CRvB, 04-05-1992, nr. AAW/WAO 89/47

Bij brief van 24 juli 1987 heeft gedaagde aan eiser kennis gegeven van zijn

beslissing dat aan eisers verzoek om herziening van zijn uitkeringen

ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de

arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), welke sedert 1 januari 1983 zijn

vastgesteld naar een arbeidsongeschiktheid van 35 tot 45%, niet wordt

voldaan, aangezien hij onveranderd 35 tot 45% arbeidsongeschikt wordt geacht.

De Raad van Beroep te 's-Gravenhage heeft het namens eiser tegen deze

beslissing ingestelde beroep bij uitspraak van 15 november 1988 ongegrond

verklaard.

Namens eiser in hoger beroep heeft Mr. C.A.J. de Roy van Zuydewijn,

advocaat te Amsterdam, de Raad op de bij aanvullend beroepschrift van 19

mei 1989 aangevoerde gronden verzocht de uitspraak van de Raad van Beroep

alsmede gedaagdes bestreden beslissing te vernietigen, met opdracht aan

gedaagde een nieuwe beslissing te nemen.

Het geding is behandeld ter terechtzitting van de Raad, gehouden op 24

maart 1992. Eiser is daar verschenen bij gemachtigde Mr. De Roy van

Zuydewijn, voornoemd. Gedaagde heeft zich laten vertegenwoordigen door Mr.

P.G. Wijtsma en Mr. P.C. Haarms, beiden werkzaam bij het

Gemeenschappelijk Administratiekantoor.

Eiser is tijdens zijn verblijf in Nederland sedert 1967 werkzaam geweest

bij X., laatstelijk als kraandrijver. Hij is in april 1981 ongeschikt geworden wegens

rugklachten, waarna hij in juni 1981 aan een hernia (HNP) is geopereerd. Met

ingang van 29 april 1982 zijn hem uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO toegekend

naar een arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%.

Op basis van onderzoek door de verzekeringsgeneeskundige van de

Gemeenschappelijke Medische Dienst (GMD) op 30 maart 1982 is een zogenoemd

beperkingenpatroon opgesteld, waarna in oktober 1982 arbeidskundige

beoordeling heeft plaatsgevonden. Uitgaande van de voor eiser geldende

beperkingen (in het bijzonder: afwisselend zitten/ lopen/staan, en tillen

tot maximaal 10 kg) heeft de arbeidsdeskundige van de GMD bij rapport van

1986; als gevolg hiervan zou de anamnese onvolledig zijn, en de van de

Spaanse rapportage afwijkende beoordeling onjuist; op grond van de

Spaanse bevindingen zou een toegenomen arbeidsongeschiktheid van

onafgebroken 52 weken moeten worden aangenomen.

Nadat de GMD op deze stellingen commentaar had geleverd - waarop de arts Van

Doornum bij brief van 4 april 1988 heeft gereageerd -, heeft de Voorzitter

van de Raad van Beroep gedaagde verzocht de deskundige Koetsier te laten

reageren op hetgeen van de zijde van eiser naar voren is gebracht. De

deskundige heeft dit gedaan bij brief van 10 juni 1988, gericht aan de

verzekeringsgeneeskundige van de GMD, welke brief als volgt luidt:

Niet de anamnese is het belangrijkst, maar de bevindingen van het onderzoek.

De onder III.2 vermelde conclusie dat de beperkingen volgens de rapportage

van het Spaans orgaan zijn toegenomen en zijn restcapaciteit is afgenomen,

is niet gebaseerd op het rapport van dr. Repetto Lopez, waarin staat dat de

klachten voornamelijk sensitief zijn (geen pijn) en dat hij na een paar

dagen rust houden, zijn gewone leven weer kan hervatten.

Op het gedingstuk A 18 inhoudend een schrijven van de arts G.J.J. van

Doornum, heb ik verder geen commentaar, gezien het bovenstaande.

In de hoop u hiermede te hebben ingelicht, teken ik,

met collegiale groeten,

Prof. dr. J.C. Koetsier.".

Blijkens de aangevallen uitspraak heeft de Raad van Beroep de bezwaren in

verband met rapport-Koetsier verworpen en is hij ook zelf met name op grond

van die rapportage tot het oordeel gekomen dat gedaagde op goede gronden

heeft geweigerd eisers arbeidsongeschiktheidsuitkeringen te herzien.

In hoger beroep heeft eisers gemachtigde haar bezwaren op het hierboven

gereleveerde punt gehandhaafd, en voorts betoogd dat bij de totstandkoming

van de bestreden beslissing het recht van de Europese Economische

Gemeenschap (EEG) geschonden is; in dit verband heeft zij verwezen naar

de artikelen 3 en 10 van de EEG-Verordening nr. 1408/71 en artikel 51 van

de EEG- Verordening nr. 574/72.

Na allereerst vastgesteld te hebben dat, gelet op de datering van de te

dezen relevante feiten, inderdaad het EEG-recht van toepassing is, wijst de

Raad erop dat blijkens het arrest van het Hof der EG d.d. 27 juni 1991 in

de zaak C-344/89 (arrest Martinez Vidal, gepubliceerd in RSV 1991/258) het

gemeenschapsrecht er niet aan in de weg staat dat bij gebruikmaking van de

bevoegdheid bedoeld in artikel 51, lid 1, van Vo. 574/72 de betrokkene door

of vanwege het orgaan dat de uitkering verstrekt naar Nederland wordt

opgeroepen om in opdracht van dat orgaan een medisch onderzoek te

ondergaan.

Hierbij dient wel te worden aangetekend dat blijkens overweging 9 van het

arrest, artikel 51, lid 1, voormeld, een bindend voorschrift met betrekking

tot het doen plaatsvinden van de controle door het orgaan van de woon- of

verblijfplaats van de betrokkene bevat, en dat de aldaar omschreven

bevoegdheid van het orgaan dat de uitkering verstrekt, een aanvullende

controle betreft, welke verricht kan worden indien het orgaan zulks nodig acht.

Gelet op de hierboven weergegeven gang van zaken met betrekking tot de

controle van eiser (in 1986) in Spanje en nadien in Nederland, kan niet

gezegd worden dat in dit opzicht in strijd met het gemeenschapsrecht is gehandeld.

Wat betreft eisers inhoudelijke bezwaren tegen de medische beoordeling

welke (mede) ten grondslag ligt aan de bestreden beslissing, overweegt de

Raad dat hij geen grond ziet om aan de rapportage van de neuroloog Koetsier

niet de waarde en betekenis toe te kennen, welke de eerste rechter daaraan

heeft gehecht, mede in aanmerking genomen diens hierboven aangehaalde

reactie en nadere uiteenzetting d.d. 10 juni 1988.

Tenslotte heeft eiser nog doen stellen dat in casu in strijd zou worden

gehandeld met artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de

Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden, Trb. 1951/54 (EVRM),

indien de rechter geen onafhankelijke deskundige zou inschakelen.

Dienaangaande merkt de Raad op dat het van de omstandigheden van het geval

zal afhangen of voor de beslechting van een geschil kan worden volstaan met

de rapportage van de verzekeringsgeneeskundigen van de uitvoeringsorganen,

al dan niet versterkt door het oordeel van de door dezen ingeschakelde

externe deskundigen, of dat de rechter besluit tot het instellen van een

nader onderzoek door een door hem aangewezen deskundige, maar dat het naar

's Raads oordeel te ver zou voeren om in het kader van artikel 6 van het

EVRM te stellen, dat bij achterwege blijven van laatstbedoeld onderzoek

niet langer zou kunnen worden gesproken van een eerlijke behandeling van de

betreffende zaak.

Beslist wordt als hieronder aangegeven.

De Centrale Raad van Beroep,

Recht doende:

Bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus gegeven door Mr. N.J. Haverkamp als voorzitter en Mr. H.J. Grendel en

Mr. F.P. Zwart als leden, in tegenwoordigheid van Mr. A.C.M. Raken als griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 4 mei 1992 door Mr. H.J. Grendel als

voorzitter, in tegenwoordigheid van L.J. van Krimpen als griffier.

(get.) H.J. Grendel. (get.) N.J. Haverkamp.

(get.) L.J. van Krimpen. (get.) A.C.M. Raken.

SB