5.4.1 Het fiscale winstbegrip

De fiscale winstbepalingsregels voor ondernemingen in het Verenigd Koninkrijk zijn in de Corporate Tax Act 2009 (CTA 2009) opgenomen. In artikel 2 van deze wet is bepaald dat vennootschapsbelasting wordt berekend over de winst van een onderneming.1 Artikel 8 CTA 2009 bepaalt dat de vennootschapsbelasting wordt berekend over de winst van het betreffende jaar, zodat in het Verenigd Koninkrijk sprake is van een jaarwinstbegrip. Ook in het Verenigd Koninkrijk wordt de winst bepaald met inachtneming van het arm’s-lengthbeginsel. Het is echter alleen mogelijk om op basis van het arm’s-lengthbeginsel de winst te verhogen of een belastingverlies te verminderen. De correctie kan derhalve niet in het voordeel van de belastingplichtige werken2 Conform de Nederlandse wetgeving geldt in het Verenigd Koninkrijk het arm’s-lengthbeginsel ook voor binnenlandse transacties.3 Ook tussen hoofdhuis en vaste inrichting geldt het arm’s-lengthbeginsel (artikel 22 CTA 2009). De specifieke uitwerking van het arm’s-lengthbeginsel verschilt echter per inkomstensoort.

Er is sprake van een eigen fiscaal winstbegrip. De winst van enig jaar wordt bepaald door het totaal van de netto-inkomsten van de onderneming uit elke bron en de netto-inkomsten van de onderneming die voortvloeien uit de verkoop van kapitaalgoederen.4 De winstbepaling is voor de vennootschapsbelasting en de inkomstenbelasting in beginsel gelijk.5 Voor alle inkomsten gelden specifieke regels bij de bepaling van de belastbare winst. Er gelden regels voor de verrekening van verliezen. Het is niet altijd mogelijk om verliezen van een bepaalde inkomenscategorie met een andere inkomenscategorie te verrekenen. De volgende soorten inkomsten worden onderscheiden:

De regels uit de CTA zijn niet van toepassing op vermogensresultaten. De belastingheffing over vermogensresultaten geschiedt aan de hand van de regels van de TCGA 1992. De TCGA1992 schrijft voor hoe de vermogensresultaten moeten worden bepaald, maar de heffing vindt in de vennootschapsbelasting plaats. Vermogensverliezen mogen alleen worden verrekend met vermogenswinsten. Er vindt derhalve geen belasting naar het totale inkomen van een jaar plaats, omdat de vermogensverliezen niet mogen worden verrekend met de andere inkomsten.

De te belasten vermogenswinst is in principe het verschil tussen de verkoopprijs en het opgeofferde bedrag. Er geldt dus een realisatie-eis voor dergelijk inkomen. Er zijn echter enkele situaties waarin moet worden uitgegaan van de marktwaarde in plaats van de verkoopprijs.6 Dit is bijvoorbeeld in de volgende situaties het geval:

Aangezien de winst in het Verenigd Koninkrijk wordt bepaald aan de hand van gedetailleerde wetten en de heffing per inkomenscategorie verschilt, is er geen sprake van een algemeen totaalwinstconcept.