CRvB, 05-01-2010, nr. 07/4951 WWB, nr. 08/3807 WWB

Appellant heeft in hoger beroep onder meer aangevoerd dat het College hem had moeten wijzen op de gevolgen van zijn verklaring en dat het College door dit na te laten onzorgvuldig heeft gehandeld.

De Raad stelt vast dat het College de onder 1.1 opgenomen verklaring van appellant heeft aangemerkt als een ondubbelzinnig verzoek tot intrekking van zijn uitkering vanaf 1 mei 2006 voor onbepaalde tijd.

Gezien de inhoud van de verklaring van appellant, bezien in samenhang met de aangekondigde verlaging van de uitkering met 100% gedurende twee maanden acht de Raad het echter aannemelijk dat appellant niet heeft begrepen dat hij als gevolg van die verklaring ook na afloop van die twee maanden geen recht meer heeft op bijstand en dat bij eventuele toekenning van een nieuwe uitkering ingevolge de WWB, de verlaging van 100% gedurende twee maanden naar verwachting alsnog wordt uitgevoerd. Het had met het oog op genoemde omstandigheden op de weg van het College gelegen om appellant op die gevolgen te wijzen. De omstandigheid dat de verlaging van 100% gedurende twee maanden naar verwachting alsnog wordt uitgevoerd, indien na beëindiging van de bijstand opnieuw een uitkering ingevolge de WWB wordt toegekend, is appellant echter eerst in het besluit van 27 september 2006 medegedeeld. Appellant heeft naar het oordeel van de Raad door toedoen van het College gedwaald over de gevolgen van zijn verklaring. Aan de stelling van het College dat appellant tijdens het gesprek op 1 mei 2006 zou hebben gezegd dat hij geen uitkering meer wilde omdat hij verwachtte op korte termijn werk te vinden gaat de Raad voorbij, nu de inhoud van deze stelling, bij gebrek aan een verslag van dat gesprek, niet is te verifiëren. Op grond van het vorenstaande komt de Raad tot de conclusie dat het College aan de verklaring van appellant van 1 mei 2006 ten onrechte de conclusie heeft verbonden dat de bijstand van appellant per 1 mei 2006 dient te worden ingetrokken. Het besluit van 28 augustus 2006 voor zover daarbij de intrekking van de bijstand in stand is gelaten is derhalve genomen in strijd met het in artikel 7:12, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) neergelegde motiveringsbeginsel. Het dient om die reden in zoverre te worden vernietigd. De rechtbank heeft dit niet onderkend. De aangevallen uitspraak van 11 juli 2007 dient derhalve voor zover aangevochten te worden vernietigd. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen zal de Raad het beroep tegen besluit van 28 augustus 2006 gegrond verklaren voor zover het ziet op de intrekking van de bijstand met ingang van 1 mei 2006. Nu de Raad niet is gebleken van omstandigheden die het recht op bijstand in de weg staan, ziet de Raad aanleiding om met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb het besluit van 30 mei 2006 in zoverre te herroepen en te bepalen dat appellant vanaf 1 mei 2006 bijstand toekomt naar de voor hem van toepassing zijnde norm.

Aan het besluit van 27 september 2006 tot toekenning van bijstand met ingang van 21 augustus 2006 ligt het uitgangspunt ten grondslag dat appellant door de intrekking van de bijstand per 1 mei 2006 geen recht op bijstand had en dat daarom opnieuw bijstand moest worden aangevraagd. Gelet op hetgeen onder 4.1.2. is overwogen moet dit uitgangspunt — achteraf bezien — voor onjuist worden gehouden. Dit betekent dat ook het besluit van 13 februari 2007 voor zover het ziet op de toekenning van bijstand met ingang van 21 augustus 2006 een deugdelijke grondslag ontbeert. De rechtbank heeft dit niet onderkend. De aangevallen uitspraak van 23 mei 2008 dient te worden vernietigd voor zover die betrekking heeft op de toekenning van bijstand per 21 augustus 2006. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen, zal de Raad het beroep tegen het besluit van 13 februari 2007 in zoverre gegrond verklaren en dat besluit voor zover het betrekking heeft op de toekenning van bijstand per 21 augustus 2006 vernietigen. De Raad ziet voorts aanleiding om met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb het besluit van 27 september 2006 in zoverre te herroepen.

De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak van 23 mei 2008 gemotiveerd uiteengezet op grond waarvan naar haar oordeel de opgelegde maatregel in rechte stand kon houden. De rechtbank is daarbij ingegaan op de door appellant naar voren gebrachte stellingen. De Raad onderschrijft in hoofdlijnen het oordeel van de rechtbank en de overwegingen waarop dat oordeel berust. In hetgeen in hoger beroep — bij wijze van herhaling van het gestelde in beroep — is aangevoerd, heeft de Raad geen aanknopingspunten gevonden om in andere zin dan de rechtbank te oordelen. Het hoger beroep slaagt in zoverre niet.