. 4.16), de in 2.5 tot en met 2.8 vermelde gegevens steun bieden voor de stelling dat wijlen [naam oom] de licentievergoedingen (mede) voor rekening van [naam DGA belanghebbende] heeft belegd. Voldoende acht de rechtbank dit echter niet om aannemelijk te achten dat [naam DGA belanghebbende] feitelijk (mede-)gerechtigde was tot de door [afkorting naam SPF] ontvangen licentiebetalingen, ook niet in samenhang bezien met wat de inspecteur overigens heeft aangevoerd. Dit oordeel is niet in tegenspraak met de Hofuitspraak. Daarbij was namelijk de juistheid van de voormelde stelling het uitgangspunt en moest belanghebbende het tegendeel bewijzen (rov. 4.16).

De rechtbank heeft verder in aanmerking genomen dat de inspecteur ten aanzien van de onderhavige jaren geen informatie heeft ingewonnen bij de belastingautoriteiten van Curaçao (alwaar [afkorting naam SPF] is gevestigd) en Luxemburg (alwaar [afkorting naam SPF] een bankrekening aanhoudt) om na te gaan wat er met de door [afkorting naam SPF] ontvangen gelden is gebeurd. Er is geen bewijs geleverd dat de in de onderhavige jaren door [afkorting naam SPF] ontvangen gelden (gedeeltelijk) (direct of indirect) toekomen aan [naam DGA belanghebbende].

Bij het opleggen van de (navorderings)aanslagen Vpb over de jaren 2012 tot en met 2015 heeft de inspecteur alleen de licentievergoedingen gecorrigeerd. Nu de inspecteur de juistheid van deze correcties volgens de normale regels van stelplicht en bewijslast niet aannemelijk heeft gemaakt, zullen de beroepen betreffende die jaren gegrond worden verklaard. De navorderingsaanslag Vpb 2014 zal worden vernietigd en de aanslagen Vpb voor de jaren 2012, 2013 en 2015 zullen, conform de door belanghebbende ingediende aangiften, worden verminderd tot aanslagen naar de volgende belastbare bedragen:

Ten aanzien van de overige correcties

De inspecteur heeft gemotiveerd aangevoerd waarom de correcties 1 tot en met 18 en 20, zoals weergegeven in 2.15, moeten worden aangebracht. Belanghebbende heeft in beroep wel gesteld alle correcties te bestrijden maar heeft in beroep de betwisting van de correcties 3, 8, 11 tot en met 13, 15 tot en met 17 en 20 niet gemotiveerd. De rechtbank acht aannemelijk dat belanghebbende de uitgaven slechts heeft gedaan ter bevrediging van de persoonlijke behoeften van haar aandeelhouder. Deze correcties zijn dan ook terecht aangebracht.

Ten aanzien van de correcties 1, 5 en 7 heeft de controleur tijdens het in 2.13 bedoelde boekenonderzoek derdenonderzoeken verricht bij de ondernemingen waarvan die facturen afkomstig zouden zijn. Namens die ondernemingen is verklaard dat zij de facturen niet hebben uitgereikt. Bovendien wijken de bij belanghebbende aangetroffen facturen wat betreft de lay-out af van de door die ondernemingen in de betreffende perioden gebruikte facturen. De inspecteur heeft daarmee gemotiveerd aangevoerd waarom de correcties 1, 5 en 7 moeten worden aangebracht.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende hier, met slechts haar verklaringen en – ten aanzien van de correcties 1 en 5 – foto’s van vloeren in het bedrijfspand van belanghebbende, onvoldoende tegenover gesteld. Deze correcties zijn dan ook terecht aangebracht.

Correctie 2 ziet op een factuur voor de levering van een steamer, een oven, een koelkast en een vaatwasser. Tijdens het boekenonderzoek heeft de leverancier verklaard dat deze apparaten in de woning van [naam DGA belanghebbende] en mevrouw zijn geplaatst. Ten aanzien van de koelkast en de vaatwasser heeft belanghebbende dit niet bestreden. De inspecteur heeft daarmee gemotiveerd aangevoerd waarom correctie 2 moet worden aangebracht.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende hier, met slechts haar verklaring, dat het gaat om apparatuur die zakelijk wordt gebruikt, onvoldoende tegenover gesteld. Daaraan doet niet af dat de steamer en de oven in 2013 in het bedrijfspand van belanghebbende stonden. Dit zegt onvoldoende over de situatie in 2008. Deze correctie is dan ook terecht aangebracht.

Correctie 4 ziet op een factuur voor de levering van meubilair. Tijdens de controle is dit meubilair niet in het bedrijfspand van belanghebbende aangetroffen. Belanghebbende heeft een deel van de correctie ook niet bestreden. De inspecteur heeft daarmee gemotiveerd aangevoerd waarom correctie 4 moet worden aangebracht.

Belanghebbende heeft ter zake van deze correctie naar voren gebracht dat zij behoefte had aan nieuwe stoelen in haar vergaderruimte. Omdat de oude stoelen in de woning van [naam DGA belanghebbende] en mevrouw daartoe nog zeer voldeden, heeft zij die stoelen overgenomen en als het ware betaald door de factuur voor de levering van het meubilair voor haar rekening te nemen. Naar het oordeel van de rechtbank maakt belanghebbende met die verklaring niet aannemelijk dat, en in hoeverre, sprake is geweest van een zakelijke uitgave. Uit de verklaring van belanghebbende zelf volgt dat de nieuwe stoelen niet zakelijk maar privé worden gebruikt. In dat opzicht is geen sprake van een zakelijke uitgave. Omtrent de restwaarde van de oude stoelen die zij zou hebben overgenomen is niets naar voren gebracht, zodat ook in zoverre de zakelijkheid niet valt vast te stellen. De rechtbank acht aannemelijk dat belanghebbende de uitgaven slechts heeft gedaan ter bevrediging van de persoonlijke behoeften van haar aandeelhouder. Deze correctie is dan ook terecht aangebracht.

Correctie 6 ziet op aanpassingen van een elektrische installatie. Tijdens de controle zijn de factuur en de offerte niet aangetroffen. De controleur heeft gebeld met een ex-werknemer van de op dat moment failliete onderneming die de aanpassingen heeft verricht. Deze ex-werknemer heeft verklaard dat de betaling ziet op de plaatsing van domotica in de woning van [naam DGA belanghebbende] en mevrouw. De inspecteur heeft daarmee gemotiveerd aangevoerd waarom correctie 6 moet worden aangebracht.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende hier, met slechts haar verklaring en foto’s dat de betaling zag op aanpassingen van diverse installaties bij haar, onvoldoende tegenover gesteld.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de inspecteur dan ook aannemelijk gemaakt dat geen sprake was van een zakelijke uitgave omdat tegenover deze uitgave geen tegenprestaties voor belanghebbende stonden. De rechtbank acht aannemelijk dat belanghebbende de uitgave slechts heeft gedaan ter bevrediging van de persoonlijke behoeften van haar aandeelhouder. Deze correctie is dan ook terecht aangebracht.

Correctie 9 ziet op een aanschaf bij [naam leverancier 7]. Van deze aanschaf heeft belanghebbende geen factuur overgelegd, doch slechts een kassabon zonder tenaamstelling. De controleur heeft vastgesteld dat de aanschaf, gezien het artikelnummer op de kassabon, een home cinema set betrof. Tijdens het boekenonderzoek heeft [naam DGA belanghebbende] verklaard dat het ging om een tv-scherm dat in het bedrijfspand van belanghebbende hing. Toen dat niet bleek te kloppen heeft [naam DGA belanghebbende] verklaard dat het tv-scherm in een andere ruimte van belanghebbende hing. Toen ook dat niet klopte, verklaarde [naam DGA belanghebbende] dat het bij een cliënt kon hangen. In de bezwaarfase heeft belanghebbende een verklaring overgelegd van een stichting waarin staat dat belanghebbende een LG tv aan haar geschonken heeft. De inspecteur heeft gemotiveerd aangevoerd waarom correctie 9 moet worden aangebracht.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende hier onvoldoende tegenover gesteld. Door de telkens wisselende verklaringen van belanghebbende acht de rechtbank deze niet geloofwaardig. Uit de verklaring van de stichting kan op geen enkele wijze worden afgeleid wanneer belanghebbende een schenking aan de stichting heeft gedaan en evenmin dat de kassabon, waar correctie 9 op ziet, betrekking heeft op de tv waarover de stichting heeft verklaard.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de inspecteur dan ook aannemelijk gemaakt dat geen sprake was van een zakelijke uitgave omdat tegenover deze uitgave geen tegenprestatie voor belanghebbende stond. De rechtbank acht aannemelijk dat belanghebbende de uitgave slechts heeft gedaan ter bevrediging van de persoonlijke behoeften van haar aandeelhouder. Deze correctie is dan ook terecht aangebracht.

Correctie 10 ziet op kosten van schilderwerk door [naam dienstverlener 3]. Tijdens de controle kon belanghebbende hiervan geen factuur overleggen en heeft zij verklaard dat contant zou zijn betaald. Hierdoor was een derdenonderzoek niet mogelijk. Dat in de beroepsfase alsnog een factuur is overgelegd, is naar de mening van de inspecteur onvoldoende omdat belanghebbende geen verklaring heeft gegeven voor het feit dat de factuur in de acht jaren daarvoor onvindbaar was. De inspecteur heeft daarmee gemotiveerd aangevoerd waarom correctie 10 moet worden aangebracht.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende hier – met de in de beroepsfase alsnog overgelegde factuur – voldoende tegenover gesteld. Het is immers denkbaar dat een eerder niet gevonden factuur op een later moment alsnog boven water komt. De inspecteur heeft nagelaten om in de beroepsfase alsnog een derdenonderzoek in te (laten) stellen.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de inspecteur volgens de normale regels van stelplicht en bewijslast dan ook niet aannemelijk gemaakt dat geen sprake was van een zakelijke uitgave.

Correctie 14 ziet op een factuur voor het leggen van een vloer door [naam dienstverlener 7]. Tijdens de controle heeft de heer [naam dienstverlener 7] bij een derdenonderzoek verklaard dat hij de werkzaamheden heeft verricht op het adres waar [naam DGA belanghebbende] en mevrouw wonen. De inspecteur heeft daarmee gemotiveerd aangevoerd waarom correctie 14 moet worden aangebracht.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende hier, met slechts foto’s van een vloer in het kantoorpand, onvoldoende tegenover gesteld. Deze correctie is dan ook terecht aangebracht.

Correctie 18 ziet op de aanschaf van een maatpak voor [naam DGA belanghebbende]. Tijdens de controle heeft belanghebbende desgevraagd geen factuur overgelegd. Voorts heeft de inspecteur aangevoerd dat een maatpak niet uitsluitend geschikt is om op de werkplek te dragen. De inspecteur heeft daarmee gemotiveerd aangevoerd waarom correctie 18 moet worden aangebracht.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende hier onvoldoende tegenover gesteld. Belanghebbende heeft gesteld dat zij de helft van de kosten van het pak voor haar rekening heeft genomen, dat [naam DGA belanghebbende] het pak alleen zakelijk droeg en dat het pak in het bedrijfspand werd bewaard, maar heeft geen objectief controleerbaar bewijs aangedragen om het gestelde te ondersteunen.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de inspecteur dan ook aannemelijk gemaakt dat geen sprake was van een zakelijke uitgave omdat tegenover deze uitgave geen tegenprestatie voor belanghebbende stond. De rechtbank acht aannemelijk dat belanghebbende de uitgave slechts heeft gedaan ter bevrediging van de persoonlijke behoeften van haar aandeelhouder. Deze correctie is dan ook terecht aangebracht.

Gelet op hetgeen is overwogen in 4.3.1 tot en met 4.3.9, heeft de inspecteur de correcties 1 tot en met 9, 11 tot en met 18 en 20 volgens de normale regels van stelplicht en bewijslast aannemelijk gemaakt. Ten opzichte van de door belanghebbende aangegeven belastbare bedragen, gaat het in totaal – exclusief de herrekening van de KIA – om de volgende bedragen:

Ten aanzien van de vereiste aangifte voor de jaren 2008 tot en met 2011

De rechtbank acht de inspecteur, gelet op de in de in 4.3.10 opgenomen tabel genoemde bedragen, geslaagd in de op hem rustende last om aannemelijk te maken dat de aangiften van belanghebbende over de jaren 2008 tot en met 2011 gebreken als bedoeld in 4.1.2 vertoonden en dat hierdoor – indien de aangiften zouden zijn gevolgd – zowel absoluut als relatief te weinig belasting zou zijn geheven.

De rechtbank acht aannemelijk dat belanghebbende zich ten tijde van het doen van de aangiften 2008 tot en met 2011, door niet zakelijke uitgaven toch in die aangiften in aftrek te brengen, ervan bewust is geweest dat hierdoor – als die aangiften zouden worden gevolgd – aanzienlijke bedragen aan belasting niet zouden worden geheven. De rechtbank komt derhalve tot het oordeel dat belanghebbende over de jaren 2008 tot en met 2011 niet de vereiste aangiften heeft gedaan.

Beoordeling jaren 2008 tot en met 2011 met toepassing van omkering en verzwaring van de bewijslast

Gelet op het in 4.4.2 gegeven oordeel, moet de rechter beoordelen voor elk van de belastingaanslagen voor de jaren 2008 tot en met 2011 (i) of sprake is van een redelijke – niet willekeurige – schatting door de inspecteur en, zo ja (ii) of belanghebbende heeft doen blijken dat en in hoeverre de belastingaanslag, zoals die luidt na de uitspraak op bezwaar, onjuist is.13.

De rechtbank overweegt dat de inspecteur, zowel ten aanzien van de correcties van de licentievergoedingen als ten aanzien van de overige correcties, is uitgegaan van de door belanghebbende in de aangiften in aftrek gebrachte bedragen. De rechtbank vindt het uitgangspunt van de inspecteur dat [naam DGA belanghebbende] een financieel belang heeft bij de door [afkorting naam SPF] ontvangen licentiebetalingen niet onredelijk, met name gelet op de transacties in 2007 (vgl. ook de Hofuitspraak, rov. 4.15 en 4.16). Daarvan uitgaande is het evenmin onredelijk om een zakelijkheidstoets toe te passen op de licentievergoedingen. Naar het oordeel van de rechtbank zijn de schattingen van de inspecteur alleszins redelijk.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende niet doen blijken dat de (navorderings)aanslagen Vpb 2008 tot en met 2011 verder verminderd dienen te worden dan volgens de nadere conclusie van de inspecteur (zie 2.17). De rechtbank neemt daarbij het volgende in aanmerking.

Belanghebbende heeft niet doen blijken dat de correctie van de aftrekbaarheid van de licentievergoedingen tot 10 percent van de met [naam softwareprogramma] behaalde omzet te hoog is. Ten eerste is daarbij van belang dat belanghebbende niet heeft doen blijken dat het uitgangspunt van de inspecteur onjuist is dat [naam DGA belanghebbende] een financieel belang heeft bij de door [afkorting naam SPF] ontvangen licentiebetalingen. De door belanghebbende overgelegde regularisatieaangifte (zie 2.19) kan een indicatie zijn van de juistheid van haar stelling dat de door haar betaalde licentievergoedingen niet op enigerlei wijze ten goede zijn gekomen aan [naam DGA belanghebbende]. Maar naar het oordeel van de rechtbank had het op de weg van belanghebbende gelegen om meer stukken over te leggen. Zo heeft belanghebbende ter zitting wel een girale overboeking van [afkorting naam SPF] ingebracht om een bepaalde opname van de bankrekening van [afkorting naam SPF] te verklaren, maar een compleet overzicht van waar de ontvangen gelden door de jaren heen zijn gebleven ontbreekt. Dat belanghebbende daarvoor de medewerking van [afkorting naam SPF], althans de erven van wijlen [naam oom], nodig heeft, komt voor haar bewijsrisico. Verder heeft belanghebbende geen stukken ingebracht over het tot stand komen van de hoogte van de licentievergoedingen en evenmin over het later verlagen daarvan. Evenmin heeft belanghebbende een geloofwaardige verklaring gegeven waarom [afkorting naam SPF] over tal van jaren genoegen neemt met het niet betalen van haar facturen zolang de onderhavige procedures met betrekking tot de aan haar – belanghebbende –, [naam DGA belanghebbende] en mevrouw opgelegde belastingaanslagen nog lopen. Ten tweede, wat betreft de hoogte van de correctie is belanghebbende evenmin in de bewijslast geslaagd. Het rapport van Witlox Van den Boomen is onvoldoende, omdat dit rapport onvoldoende is toegesneden op de situatie van belanghebbende.

Belanghebbende heeft evenmin doen blijken dat correctie 10 onterecht is aangebracht. De enkele overlegging van de factuur (zie 4.3.7) is – mede gelet op het zeer late tijdstip van overlegging – onvoldoende om in de verzwaarde bewijslast te slagen.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, zullen de beroepen betreffende de jaren 2008 tot en met 2011 gegrond worden verklaard. De (navorderings)aanslagen Vpb over die jaren zullen, conform het nadere standpunt van de inspecteur, worden verminderd tot aanslagen naar de volgende belastbare bedragen:

Ten aanzien van de naheffingsaanslag OB

Belanghebbende heeft gemeld dat voor zover de inspecteur aannemelijk heeft gemaakt dat de in 4.3.1 tot en met 4.3.9 behandelde correcties in de vennootschapsbelasting terecht zijn aangebracht, ook de omzetbelasting ter zake dan terecht is nageheven.

De rechtbank overweegt dat de naheffingsaanslag omzetbelasting dan ook alleen verminderd moet worden met de omzetbelasting die ziet op correctie 10. Het beroep betreffende de naheffingsaanslag OB is dan ook gegrond en de naheffingsaanslag van € 14.231 zal worden verminderd met € 559 tot € 13.672.

Ten aanzien van de boete OB

Op grond van artikel 67f, eerste lid, van de AWR kan de inspecteur een boete van ten hoogste 100 percent opleggen indien het aan opzet of grove schuld van de belastingplichtige is te wijten dat belasting die op aangifte moet worden voldaan niet, gedeeltelijk niet, dan wel niet binnen de in de belastingwet gestelde termijn is betaald. De grondslag van de boete wordt gevormd door het bedrag van de belasting dat niet of niet tijdig is betaald, voor zover dat bedrag als gevolg van opzet of grove schuld van de belastingplichtige niet of niet tijdig is betaald. Op grond van paragraaf 25, derde lid, van het Besluit Bestuurlijke Boeten Belastingdienst legt de inspecteur bij opzet een boete op van 50 percent.

Op de inspecteur rust de last om aannemelijk te maken dat sprake is van opzet. Naar het oordeel van de rechtbank is de inspecteur hierin geslaagd. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat belanghebbende ten aanzien van de correcties 1, 5 en 7 valselijk opgemaakte facturen aan de controleur heeft overgelegd. Verder moet belanghebbende hebben geweten dat zij geen omzetbelasting in aftrek mag brengen ter zake van leveringen en diensten die niet voor haar maar voor [naam DGA belanghebbende] en mevrouw hebben plaatsgevonden/zijn verricht.

De boete van € 6.195 dient wel, gelet op hetgeen is overwogen in 4.6.2, te worden verminderd met € 280 (50 percent van € 559) tot € 5.915. De rechtbank acht een boete van € 5.915 passend en geboden.

De duur van de procedure vormt voor de rechtbank aanleiding tot ambtshalve matiging van de boete, omdat sprake is van overschrijding van de redelijke termijn voor de behandeling van de zaak in eerste feitelijke instantie. De rechtbank stelt vast dat 24 januari 2014 geldt als aanvangsmoment van de in aanmerking te nemen termijn aangezien op dat moment de boete is aangekondigd. De rechtbank doet uitspraak op 2 december 2021. Sinds de aankondiging van de boete is dus (afgerond) zeven jaar en elf maanden verstreken. De rechtbank stelt vast dat hiermee de redelijke termijn van twee jaar is overschreden met vijf jaar en elf maanden (undue delay).14.De boete zal daarom worden gematigd met 20 percent.15.De rechtbank zal de boete dus verder verminderen met € 1.183 tot € 4.732.

Slot

Tegen de heffings- en belastingrente zijn geen afzonderlijke gronden aangevoerd. Aangezien de aanslagen worden vernietigd/verminderd, zullen de bij het opleggen daarvan gegeven rentebeschikkingen dienovereenkomstig worden vernietigd/verminderd.

Gelet op het vorenstaande dienen de beroepen gegrond te worden verklaard. De aanslagen dienen te worden vastgesteld zoals hierna in het dictum is vermeld.