RvS, 17-10-2012, nr. 201110768/1/A3.

Ingevolge artikel 15, eerste lid, van de Verordening op de raadscommissies 2010 hebben burgers spreekrecht. Een burger kan het woord voeren in de vergadering over zijn zienswijze ten aanzien van een geagendeerd onderwerp.

Ingevolge het tweede lid, voor zover thans van belang, meldt degene die van het spreekrecht gebruik wil maken dit driemaal vierentwintig uur voor aanvang van de vergadering aan de commissiesecretaris.

Ingevolge het vierde (lees: derde) lid beslist de raadscommissie op voorstel van de voorzitter op verzoeken om het woord te mogen voeren, welke zijn ingediend na het in het eerste (lees: tweede) lid bedoelde tijdstip.

Ingevolge het zesde lid kan de voorzitter de inspreker het woord ontnemen, indien naar zijn oordeel het betoog geen of onvoldoende betrekking heeft op het aan de orde zijnde onderwerp.

In de brief van 28 juni 2011 heeft het college [appellant] medegedeeld dat de verbreking, dan wel beperking van het contact gedurende een jaar, onder meer inhoudt dat hem de toegang tot de gemeentelijke gebouwen wordt ontzegd en hem niet wordt toegestaan in te spreken of anderszins een inbreng te hebben in de vergaderingen van de gemeenteraad en de raadscommissies. Hiervan zijn uitgezonderd kwesties, waarbij [appellant] persoonlijk een direct belang bij contact met de gemeente heeft, aldus die brief.

Aan het besluit van 25 augustus 2011 heeft het ten grondslag gelegd dat de brief van 28 juni 2011 geen voor bezwaar vatbare besluiten bevat.

[appellant] betoogt dat de voorzieningenrechter heeft miskend dat in de brief van 28 juni 2011 een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) is neergelegd. Daartoe voert hij aan dat het college hem ten onrechte afhoudt van het door hem regelmatig gebruikte recht om bij vergaderingen van de gemeenteraad en raadscommissies aanwezig te zijn, bij vergaderingen van raadscommissies in te spreken en kennis te nemen van ter inzage gelegde plannen en dergelijke. Hij stelt dat hij nooit de orde heeft verstoord of zich tijdens vergaderingen op incorrecte wijze heeft gedragen. Door dit besluit kan hij zijn beroep niet langer uitoefenen. Zijn stem en aanwezigheid zijn relevant voor de besluitvorming in een democratisch bestel, aldus [appellant].

De voorzieningenrechter heeft met juistheid geoordeeld dat de brief, voor zover deze strekt tot ontzegging van de toegang tot gemeentegebouwen, geen besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb bevat. Het ontzeggen van de toegang tot een gebouw strekt niet tot het in het leven roepen van enig publiekrechtelijk rechtsgevolg.

Voor zover de brief ertoe strekt dat [appellant] niet zal worden toegestaan om in te spreken of anderszins een inbreng te hebben in de vergaderingen van de gemeenteraad, heeft de voorzieningenrechter met juistheid overwogen dat het Reglement van Orde van de gemeenteraad van Eindhoven 2010, noch enige andere wettelijke bepaling, spreekrecht aan burgers tijdens vergaderingen van de gemeenteraad verleent, zodat met de brief op dit punt evenmin is beoogd enig publiekrechtelijk rechtsgevolg in het leven te roepen.

Voor het ten algemene onthouden van spreekrecht geldt dat evenzeer. Het ontnemen van spreekrecht is slechts voorzien, indien tijdens de vergadering van een raadscommissie naar het oordeel van de voorzitter van de raadscommissie het betoog geen of onvoldoende betrekking heeft op het aan de orde zijde onderwerp. De mededeling in de brief is dan ook niet meer dan een aankondiging van het college dat [appellant] in voorkomende gevallen mogelijk het woord niet zal worden verleend.

Het betoog faalt.

Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.