NJB 2013/1793:Diensweigering in Nederlands-Indië. Strafuitsluitingsgrond: geen plaats voor toepassing van andere of later erkende gewetensbezwaren als strafuitsluitingsgrond dan die zijn erkend in de ten tijde van de berechting van de aanvrager van kracht zijnde Wet van 23 juli 1923, Stb. 357 betreffende dienstweigering, die een uitputtende regeling geeft voor de erkenning van gewetensbezwaren. Novumgrond: dat de maatschappelijke opvattingen omtrent de strafwaardigheid van een bewezenverklaarde gedraging na het onherroepelijk worden van de veroordeling zijn gewijzigd, geldt niet als een (nieuw) ‘gegeven’ in de zin van art. 457 lid 1, aanhef en onder c, Sv.

NJB 2013/1793

Diensweigering in Nederlands-Indië. Strafuitsluitingsgrond: geen plaats voor toepassing van andere of later erkende gewetensbezwaren als strafuitsluitingsgrond dan die zijn erkend in de ten tijde van de berechting van de aanvrager van kracht zijnde Wet van 23 juli 1923, Stb. 357 betreffende dienstweigering, die een uitputtende regeling geeft voor de erkenning van gewetensbezwaren. Novumgrond: dat de maatschappelijke opvattingen omtrent de strafwaardigheid van een bewezenverklaarde gedraging na het onherroepelijk worden van de veroordeling zijn gewijzigd, geldt niet als een (nieuw) ‘gegeven’ in de zin van art. 457 lid 1, aanhef en onder c, Sv.

Documentgegevens:

HR 25-06-2013, ECLI:NL:HR:2013:73

Instantie: Hoge Raad (Strafkamer)
Datum: 25 juni 2013
Magistraten: Mrs. A.J.A. van Dorst, J.P. Balkema, J.W. Ilsink, N. Jörg en V. van den Brink) (adv. mr. L. Zegveld en mr. B. Vossenberg, beiden Amsterdam
Zaaknummer: 13/00067 H
Vakgebied(en): Strafprocesrecht / Rechtsmiddelen
Bijzonder strafrecht / Militair strafrecht en strafprocesrecht
Materieel strafrecht / Algemeen
Brondocumenten: ECLI:NL:HR:2013:73, Uitspraak, Hoge Raad (Strafkamer), 25‑06‑2013
Beroepschrift, Hoge Raad, 14‑12‑2012
Wetingang: (Sv art. 457)

Essentie

Diensweigering in Nederlands-Indië. Strafuitsluitingsgrond: geen plaats voor toepassing van andere of later erkende gewetensbezwaren als strafuitsluitingsgrond dan die zijn erkend in de ten tijde van de berechting van de aanvrager van kracht zijnde Wet van 23 juli 1923, Stb. 357 betreffende dienstweigering, die een uitputtende regeling geeft voor de erkenning van gewetensbezwaren. Novumgrond: dat de maatschappelijke opvattingen omtrent de strafwaardigheid van een bewezenverklaarde gedraging na het onherroepelijk worden van de veroordeling zijn gewijzigd, geldt niet als een (nieuw) ‘gegeven’ in de zin van art. 457 lid 1, aanhef en onder c, Sv.

Uitspraak

Inleiding:

Herziening en ... Verder lezen? Log in om dit document te bekijken.